Przejdź do Taraki mobilnej! - masz wąski ekran.
zdjęcie Autora

15 stycznia 2015

Małgorzata Ziółkowska

z cyklu: Nieustający proces (odcinków: 30)

Damsko-męski kogel-mogel z marzeniami i schematami w tle


« Cztery mądre małpki. Co jest tak naprawdę w moim horoskopie Komu potrzebny jest krzyż? »

Kilka razy śniło mi się, że siedzę w domu u państwa Wałęsów. Myślałam i pytałam sama siebie: "O co też może chodzić?" Aż w końcu przydarzyła się wizyta za sprawą audiobooka wgranego w telefon komórkowy. Odsłuchałam książkę pani Danuty i przerażenie mnie ogarnęło.

Tu nie chodzi o jedną rodzinę, lecz o sposób myślenia w wielu polskich domach. Kobiecie spełniały się marzenia. Zdobyła męża, jakiego chciała. Żyła tak, jak chciała, jako katolicka małżonka rodząca dzieci wedle zasady ” co rok prorok”. Jak sama przyznaje - jej małżeństwo trwało tak naprawdę jedenaście lat. Czyli  wyobraźnia, gdy wchodziła w związek, nie sięgała tak daleko, by zamarzyć o tym, co będzie później. Narzeka, ale nie rozwija się. Nie angażuje się w pomoc innym kobietom, które mają przecież często znacznie gorzej. Krytykuje męża, który tylko klepie na komputerze, a ona w tym samym czasie przynajmniej marchewkę posadzi. Tylko czy z tego ogrodnictwa przeżyje i utrzyma dom? Mówi, że małżonek traktuje ją jak własność. Pewnie ma rację, choć sama oddała się na własność. To jest, tak zwany stary model związku, który - mam nadzieję - odejdzie wkrótce do lamusa. To tradycja, w której kobiety się szarpią, bo nie uznaje się ich za partnera. A one się na to godzą, bo nie wiedzą, że można, a nawet trzeba inaczej. W rezultacie mężczyźni też się męczą. Wszyscy usadawiają się wygodnie, bo nie mają ochoty obalać mitów rodzinnych. Pani Danuta się odważyła mówić. Sądzę, że do dopełnienia historii potrzebne by było zeznanie małżonka. Tego się jednak raczej nie doczekamy.

Wszystko, co się działo wokół, jak sama mówi, spływało po niej jak przysłowiowa „woda po kaczce”. Na pewno ciężko jest urodzić i wychować ośmioro dzieci. Kobieta może być przemęczona. Spełniły się jednak marzenia autorki. Poszła odwiecznym schematem, a dziś twierdzi w wywiadzie dla „Gali”, że marzy o idealnej miłości. Idealnej, czyli jakiej? No i potańczyłaby sobie.

Co do Tańca - to nie ma problemu. Może zapisać się na jakiś kurs (ja tak robię i wiele innych kobiet) lub zatrudnić trenera, co praktykują bogatsze osoby. Co do marzenia o idealnej miłości, to jest to sprawa o tyle niebezpieczna, że kobieta ma dzieci, którym niekoniecznie układa się w życiu. Po tylu latach dorosła osoba, jakby się wydawało, powinna wiedzieć, że ideały, jeśli w ogóle istnieją, są wynikiem ciężkiej pracy.

Kiedyś koleżanka na warsztatach stwierdziła: - Moja mama poszła na terapię i ja już nie musiałam. Sprawy w moim życiu zaczęły się same układać.

No właśnie, gdyby nasze mamy zostały obudzone ze schematów i idealistycznego patrzenia na świat, to może nam by się lepiej żyło...

Mnie jakoś leży szczególnie na sercu sprawa związków. Moja obserwacja pokazuje, że wyjątkowo niezdrowe jest, tak zwane zaklepanie sobie męża lub żony bez konieczności dalszego starania. Ludzie po podpisaniu aktu ślubu często czują się w związkach, jak meble wstawione do domu. Uważam małżeństwo (i to nierozerwalne) za bardzo dobrą rzecz. Daje poczucie wsparcia. Jednak tylko takie, w którym dwie strony starają się i budują związek.

Mam nadzieję, że odejdzie do lamusa również stary sposób łączenia się ludzi w pary, na zasadzie łapania partnera, a potem obwiniania go za wszystko.

Kobiety bezwzględne świetnie z tematem dają sobie radę. Jedna z koleżanek, na pierwszym spotkaniu, chwaliła się samotnym dziewczynom sposobem zdobycia męża. Uznałabym, że tak rozpoczęli związek i już. Niestety, kobieta po kilku latach zmieniła front i zaczęła narzekać, że z psychopatą mieszka. Małżonek może i smętny trochę bywa, ale dobry człowiek i sympatyczny. Powiedziałabym, że przy odrobinie wspólnej pracy byłaby to dopasowana para.

Kobieta wpadła w taką zaciekłość, że koniecznie chciała, by ktoś męża sobie wziął. Wielokrotnie oferowała go mnie. Ja absolutnie takimi komplikacjami życiowymi nie byłam zainteresowana. Jednak znalazła się osoba chętna. Małżonka zorientowawszy się, iż jej marzenia się spełniły - dawaj, zaczęła informować świat o niegodziwości rywalki. Najgorsze, że do mnie wydzwaniała ciągle wrzeszcząc, że sobie nie pozwoli. Nie wiem dlaczego do mnie? Przecież ja nie byłam stroną zainteresowaną. Może nie tylko do mnie dzwoniła?

Kiedyś przyszła ze swoją przyjaciółką wysłuchać opowieści z podróży. Zamiast jednak posłuchać o tym, co w świecie, zaczęła wydzwaniać do męża, drąc się na całe gardło. Chyba z siedem razy dzwoniła. Na koniec spokojnie odłożyła słuchawkę i poinformowała mnie, że właśnie seperację sobie załatwia.

No, niech sobie załatwia, ale dlaczego robi to w moim domu, a nawet w domu mojego ojca, który mieszka piętro niżej. Byłam zszokowana. Uświadomiłam sobie, że pani robi cyrk ze swoich spraw i chce zostać gwiazdą salonów dzięki konfliktom z mężem.

Najpierw usiłowałam coś logicznie tłumaczyć. Zorientowałam się jednak, że jest to wieloletnia manipulacja kobiety, która dobrze zna się na grze damsko-męskiej.

Do terapeuty iść nie chciała. Twierdziła, że się rozwija, ale nie wiem w jakim kierunku, bo ciągle opowiadała głupoty o swoim związku, z którego absolutnie zrezygnować nie chciała; zasłaniała się ślubem kościelnym i dziećmi. A tak w ogóle - to twierdziła, że potomstwo nic nie widzi.  Zaproponowałam ustawienie systemowe, ale pani uciekła. Mówiła, że ma wszystko poustawiane, tylko ona, ta rywalka, jej przeszkadza.

Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że mężczyźni, tak naprawdę, wybierają sobie takie kobiety i bardzo je kochają. No, chyba chodzi tu o umiejętności seksualne i dodatkowo panowie lubią być manipulowani. Czyli lubią zołzy, a potem się skarżą.

Także po tym, czego się naoglądałam przez ostatnie cztery lata, jakoś nie żal mi matek Polek, które ugruntowały swoją pozycję, łapiąc męża, rodząc mu dzieci i jadąc na tym koniku przez resztę życia. Takie kobiety - forsując bezwzględnie swoje - zachowują się tak, jakby były w centrum uwagi wszechświata. Wielokrotnie takie niewiasty usiłowały pokazać mi swoją wyższość.

Jedna z koleżanek, gdy wyszła za mąż, oświadczyła: - Teraz ja będę sobie wybierać znajomych. Aha, czyli awansowała społecznie.

Mężczyznom wygodnie jest uwierzyć, że takie są wszystkie kobiety. W związku z tym nie trzeba zabiegać. Już to, że są do wzięcia, to zaszczyt.

Mam jeszcze w pobliżu matkę Polkę, która zachowuje się, jakby wszyscy krewni musieli opłacać kaprysy kobiety, bo jej małżonek ją popsuł, a taka była doskonała. Cała rodzina powinna jej być wdzięczna za przedłużenie rodu.

Inna twierdziła przez siedem lat, że nie chce męża i we wszystkim robiła mu na złość. Gdy ją w końcu zdradził - rozchorowała się.

Bardzo dowcipne! Ja to postrzegam jako metodę na życie tych pań lub zwyczajną nieświadomość. Mają pozycję społeczną, nie są samotne no i wszystko jest winą męża.

Nie, nie, panowie absolutnie nie są złoci, ale niech pary te cyrki odstawiają na własny rachunek albo poproszą o pomoc specjalistów.

Można by powiedzieć, że jestem zazdrosna, bo one mają dzieci i rodzinę, a ja nie. Zarzuciła mi to pewna znajoma czytelniczka.

No cóż, trudno mieć rodzinę, stosując szklankę wody zamiast… Bo jak się obserwuje tę obłąkańczą gonitwę partnerów i potłuczone chorymi problemami rodziców dzieci, to odechciewa się relacji i związków, a nawet seksu. Ja już całkowicie zobojętniałam, słuchając zaczepek i podpuch. Od 2001, krótko przed atakiem na Word Trace Center, z mężczyznami rozmawiam prawie tylko przez Internet. Pamiętnego roku pewien młodzieniec  usiłował wykorzystać chwilę mojej niedyspozycji. Wcześniej długo nawijał o swojej dziewczynie i babci. Z mojej perspektywy miał jakiś uraz do matki, która go porzuciła.

Odbieram to, co się dzieje, jako paranoję, która może jedynie narastać, jeżeli ludzie nie zaczną się rozwijać i zastanawiać nad swoją chucią, rozrodczością i relacjami. Jeśli nastąpi jakiś przełom i porzucimy wiekowe poplątania swoich rodziców - to może wszyscy będziemy zdrowsi. Jak na razie - marnie to widzę. No, chyba że jakaś bomba gdzieś walnie!


Romantyczna miłość w starym stylu. Jak byłoby naprawdę w życiu?


Korekta przez: ()



« Cztery mądre małpki. Co jest tak naprawdę w moim horoskopie Komu potrzebny jest krzyż? »

komentarze

[foto]

1. Rzadki kicz • autor: Wojciech Jóźwiak2015-01-15 10:12:59

...ta "Dumka na 2 serca". Muzycznie, tekstowo, głosowo -- rzadkie miauczenie. Językowo: słowo "kobieta" razi w tekście ilustrującym 17 wiek, podobnie jak raziłoby słowo "samolot". Ten film "OiM" w ogóle jest udawany: zbiornik pod Gorlicami udaje Dniepr (kupa śmiechu, naprawdę), a luksusowa 40-letnia girl Scorupco udaje szesnastoletnią Halszkę z tatarskiego pogranicza.
[foto]

2. Mieszane uczucia • autor: Katarzyna Urbanowicz2015-01-15 11:13:18

Czytam ten odcinek z mieszanymi uczuciami. Opisy sytuacji męsko-damskich serwowane przez Autorkę jakoś trącą mi serialami. To takie trochę serialowe widzenie świata: pani X robi to a to, pani Z mówi tamto a ma pretensję do Y - zamiast iść do specjalisty: psychologa, psychiatry czy innego terapeuty. Mnie w tym wszystkim brakuje zwyczajnej empatii. Autorka stawia się w pozycji kogoś oceniającego osoby i sytuacje, szukającej z pozoru ich wyjaśnienia, a dochodząca do wniosku, że wszystkiemu winne są nierealistyczne oczekiwania. Tak, po części tak jest. Ale nierealistyczne oczekiwania mają wszyscy optymiści/tki wkraczający na nową drogę życia i nic w tym dziwnego. To, co później z tego wszystkiego wynika aż prosi się o prawdziwą analizę nie z pozycji kogoś oceniającego, a próbującego zrozumieć z minimalną przynajmniej dozą życzliwości. Ja sama, czytając te opisy do ich negatywnych bohaterek żywię współczucie, choć może postępują źle. Nie czepiałabym się też, że coś demonstrują w "moim domu". Tak wołają o pomoc, jak umieją. Proponowanie im terapii zamiast przyjacielskiej rozmowy uważam za nieco gruboskórne.

3. Właśnie w jednym... • autor: Nierozpoznany#15472015-01-15 11:46:22

Właśnie w jednym z kolejnych odcinków będzie o nadużywaniu przyjaźni empatycznych osób, które same ratunku potrzebują. Bardzo żałuję, że tak ciężko muszę płacić za samodzielną naukę asertywności.Małżeństwa przez ostatnie 4 lata zamienił w horror moje  życie . 
Ci w parach absolutnie nie chcą wspierać samotnych osób i nie dają im empatii. Rodziny w starym stylu w dużym stopniu są egocentryczne. Przepraszam, ale pani wychodząc za mąż  i rodząc dzieci przeszła na drugą stronę barykady. Takie seriale ludzie mają w domach i dlatego wrażliwcy boją się związków. A teraz niech się pani zajmie ratowaniem par mając doświadczenie.Coś takiego jak empatia idzie w 2 strony. Po wielu latach zrażania mnie do związków mam już dość! No właśnie, nie zauważyłam dotąd pani empatii w stosunku do mnie.Wojtku, takie cukierkowe życie pokazuje się nam! A jaka jest prawda? 
[foto]

4. Nie podoba mi się • autor: Katarzyna Urbanowicz2015-01-15 12:00:44

Nie podoba mi się generalizowanie wszystkiego. "Ci w parach absolutnie nie chcą wspierać samotnych osób i nie dają im empatii", ´"pani wychodząc za mąż  i rodząc dzieci przeszła na drugą stronę barykady"  Nie podoba mi się sugestia ""A teraz niech się pani zajmie ratowaniem par mając doświadczenie". Każdy ma prawo zajmować się tym, co mu odpowiada. I wypowiadać na wszystkie tematy jakie uzna za stosowne, bez konieczności udowadniania, że ma do tego prawo. Więcej dystansu do siebie Gosiu/Alicjo!

5. A chcą wspierać?... • autor: Nierozpoznany#15472015-01-15 12:55:57

A chcą wspierać? Bo nie zauważyłam. Ja zostałam wyhodowana w celu życia sprawami innych. Nie mam ochoty być dłużej ofiarą cudzej bezmyślności, egoizmu i braku rozwoju. To co napisałam jest wybuchem spowodowanym obojętnością bliskich i znajomych wobec moich spraw a zalewaniem mnie własnymi Jeśli coś nie idzie w dwie strony " ucho się urywa".
[foto]

6. Wyhodowanie • autor: Katarzyna Urbanowicz2015-01-15 14:02:58

Jedno mnie zastanawia: skoro ktoś czuje się "wyhodowany" do życia sprawami innych, jak może nie przyjmować do wiadomości nieuchronnej konsekwencji tego: zalewania sprawami innych? To oczywiste! Jeśli decydujesz się żyć sprawami innych, to możesz spodziewać się, że czasem trudno postawić im tamę, ale też nie możesz mieć o to do nikogo pretensji. 
[foto]

7. To prawda • autor: Radek Ziemic2015-01-15 14:23:46

to bardzo dziwny artykuł, problem relacji intymnych jest w nim potraktowany w bardzo powierzchowny, plotkarski sposób. Nie potrafię pozbyć się wrażenia, że u podstaw tych pośpiesznych uwag tkwi jakaś frustracja (nie wiem, jaka), jakaś nerwowość. Ten tekst nie został poza tym zredagowany porządnie, jest chaotyczny, jakby wyrzucony z siebie, by odczuć jakąś ulgę.  

8. Mnie wyhodowane w... • autor: Nierozpoznany#15472015-01-15 14:31:50

Mnie wyhodowao w ten sposób wbrew mojej woli. Kazano mi zapomnieć o sobie i żyć życiem innych. To wieloletni trening w rodzinie. To tak jak kobiety, które poddaje się obrzezaniu. Przecież one tego nie chcą. Ale taka tradycja.Teraz potrafię stawiać granice. Ale brak egoizmu przypłaciłam utratą zdrowia i rezygnacją z własnego życia. Chciała bym dostać nagrodę pozytywnej egoistki, którą wręcza się co roku. Chętnie pomogę,i wszyscy wiedzą, że tak jest, ale tym którzy widzą również mnie. Albo wtedy gdy jest to moja praca i zamykając drzwi nie muszę myśleć o sprawie. Nie ma DECYZJI  o życiu sprawami innych. To jest nie zdrowe szczególnie w przypadku osób empatycznych. Rodzice często mają tę dolegliwość, która nie jest zdrowa ani dla nich ani dla dzieci.Owszem to frustracja. jeśli mam być uzdrowicielem co sugerował Wojtek, muszę najpierw uzdrowić siebie. A ten artykuł to część trudnego procesu.

9. Zgadzam się z... • autor: Nierozpoznany#16562015-01-16 09:55:20

Zgadzam się z przedmówcą - czytając powyższy tekst autorki (i nie tylko ten) odnosi się niestety wrażenie braku redakcji. Czasami z trudem można zrozumieć sens konkretnego zdania...

 

10. śmietnik emocjonalny • autor: Nierozpoznany#57362015-01-19 14:44:44

Mój Mistrz nazwałby to nieuporządkowanym śmietnikiem emocjonalnym pozbawionym empatii zmierzającym donikąd, stanem który można uporządkować w przypadku jakiejkolwiek, nawet znikomej dobrej woli wykazanej przez właściciela tej kolekcji.

Zaloguj się - aby napisać komentarz   Rejestracja - jeśli nie masz konta w Tarace

x

Szybki przegląd Taraki

[X] Logowanie:

- e-mail jako login
- hasło
Zaloguj
Pomiń   Zapomniałem/am hasła!

Zapisz się (załóż konto w Tarace)