Przejdź do Taraki mobilnej! - masz wąski ekran.
zdjęcie Autora

24 listopada 2005

Piotr Jaczewski

Huna Śpiącego Niedźwiedzia
Krótki wstęp do idei Serge'a Kahili Kinga

Kategoria: Magia

Ten tekst to wstępniak pisany dla jednej z grup Rocznego Kursu Huny - zajęć, które prowadzę, stąd wtrącone reklamowanie książek Serge'a Kahili Kinga. Dosyć dobrze charakteryzuje mój stosunek do huny i chyba do całego 'szamanienia', ale nie mi o tym decydować.

Przypominam, że pracujemy w głównej mierze z ideami Serge'a Kahili Kinga. Warto zakupić jego książki, będzie to opłacalny wydatek.

Ja podobną treść staram się przekładać wam w możliwie spójny sposób i tak by można było wdrożyć to jak najłatwiej, możliwie bezproblemowo i z dobrymi skutkami.

Z tego powodu odwołuję się często do tego, co już robimy (abyśmy mogli robić to inaczej) oraz np. do anatomii mózgu (by znaleźć najprostszą podstawę do wytłumaczenia Jak i Dlaczego to działa).

Oczywiście, będę też odwoływał się do idei i bardziej odlecianych punktów widzenia, ale jednocześnie wtedy postaram się to umieścić w takim psychologicznym i fizjologicznym kontekście. Być może pozbawia to trochę smaczku zajmowania się Wiedzą Cholernie Tajemną, bycia wielce Duchowo Rozwiniętym czy Bardzo Uezoterycznionym Magikiem, ale za to pozwala zauważyć, co jak działa, wykorzystać to, odkryć to, co jest istotne i użyteczne bez obarczania się przesądami płynącymi ze światopoglądów innych osób. Jednocześnie pozwala to odkryć małe i zwyczajne cuda w naszym życiu (to, że istniejemy, oddychamy, odczuwamy, poruszamy, myślimy, wchodzimy w relacje z ludźmi i otoczeniem) oraz te mniej zwyczajne (szczęśliwe zbiegi okoliczności, przemiany wewnętrzne i zewnętrzne zwiększające radość życia i poczucie sensu w nim).

Oczywiście, że to nie jedynie słuszna prawda, to jedna z wielu możliwości interpretowania tego co jest, co widzimy i odczuwamy.

W hunie zresztą przekonania-idee są narzędziami służącymi kształtowaniu naszych doświadczeń (vide: Świat jest tym, za co go uważamy...). Nie ma Świętych Idei czy Absolutnych Prawd. Na wszystko możemy spojrzeć z wielu punktów widzenia i wybrać ten, który z jakichś względów będzie dla nas użyteczniejszy.

Jeden z takich użytecznych punktów widzenia jest zawarty u podstaw huny - duch Aloha, specyficzne podejście oparte na zaufaniu, radości i wierze. Zgodnie z nim Świat jest dobrym miejscem. Jesteśmy we właściwym miejscu i czasie, mamy czym się cieszyć i czym dzielić z innymi, nawet jeśli okoliczności są nie takie, jakie byśmy chcieli, to zawsze mamy możliwość czynienia przynajmniej drobnych kroków w stronę tego, co chcemy. Cokolwiek zdecydujemy - świat (włącznie z duchową częścią) będzie nas wspierał.

Owszem, działa tu wiele czynników i sprawy nie zawsze idą tak, jak tego chcemy, ale zawsze dysponujemy mocą dostrzeżenia tego co jest, zmiany własnego sposobu interpretacji tego, czy tego, jak na to reagujemy.

Tak, to oczywiste. Zresztą Huna w znaczeniu swoim to tajemnica, ale nie w kontekście czegoś cholernie tajemnego, ale raczej tak oczywistego, że to przegapiamy. Jedną z tych, rzeczy jest wpływ naszych przekonań na doświadczenie. Inną, wpływ tego, na czym się koncentrujemy, na nasze ciało, działania, sposób postrzegania... i... na same wydarzenia w naszym życiu.

Ale jaki to jest wpływ i jak go wykorzystać, to tak naprawdę musimy sami ustalić. Jak nie my, to kto?? Przecież to my przeżywamy to życie. W tym zawarta jest idea równości i siły wszystkich ludzi.

Dla przykładu: mogę dysponować większą niż przeciętna zdolnością koncentracji, taką wyrobioną dzięki ćwiczeniom. Ale jednocześnie każdy ma taką samą, kwestia tematu jaki wybierze.

Najprawdopodobniej, że w dziedzinie którą lubi i przy ulubionych czynnościach ten hipotetyczny ktoś koncentruje się dużo lepiej niż ja po latach ćwiczeń. Spójrzcie zresztą na swoje zachowanie i zdolność koncentracji przy czynnościach, które lubicie (spotkanie z przyjaciółmi, ulubiona książka czy film).

Ta filozofia jest bardzo demokratyczna lub humanistyczna, doceniająca moc jednostek, i nie zapominająca o otoczeniu i warunkach w jakich się znajdujemy. Szaman z 20 letnim doświadczeniem jest równy "jakościowo" osobie, która zna te idee pięć minut. Różnią się co prawda ilością informacji, wspomnień czy stopniem wiary lub zaufania w to co robią, ale... to ten sam gatunek ;)

W dodatku każdy z nich ma ten sam wpływ na swoje życie, te same zdolności i możliwość ich zastosowania... ba.... ten sam stopień wzajemnego wpływu na siebie. Tą samą godność i świętość własnego życia, ten sam kontakt z duchem.

Hierarchiczne instytucje czy żądni władzy liderzy niezbyt lubią hunę w tej postaci. Ten pogląd po prostu daje ludziom dużą siłę, zbyt dużą według niektórych osób. Wróćmy do idei związanych z huną, dobrym przykładem na wielość interpretacji jest Haipule, modlitwa huny czy kreatywna medytacja - "wysyłanie swojego życzenia". W sumie sprowadza się to do określania, co chcemy żeby się działo, formułowania swoich celów i życzeń, robienia swojej części i oczekiwania, że świat zrobi swoje. To działa, tylko trzeba to robić!

Choćby ze względu na swoją mechanikę. Jeśli konsekwentnie wyrażasz życzenia, co chcesz i co oczekujesz i przy tym przynajmniej częściowo przeżywasz to wewnętrznie, to zaczynasz tego doświadczać.

Choćby przez "zwykłą autosugestię" i mechanizmy filtrujące naszego mózgu - chętniej i łatwiej zauważamy to, na co już wcześniej zwróciliśmy uwagę. I tu już nawet nie chodzi o cuda, ale o jakość naszego zwykłego funkcjonowania: żeby nam było dobrze i byśmy dobrze robili to, co robimy, lub co trzeba robić potrzebne są nam... lekko różowe okulary! To naturalne, że część rzeczy utrudniającą nam funkcjonowanie przegapiamy, choć czasami ten zdrowy aspekt sprawia nam problemy - to również w hunie uwzględnia się, kładąc nacisk na uważność i ćwicząc zdolność analizy własnych doświadczeń.

A bonus jest taki, że w dobrym samopoczuciu, kiedy już radośnie działamy wierząc we własne siły, rzeczywiście zaczynają się dziać rzeczy niezwykłe. To też jedna z tez huny: szczęście zdaje się sprzyjać ludziom szczęśliwym. Albo można też bardziej alchemicznie i tajemnie powiedzieć: Żeby robić złoto, trzeba mieć złoto.

A gdzie tu miejsce na demokrację i równość? Zwłaszcza kiedy chodzi o wpływanie na innych? Ależ proszę, jest i założenie z huny: wszystko zawsze reaguje na nasze myśli i zachowania najlepiej jak potrafi.

Oczywiście, że to nie wyjaśnia ludzkich nieszczęść i niepowodzeń.

Ale też nie ma takiej potrzeby. Po co tracić cenny czas na to?

(Dalej część jeszcze bardziej filozoficzna - spokojnie - można nie czytać :) )



W miarę wgłębiania się w hunę czy po prostu w subiektywność ludzkich interpretacji, łatwo zauważyć, że zmienia się jakość naszych pytań wobec życia. Świat jest taki, jaki myślimy, że jest. Istnieje wręcz nieskończenie wiele czynników mniej lub bardziej ważnych wpływających na obecny bieg zdarzeń. A zatem pytanie "Dlaczego?" odnośnie wydarzeń swojego czy cudzego życia schodzi na drugi plan, ważniejsze się staje: Co się dzieje? Jak to się dzieje? Co chcemy z tym zrobić? A zatem przychodzi ogromna wolność wewnętrzna oraz potrzeba przytomności oraz elastyczności w reagowaniu, więc to, co w linii prostej kształtuje sposób nauki huny. Otóż nauka huny, tak jak korzystania z dowolnego zestawu idei, jest jak nauką chodzenia.

Tak pewnego dnia z przyczyn wewnętrznych (chęć sięgnięcia gdzieś) lub zewnętrznych (widok chodzących dzieci) powstaje w nas potrzeba powstania i robimy to. Po czym... upadamy. Płaczemy, powstajemy i znów upadamy. Kluczem jest umiejętność zmiany naszego myślenia, uczuć i postawy, krok za krokiem. Aż pewnego dnia umiejętność "kontrolowanego upadania", jaką jest chodzenie, staje się dla nas naturalna, a my orientujemy się, że świat jest większy i pełen bardziej skomplikowanych i radosnych zabaw, w dodatku mamy większą swobodę poruszania się w wybranym przez nas kierunku. I tak jest z huną. To nie kwestia techniki (czy istnieje jakiś jedynie słuszny sposób chodzenia??), czy życiowych upadków-problemów. Na te z reguły też nie ma jedynie słusznych rozwiązań. Ale kiedy zamiast użalać się, konsekwentnie skaczemy w nieznane, upadamy i powstajemy - łapiemy swoje przygody aż pewnego dnia (to niesamowite!!! i właśnie dlatego tak mnie huna fascynuje) orientujemy się, że świat nasz się powiększył, częściej spotykamy tych ludzi, których chcemy i częściej robimy to co chcemy i z takimi efektami jakich pragniemy, w dodatku cieszy nas to dużo bardziej. Dzięki hunie? Dzięki modlitwom? Pomimo nich? Tak naprawdę nie wiadomo, a jeśli po przeczytaniu tego nurtuje cię to jeszcze bardziej, wprost sugeruję: starasz się jeden rodzaj obłędu zamienić na drugi, najpewniej większy i to przegapiając swoje życie. Jeśli mówisz, że wiesz - to nie ma dla ciebie ratunku, życie na pewno wyprowadzi cię z błędu i to za pomocą kopniaka. Mówię całkowicie poważnie, coś w tym jest - działo się tak od tysiącleci.

Mamy różne rodzaje doświadczeń. Życie i wydarzenia w nim mogą być nawet zupełnie przypadkowe i irracjonalne (dlaczego nie?), ale zawsze kiedy coś się dzieje, możemy wybierać, co o tym myśleć, jak się z tym czuć i co robić dalej.

Ot i cała tajemnica. Jak już mówiłem: całą hunę da się opisać i przekazać w ciągu 5 minut. Wręcz jednym zdaniem. A może nawet jednym słowem?

Aloha!
Pozdrawiam
Piotr Jaczewski
"Śpiący Niedźwiedź"

spiacy_niedzwiedz@go2.pl






x

Szybki przegląd Taraki

[X] Logowanie:

- e-mail jako login
- hasło
Zaloguj
Pomiń   Zapomniałem/am hasła!

Zapisz się (załóż konto w Tarace)