Przejdź do Taraki mobilnej! - masz wąski ekran.

16 grudnia 2006

Piotr Gronek

Kartografia przestrzeni wewnętrznej
Fragment książki: SZTUKA KONCENTRACJI. Powrót wiedzy Poszukiwaczy Prawdy

Kategoria: Techniki rozwoju

Fragment książki
"SZTUKA KONCENTRACJI. Powrót wiedzy Poszukiwaczy Prawdy"
Książka ukaże się prawdopodobnie w 2007 roku


Próżno myślę [który wyjmowałem wnętrzności ofiarom],
jaką formułę skonstruowałby absolutny umysł.
Bez początku i końca, w której znika moje więzienie,
a ja opiekun źródeł Asmalhon
odetchnąłbym zapachem lasu i wplótł pióro we włosy.
Jak w słowie - Ja - imieniu każdego człowieka,
co mieści w sobie razem świętość i szaleństwo,
wszystkie nie wykochane kochania, rozpacze,
gorzkie przeznaczenie, codzienną śmierć, przekleństwo.
Rzec Ja - to wypowiedzieć historię ludzkości,
kolejnych potopów, wiosennych oczekiwań.
Bóg wypowiada słowo - wypowiada pełnię,
sumę wszystkiego: czasu, materii, zamierzeń.


Wszyscy jesteśmy narażeni na nieustanny stres. Już tylko wychodząc ze swojej "jaskini", z własnego domu, w którym jako w jedynym miejscu czujemy się bezpieczni, tracimy w mniejszym lub większym stopniu poczucie bezpieczeństwa. Bywa że po wyjściu z domu nie mogę przejść na drugą stronę ulicy, po której pędzą rozpędzone i trąbią na mnie samochody, w tej dżungli, w której "żółty autobus argumentem gabarytu wymusza pierwszeństwo na zlęknionej taksówce" [1].  Potem bywa jeszcze gorzej, a przecież początek drogi powinien być łagodny, a każdy krok pewny. Dlatego zacznę od podstaw, od kartografii przestrzeni wewnętrznej, tak jak ja ją widzę, jak przekazał mi to mój nauczyciel i do jakich wniosków doprowadziła mnie moja wędrówka.

Moja trudność, wynikająca z uprawianego zawodu, polegała po pierwsze na podejściu naukowym, racjonalnym i logicznym - to najgorsze co może się poszukiwaczowi prawdy przydarzyć. Uwierzyć, że prawdę można poznać poprzez intelekt. Po drugie wiązała się z faktem, iż przestrzeń wewnętrzna pozostaje paradoksalnie najmniej poznanym lądem. Kiedy naukowiec bada budowę człowieka, zwierzęcia, rośliny, stara się odpowiadać na pytania dotyczące funkcjonowania organizmu, szuka także przyczyn stanów chorobowych. Podkreślmy jednak już na samym początku uwagę, że każdy żywy organizm funkcjonuje w pewnym systemie. Bez względu na to, czy jest istotą społeczną, czy nie, nie można rozpatrywać go inaczej niż w układzie zależności, w którym występuje. Pojedynczy przedstawiciel danego gatunku nie dostarcza wystarczającej ilości informacji, aby w sposób dokładny zinterpretować jego budowę. Nie znając uwarunkowań populacji, w jakiej żyje, nie można wyciągać prawidłowych i całkowitych wniosków dotyczących pojedynczego osobnika. Nawet organizmy najniżej zorganizowane, jakimi są wirusy, udowadniają nam tylko w sposób abstrakcyjny istnienie indywidualności. Jednak w rzeczywistości tylko ich wielomilionowe populacje mogą być traktowane jako przedmiot badań.

Skierujmy uwagę ku istocie pozornie tak nam odległej jak ryba. Gdy przyjrzyjmy się pojedynczemu osobnikowi w ławicy, łatwo zauważymy jego indywidualne zachowania: reakcje lękowe, ból, orientację w przestrzeni, percepcję bodźców wzrokowych i zapachowych, pobieranie pokarmu, prokreację. Jednak pełną interpretację tych obserwacji można prowadzić tylko w odniesieniu do realnych warunków życia ławicy. Nie jesteśmy podobni rybom, zgoda. Zwłaszcza wyobraźnią. Może zatem właśnie dlatego posłużmy się nią i wyobraźmy sobie np. sardynkę umieszczoną w akwarium. Dojrzymy wówczas szereg reakcji, których wytłumaczenie jest niemożliwe, bez odniesienia ich do życia całej populacji. A gdy posuniemy się jeszcze dalej i wyobrazimy sobie sytuację, w której ta sama sardynka zostanie umieszczona w słoiku z wodą z kranu, zrozumiemy może jak nienaturalne i zafałszowane jest wysnuwanie wniosków w oparciu o jeden wyizolowany organizm, bez obrazu przestrzeni (obszaru, populacji) i czasu, w jakim gatunek ten istniał.

Dokładnie takie samo zjawisko występuje u ssaków. Choć w ich przypadku system ekologiczny jest o wiele bardziej rozbudowany, a reakcje osobników są bogatsze i bardziej urozmaicone, to jego zasadnicze znaczenie pozostaje analogiczne. Gdy jednak zaczniemy rozpatrywać nie gatunek jako taki, ale jego budowę psychiczną i strukturę osobowości, to okaże się, że staje się to możliwe tylko w odniesieniu do uwarunkowań zewnętrznych, w jakich dana osobowość ukształtowała się. Dlatego należy mówić o fenomenie ludzkiego ja, jako części składowej wielkiego systemu [2].

Człowiek jest w pierwszej kolejności zwierzęciem, którego różni od zwierząt częstsze używanie symboli w celu wyrażenia treści. Jest, można powiedzieć, obiektem, na który działają siły w różnych kierunkach i o różnym natężeniu. Wyobraźmy sobie taki obiekt, na który działają rożne siły i do tego w różnych kierunkach. Każda w swoją stronę. Każda mając swój indywidualny cel. Żeby taki obiekt mógł funkcjonować w systemie, w którym poddawany jest działaniu bodźców zewnętrznych i wewnętrznych, musiała powstać struktura reprezentująca wszystkie zjawiska psychiczne. Gdyby jej nie było, każda z jednocześnie działających w danej chwili sił, dążyłaby do realizacji własnych potrzeb i realne działanie jednostki stałoby się niemożliwe.

Pierwszy reprezentant różnego rodzaju sił to Ja. Ja jest reprezentantem procesów psychicznych. Jest informacją fasadową, za która skrywają się różnego rodzaju struktury o różnym działaniu i różnym celu tego działania. Główne zadanie ja jest integrowanie wszystkich reakcji nawet tych sprzecznych ze sobą. Zdaję sobie sprawę z trudności, jaka w tym miejscu musiała się pojawić w rozumieniu tego podejścia. Dlatego posługując się wyobraźnią stwórzmy obraz fasady, za którą skrywają się różnego rodzaju siły, a każda z nich o różnych intencjach, motywacjach i celach. Reprezentanta tych wszystkich różnych sił nazwijmy Ja. Po pierwsze Ja jest reprezentantem niejednorodnych sił. Po drugie "stoi" w widocznym miejscu, tworząc fasadę. Można powiedzieć, że Ja jest "informacją fasadową" umożliwiającą odniesienie jednostki do systemów.

Czy Ja jest wiernym odzwierciedleniem człowieka? Nie. Ja powstało jako swoiste uproszczenie. Przenieśmy na chwilę uwagę na pole matematyki. W niej także istnieją analogiczne "uproszczenia". Nazywamy je punktem, linią, płaszczyzną, przestrzenią etc. Wszystkie one służą w matematyce do opisu złożonych i skomplikowanych zjawisk. Podobnie jest z Ja. Zatem Ja jest reprezentantem, informacją fasadową, uproszczeniem. Dlaczego musi istnieć reprezentant? I do tego czy koniecznie musi występować w liczbie pojedynczej? Odpowiedź na te kwestie jest stosunkowo prosta i po części już padła. Ja ukrywa za swoim "parawanem" (fasadą) siły różniące się znaczeniem, kierunkiem i natężeniem. A co najistotniejsze, ja integruje reakcje niekiedy bardzo sprzeczne.

Czy z kolei jest struktura większa od Ja? Oczywiście, że tak. Ja stanowi część składową większych systemów. W pierwszym rzędzie rodziny, plemienia, państwa, itd. Musi umieć prowadzić z nimi wszystkimi dialog. Owo "dogadywanie się" jest jednostce absolutnie niezbędne i byłoby niemożliwe, gdyby jednostka była nie zintegrowanym ciągiem reakcji psychicznych. Dlatego powstało ja, jako uproszczenie, informacja fasadowa procesów wewnętrznych w celu komunikowania się jednostki z systemem. Można powiedzieć, że Ja to imię człowieka. Współczesna psychologia traktuje w większości podejść "ja" jako niepodzielne i stałe. W rzeczywistości jest inaczej. Ja jest złożone i niestałe jak każdy stan psychologiczny w rzeczywistości (nie ma stanów stałych, wszystko się zmienia, fluktuuje). W jednym z dalszych rozdziałów będzie mowa, jak w praktyce można docierać do składowych "ja" oraz jak osłabiać "sztywność" struktury psychicznej "ja".


Osobowość i obserwator

Spróbujmy zagłębić się w obszar ja. Zanurzyć się w jego pole. Przyjrzyjmy się, co z tego wyniknie. Powiedzieliśmy wyżej, że ja to informacja fasadowa pierwszego stopnia. Przeskoczmy ją i zobaczmy co skrywa się dalej. Pojawią się informacja fasadowa drugiego stopnia - osobowość. Jest ona także swoistym uproszczeniem, stworzonym dla obszaru znacznie mniejszego niż ja, choć także dużego zbioru procesów psychicznych. Reprezentantem osobowości (wyuczonej) jest ciało. Zatem Ja stanowi pojęcie znacznie szersze niż osobowość. Ja obejmuje oprócz osobowości także świadomość oraz pojęcie esencji i obserwatora o których dalej będzie mowa. Doświadczyć różnych ja, niejednolitości własnej osobowości można właściwie jedynie poprzez świadomy wysiłek fizyczny, o czym będę pisał dalej, szczególnie w odniesieniu do koncepcji Gurdżijewa oraz Roesa.

Osobowość charakteryzuje się "warstwowością" cech ukształtowanych jako reakcje przyzwyczajeniowe tzn. wyuczone i utrwalone. Jest trochę jak dżinsy z kolejnymi naszywanymi łatami. W niektórych miejscach takich warstw może być całkiem sporo. Dziś modą rządzą inne trendy, ale w czasach mojej młodości "najlepsi" mieli ponaszywanych  kilkanaście łat w jednym miejscu spodni. Rok 2005 przyniósł powtórkę z tamtych czasów; przetarte spodnie, które przed laty święciły prawdziwe triumfy. Zasada też była taka, by dżinsy były jak najbardziej przetarte.

Osobowość zawiera w sobie kilka ukształtowanych programów zachowań. Ich liczba może różnić się w zależności od indywidualnego toku rozwoju psychicznego. Można jednak wymienić dwa istniejące w każdym systemie psychicznym programy. Określimy je jako osobowość 1 i osobowość 2. Osobowość 1 jest prezentacją cech wewnętrznych wyselekcjonowanych dla jak najefektywniejszego odegrania ról społecznych przed społecznością. Osobowość 2 to podobna prezentacja, tyle, że w tym przypadku wektor przedstawienia jest zwrócony do wewnątrz. Można powiedzieć, że widzem tej twórczości staje się obserwator lub osoby dopuszczane do wewnętrznego świata psychiki, przekraczające bariery psychiczne stworzone dla innych. Widać zatem, że osobowość musi mieć widza. Ten widz może być "zewnętrzny" lub "wewnętrzny".

Jaki jest charakter odgrywanych ról? Otóż pierwsze, co zwraca uwagę, to fakt, że role odgrywane przez osobowość są nietrwałe. Wynika to z chwilowego przebywania osobowości w określonych miejscach. Podobnie krótkotrwały jest pobyt w atrakcyjnym miejscu na wakacjach. Nietrwałość odgrywanych ról widać w określonych okolicznościach. Do szczególnych należą sytuacje ekstremalne, działanie substancji halucynogennych, alkoholu etc. W takich przypadkach cechy osobowości ulegają silniejszemu bądź słabszemu "rozpuszczeniu" odsłaniając głębsze warstwy psychiki. Jakie role są najważniejsze i najczęściej grane w tym teatrum? Do najważniejszych należą: rola rywala, rola dziecka, rola kochanka, rola rodzica, rola kumpla, rola opiekuna etc. Co wydaje się szczególnie ciekawe, z punktu widzenia koncentracji uwagi, bowiem uwaga może przebywać tylko w jednej warstwie roli (które dalej będę niekiedy nazywał polem). Zatem uwaga może znajdować się w danym momencie w polu nauczyciela, ale nie może znajdować się jednocześnie w polu kochanka, ojca itp.

Co jest celem osobowości? Co jest celem tej szczególnej fasady drugiego stopnia, znajdującej się w obrębie ja? Jest nim wypełnianie społecznych ról zaprogramowanych przez edukację. Temu zagadnieniu będziemy się przyglądać w rozdziale Powrót świadomości. Obecnie spróbujmy przyjrzeć się, czym jest wspomniany wcześniej obserwator? W przeciwieństwie do osobowości, która podlega zmianom w znaczeniu ewolucyjnym, obserwator jest strukturą wrodzoną, która nie ulega zmianom oraz nie podlega wpływom uczenia. Istnieje poza nazwą i poza czasem. Można powiedzieć, że w strukturze emocjonalnej obserwator jest odpowiednikiem szkieletu kostnego. Wszystkie bez wyjątku procesy psychiczne odbywają się właśnie przed nim - można powiedzieć, przed osobą bez wieku i imienia. Obserwator nie posiada emocji. Skutkiem tego nie ma wątpliwości. Nie posiada także struktury myślowej, zatem nie podlega procesom zastanawiania się i rozważania. Osąd obserwatora jest całkowicie jednoznaczny i sprowadza się do stwierdzenia: tak - nie. Charakteryzuje go potrzeba realizowania się i kierunek, w którym jest ona realizowana. Ma więc wolę, czyli pęd do realizacji (na obszarze refleksji), ale jednocześnie nie zależy mu na istnieniu. Zależy mu na doświadczaniu zgodnym z matrycą własnych potrzeb. Skąd wiadomo, że ma swoje potrzeby? Jego dążenia wyrażone w formie metaforycznej przejawiają się w snach i marzeniach. Temu zagadnieniu także poświęcimy jeden z następnych rozdziałów.

Potrzeby osobowości i obserwatora są całkowicie sprzeczne. To jest najtrudniejsze miejsce, które trzeba przejść, by móc ruszyć w wędrówkę po nieznanym lądzie, mieć odwagę dotrzeć do wszystkich możliwych miejsc. Sformułujmy zatem tezę, która brzmi następująco: O ile osobowość jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania systemu, o tyle obserwator stanowi dla niego zagrożenie. Powyższe stwierdzenie jest kluczem dla wędrówki po nieznanym lądzie, dla poznania i zrozumienia siebie i własnych wewnętrznych sprzeczności.


Przestrzeń psychofizyczna

Świadomość jest tym obszarem psychiki, w którym zdarzenia i reakcje są lub teoretycznie mogą być uświadomione. W obszarze tym mieszczą się: emocje, wyobraźnia, intelekt, oraz struktura fizyczna organizmu. Zaznaczmy od razu na początku, rozwiewając nadzieję, że nie jest możliwe uświadomienie sobie wszystkich tych struktur w całości. W psychologii uniwersyteckiej rozróżnia się świadomość i nieświadomość. W istocie nieświadomość jest także obszarem świadomości, tyle że nie odkrytym, często porównywanym do podwodnej, niewidocznej i znacznie większej część płynącej góry lodowej. Niezłomne dążenie do podjęcia próby odczuwania ich w całej pełni kierowało życiem takich wyjątkowych ludzi jak Gurdżijew. Ten nauczyciel tańca zostawił po sobie to, co miał najcenniejszego - układy ruchu, które nazywa się Movements. Dzięki nim można ćwiczyć synchroniczne  odczuwanie swoich wszystkich struktur. Staje się to możliwe dzięki ćwiczeniu uwagi, zgodnie z własną wolą, a nie według jej uznania czy wręcz widzimisię. Uwaga to szczególny i zarazem kluczowy element świadomości. Potrafi niezwykle szybko przemieszczać się. To jej pierwsza cecha. Druga natomiast pozwala na traktowanie jej jako oka świadomości. Istnieje takie miejsce wglądu refleksyjnego, z którego obszar obejmowany przez uwagę może się rozszerzać. Do miejsca wglądu refleksyjnego uwaga dociera po pewnym czasie. Nie oznacza to jednak, że uwaga jest zawsze świadoma. Analogia do oka może być traktowana dosłownie, jako że oko, może być otwarte, przymknięte lub zamknięte; podobnie jest z uwagą.

Istnieje zatem ja, osobowość, Obserwator, świadomość, uwaga. I mamy wydarzenia zachodzące poza nami, w tzw. świecie zewnętrznym lub jak można go nazwać za Mindelem, uzgodnionej rzeczywistości. W jaki sposób kontaktujemy się ze światem zewnętrznym?  Tym szczególnym językiem porozumiewania się, kontaktu wydarzeń ze świata zewnętrznego z matrycą potrzeb wewnętrznych - są emocje. Można je nazwać instynktem psychicznym. Emocje powstałe podczas przetwarzania danych otrzymanych przez zmysły, trafiają na "wewnętrzną scenę", gdzie zostają interpretowane przez aparat intelektu. Aparat intelektu składa się z dziewięciu współdziałających i zależnych od siebie struktur: Zmysł obejmowania całościowego - sekator - zmysł obejmowania fragmentarycznego - analizator - pamięć [3] - łącznik z wyobraźnią - wyobraźnia [4] - łącznik z intuicją - intuicja [5]. To dziewięć elementów aparatu intelektu. Aparat ten zawiera w sobie logiczny algorytm rozwiązywania problemów i podobnie jak emocje jest instynktem psychicznym. Wykorzystuje znane i przyjęte aksjomaty pojęć, praw, teorii. Charakteryzuje się potrzebą realizacji.

Postawmy pytanie: w jakiej przestrzeni znajduje się konstrukcja emocji? Gdy obserwujemy organizm, widzimy jak reakcje emocjonalne przetaczają się w nim. Dzieje się tak także wówczas, gdy uwaga zanurzając się w obszarze pamięci wyciąga wspomnienia i przeprowadza je przez obszar emocji, wywołując niekiedy natychmiastową reakcję. Jednak obszary aktywności komórkowej, obserwowane między innymi podczas badań neurofizjologicznych, są odbiciem procesów odbywających się w przestrzeni psychofizycznej, mającej swoją długość, szerokość, wysokość oraz swój wymiar czasowy. W miejscu tym przestrzeń nie jest linearna. Także czas nie jest w tym miejscu linearny. Procesy emocjonalne zachodzące w tej przestrzeni potrzebują energii, podobnie jak energii (w postaci węglowodanów, białek, tłuszczy, witamin etc.) potrzebuje pole fizyczne organizmu. Co stanowi pokarm dla zbioru emocji? Są nim ból, lęk, cierpienie, przyjemność, radość, szczęście etc. Zauważmy, że ból to szczególny język ciała niezbędny podczas prowadzenia dialogu z innymi elementami osobowości. Podczas bólu np. zęba zmieniają się emocje i "kurczy się" myślenie. Uwaga koncentruje się na bólu. Dzieje się tak, ponieważ organizm alarmuje emocje oraz intelekt o konieczności rozwiązania problemu. Obszar emocji nie jest, jak można łatwo zauważyć, charakterystyczny jedynie dla psychiki człowieka. Analizując ów obszar można dostrzec, że przejawem dominującej siły psychicznej, która jako cel ma stworzenie bezpiecznych warunków dla realizacji programu zakodowanego w żywym organizmie, są popęd seksualny i dążenie do władzy. Popęd seksualny realizuje program w czasie - wektor realizacji jest skierowany w przyszłość. Natomiast dążenie do władzy realizuje ów program w przestrzeni, kontrolując terytorium. W sytuacji, gdy program nie może być realizowany w rzeczywistości zewnętrznej, włącza się mechanizm wyobraźni i stwarza wewnętrznie kontrolowaną rzeczywistość.

Tak na przykład każdy system religijny (włączając w to naukę) jest systemem wyobrażeniowym, stworzonym dla przezwyciężenia lęku przed śmiercią i wytłumaczeniem sensu istnienia. Fundamentem każdego systemu wyobrażeniowego staj się ukształtowanie aksjomatów, których założenia muszą być przyjmowane na wiarę.

Obecnie skierujmy uwagę na stwierdzenie, że energia jest wywołana powstaniem napięcia. U żywego organizmu takie napięcie stwarza się przez potrzebę realizacji zapisanych w nim programów i oporem zewnętrznego świata. Do myśli tej wrócimy w dalszej części. Aby przeanalizować wyżej wymienione tezy w realiach psychologicznych, przyjrzyjmy się trzem znaczącym obecnie teoriom psychologicznym, próbując dostrzec między nimi różnice i podobieństwa. To pozwoli, na późniejszym etapie, na dokonanie syntezy oraz na lepsze zrozumienie obecnego stanu wiedzy i odniesienie się do niej. Czytelnik może pominąć te rozdziały i przejść od razu do rozdziału Czasowa względność świadomości. Poniżej przedstawiam trzy całościowe systemy, które "pracowały" nad przeprogramowaniem.

Teorie osobowości interesowały badaczy od wielu wieku: Hipokratesa, Platona, Arystotelesa oraz późniejszych myślicieli: Tomasza z Akwinu, Benthama, Comte'a, Hobbesa, Kierkegaarda, Locke'a, Nietzschego i Machiavellego. Na tym gruncie od początku XX wieku powstały teorie osobowości różniące się od dawniejszych teorii aspiracjami naukowymi. Na tworzenie się ich ważny wpływ wywarły główne nurty kształtującej się psychologii: nurt kliniczny (Charcot, Janet, Freud), psychologia eksperymentalna (Helmholtz, Pawłow, Watson i Wundt), teoria uczenia się, psychologia postaci (Gestalt), koncentrująca się na pomiarze i badaniu różnic indywidualnych tradycja psychometryczna i inne. Głównymi teoretykami osobowości byli (oprócz przedstawionych niżej Junga i Freuda) G.W. Allport, H. Murray, G. Murphy, E.R. Gurthie, J. Dollard, N. Miller, G. Kelley, C. Rogers. Jednak jedna z najstarszych i najbardziej usystematyzowanych psychologicznych teorii osobowości zawarta została w Abhidhammie (sanskr. najwyższa doktryna). O niej traktuje kolejny rozdział.
/.../

Piotr Gronek
www.intuicja.pl




Zasady Braterstwa Poszukiwania Prawdy [6]

  • 1. Istnieje tylko jedna przeszkoda w poszukiwaniu prawdy.
  • 2. Miej pragnienie oraz intencję poszukiwania prawdy, przełamując najsilniejszą energią determinującą życie człowieka - inercję [7].
  • 3. Bądź zdeterminowany, zdecydowany, konkretny i uparty w poszukiwaniu prawdy, "ciągnij" ją do siebie z całych sił nie oglądając się na nic, a jeśli to potrzebne, jedź na grzbiecie choćby samego diabła.
  • 4. Bądź zawsze tu i teraz, nie pozwalaj uwadze uciekać w przeszłość (analizę) lub przyszłość (marzenia), uzyskuj stan poszukiwania prawdy, a wychodź ze stanu oczekiwania na śmierć.
  • 5. Stawaj się świadomy siebie obserwując siebie, pamiętając siebie, zapamiętując moment zaśnięcia. Kto w tobie poszukuje odpowiedzi na pytania?
  • 6. Budź śpiącą świadomość poprzez używanie wstrząsów pod postacią nadwysiłków i ofiarowania. Kto w tobie potrzebuje wstrząsów?
  • 7. Zmieniaj tryb dnia, by dzięki temu przebudzona uwaga mogła przenosić się z osobowości do Obserwatora, istoty bez imienia i bez wieku.
  • 8. Jak najczęściej milcz i koncentruj uwagę w Obserwatorze, doznawaj intensywności chwili.
  • 9. Rozluźniaj swoje ja, obserwuj swoje ja społeczne i ja osobiste, z ilu składają się elementów.
  • 10. Dystansuj się do odgrywanych przez siebie funkcji i ról społecznych, grupowych oraz rodzinnych, nie traktuj siebie nazbyt serio, nie bądź sztywny.
  • 11. Jak najwięcej śmiej się i uśmiechaj, oddychaj zatrzymując na krótką chwilę wdech i wydech, a za każdym wdechem i wydechem rozluźniaj całe ciało.
  • 12. Nie utożsamiaj siebie ze swoim ciałem, wypełniaj sobą całą przestrzeń, w której przebywasz, odczuwając jej kształt.
  • 13. Żyj według własnych reguł, na swoich prawach a nie według reguł większości, nie oglądaj się na innych, zmniejszaj element społeczny w swojej psychice a zwiększaj element ja osobistego.
  • 14. Stań się jednoosobowym Kościołem. Otwórz się na wszystkie religie i wyznania, a jednocześnie nie zamykaj się w żadnej z nich
  • 15. Nie pozwól którejkolwiek sile odizolować cię od świata i trzymać w odosobnieniu w imię czegokolwiek i nie pozwól, by ktokolwiek decydował za ciebie.
  • 16. Odczuwaj z całą siłą, że pieniądze są umowne, że godzina jest wyznaczona jako punkt odniesienia, że czasu nie ma, a jeśli pozbyć się masy, zakrzywienie przestrzeni zniknie.
  • 17. Egoista w tobie odczuwa czas, lecz ten, który w tobie nie jest tobą, odczuwa, że czasu nie ma.
  • 18. Nie odbieraj rzeczywistości na podstawie wiedzy ogółu, lecz własnym odczuciem.
  • 19. Koncepcja świata jest spójna, logiczna i nieprawdziwa.
  • 20. Cokolwiek decydujesz się robić, sprawdź czy to przybliża cię do poszukiwania prawdy pamiętając, że luksus wypacza prawdy wiary, dlatego nie planuj niczego z miejsca zysku, by nie stawać się człowiekiem-liczydłem, gdyż to zabija wewnętrzną istotę.
  • 21. Kupuj tylko to, co ci jest na prawdę niezbędne, nie zajmuj się zbieractwem, nie wkraczaj w konsumpcyjny styl życia, oszczędzaj energię, by twoja uwaga miała ją na własny rozwój.
  • 22. Jeśli coś pragniesz, to po prostu zrób to.
  • 23. Czyń wszystko z pasją, a jeśli coś robisz w rękawiczkach, zdejmij je. Żyj z krwią.
  • 24. Nie tłumacz się nikomu i nie miej poczucia winy, odłóż w kąt dobre wychowanie, nie bądź grzecznym chłopcem ani grzeczną dziewczynką.
  • 25. Pracuj ciężko fizycznie, by nie zatapiać się w marzeniach, które nie dążą do żadnego celu, ani do żadnego wyniku.
  • 26. O niczym nie myśl podczas pracy, jak dziecko pracuj na luzie.
  • 27. Pracuj tak, by pragnienie twojego umysłu stało się pragnieniem twojego serca.
  • 28. Kiedy odczuwasz potrzebę pracy fizycznej, pomyśl co możesz zrobić, ażeby dało ci to jak największą satysfakcję: posadź drzewo, wyrzuć obornik ze stajni dając ulgę zwierzętom.
  • 29. Miej porządek w pokoju i w szafie.
  • 30. Nie zabijaj nudy jałowymi czynnościami, które są modne, a poszukuj takich działań, które dadzą ci poczucie spełnienia i satysfakcji.
  • 31. Nie opowiadaj dzieciom "bajek" lecz mów im prawdę i bądź szczery.
  • 32. Baw się radośnie z dzieckiem, partnerem, rodzicem, zwierzęciem.
  • 33. Myśl w pierwszej kolejności o dobru swoich najbliższych.
  • 34. Stawaj się odpowiedzialny.
  • 35. Określ swoje największe marzenia i przeżyj je, powiedz o nich swoim najbliższym.
  • 36. Doświadczaj jedności a nie rozdzielności z każdym elementem środowiska, choćby z kamieniem na którym siadasz.
  • 37. Odbieraj rzeczywistość bezpośrednio, a nie poprzez wyuczone symbole i znaki, nieprawdziwe odniesienia.
  • 38. Używaj umysłu tylko w wypadku konieczności, a gdy to tylko możliwe, wyłączaj myślenie i koncentruj się na danej chwili.
  • 39. Panuj nad negatywnymi emocjami, ale nie wypieraj ich, lecz bądź z nimi w kontakcie.
  • 40. Rozwijaj wyobraźnię wędrując po świecie po odległych krainach, gdzie to tylko możliwe, i oddawaj się rozważaniom o abstrakcjach takich jak Bóg, dobro, czas, przemijanie.
  • 41. Kiedy chcesz pofilozofować - myśl o śmierci, jedynym pewnym i najbardziej niezwykłym momencie w życiu.
  • 42. Poszukuj odpowiedzi na jedyne ważne pytania: Dlaczego tu jestem? Kim jestem? Kto we mnie o to pyta?
  • 43. Całym byciem poczuj czy jesteś pusty i jeżeli tak jest, umrzyj świadomie dla dotychczasowego życia, dla wszystkich nawyków, przyzwyczajeń i utożsamień.
  • 44. Wiary nie możesz dostać ani dać, gdyż wiara bierze się z wiedzy bezpośredniej i nie jest rezultatem mechanicznej nauki, dlatego dąż do rozumienia.
  • 45. Wiedza i rozumienie bardzo się różnią, gdyż rozumienie zależy od wiedzy i bycia, i tylko ono prowadzi do Boga.
  • 46. Poprzez określone doświadczenia formułuj subtelną substancję, która rozpadnie się znacznie później niż twoje ciało.
  • 47. Nazwij siebie.



(→1) Rusłan Kozynko, [w] Poznańska Grupa Polarna. Wyd. Megaron, Poznań 2000.

(→2) Określenie system użyte jest w znaczeniu społeczeństwa

(→3) Pamięć jest wspólną bazą danych, biblioteką przechowującą informację ciała, emocji oraz intelektu.

(→4) Wyobraźnia jest strukturą pozwalającą przedostać się przez ograniczenia przyjętych aksjomatów w obszarach emocji i intelektu w celu efektywnego rozwiązania problemów.

(→5) Intuicja jest bezpośrednim, bezobrazowym wglądem obserwatora w obiektywną rzeczywistość.

(→6) Zasady powstałe w oparciu o wytyczne Bractwa Sarmung (Sarman) istniejącego w dolinie rzek Piandż (granica Tadżykistanu z Afganistanem) oraz Zerawszan.

(→7) Inercję należy utożsamiać z lenistwem.


Zaloguj się - aby napisać komentarz   Rejestracja - jeśli nie masz konta w Tarace

x

Szybki przegląd Taraki

[X] Logowanie:

- e-mail jako login
- hasło
Zaloguj
Pomiń   Zapomniałem/am hasła!

Zapisz się (załóż konto w Tarace)