Przejdź do Taraki mobilnej! - masz wąski ekran.
zdjęcie Autora

11 marca 2020

Mirosław Czylek

z cyklu: Uran w Byku i wojna o Ziemię (odcinków: 11)

Kontrola rzeczywistości, czyli fajnie być astrologiem


« 2020: trzy starcia Saturna i Jowisza

Pamiętam, jak kilka miesięcy temu byłem świadom, że czeka nas jakiś bardzo mocny atak paniki i poruszenia społecznego, co wyraziłem prędzej lub później w swoich tekstach (np → TUTAJ, lub TUTAJ). Zatem, gdy ruszyła wielka epidemia koronawirusa, podskórnie czułem, że to nie będą „jaja”, ponieważ pierwszy kwartał roku 2020 pod kątem astrologii wygląda niebezpiecznie. Lawina poszła nagle, a za nią poleciała cała masa efektów specjalnych: kontrole lub zamknięcie granic, zawieszenie zajęć w szkołach, wykup produktów, wielkie kolejki w sklepach i polityczne licytacje, kto się lepiej opiekuje obywatelami (premier zamyka szkoły od poniedziałku, zatem prezydent Gdańska ruga go, że „za późno” i robi to już od czwartku), lub kto jest bardziej nieodpowiedzialny (marszałek Grodzki z PO czy minister Szumowski z PiS).

Niczym „głupi nawiedzony” profilaktycznie postanowiłem od kilkunastu dni zaopatrzać się w jakieś produkty, podświadomie czując, że niby z jednej strony „ulegam panice”, lecz z drugiej strony wolę być „zapobiegliwym panikarzem”, aniżeli „spokojnym” konsumentem, który się wścieka na innych, lecz sam w domu narzeka na brak pewnych podstawowych dóbr sanitarno – spożywczych. Nie przeczę, że w podejmowaniu decyzji pomogła mi „głupia astrologia”, która wyraźnie pokazywała histerię ostatnich tygodni i wysyłała wyraźne ostrzeżenia, że ludziom może „odbić”. Przypatrzmy się chociażby tej pełni, w której wyjątkowo lękotwórczy Neptun ustawił się na pełni Księżyca znajdującego się w 19 stopniu Panny.


powyżej: pełnia z 9 marca 2020 roku, godz. 18:47, radix na Warszawę

*

To był poniedziałek, od tego momentu decyzje polskiego rządu przyspieszyły. Można powiedzieć, że do tej pełni „był spokój”, a po niej poszła cała lawina zdarzeń, tj. prewencyjne kontrole granic (poniedziałek), następnie zamknięcie imprez masowych (wtorek), a potem z kolei zawieszenie zajęć szkolnych (środa). Można by rzec, że wydarzył się pełen pakiet zdarzeń, które wydawały się nieprawdopodobne jeszcze parę dni wstecz.

Jakże profetycznie prezentują się te wymiętolone, karykaturalne paragony z niemieckich sklepów z poniedziałkowego poranka i wczesnego popołudnia. Ledwo po kilku godzinach zakup w Niemczech wydawał się utrudniony, a po kilku dniach jest on praktycznie mało prawdopodobny. Tak, to moje kwitki z Schwedt, zdarzają mi się zakupy na kilka tygodni (jedzenie wegetariańskie dłuższej trwałości lub „niemiecka chemia”, które w Polsce wcale nie są tak łatwe do zdobycia). Specjalnie z tytułu wyczuwania z przestrzeni ludzkiej paniki należało się ze sklepami pospieszyć. Poniższe fetysze to „dowód" profilaktycznych zakupów wykonanych w dniu 9 marca.


*

W momencie wybuchu paniki i „pełnej spiżarni” naprawdę pomyślałem, że dobrze jest być tym dziwacznym astrologiem i w jakimś sensie „czytać” przyszłość i zachowania ludzi, podczas gdy oni nie zdają sobie sprawę i lekceważąc pewne prawidła. Ten rodzaj astrologicznej wiedzy nie tyle oferuje atrakcyjny mentalnie i emocjonalnie new age'owski rozwój i jakieś rozważania na temat potencjałów. Bywa, że naprawdę dostarcza praktycznych wskazówek, lub opisuje to, co nas czeka w przyszłości!

Widząc zatem Urana w znaku Byka w połączeniu ze stellum w Koziorożcu wiedziałem, że era turbokapitalizmu (złośliwie przeze mnie nazywana darwinizmem społecznym) również jest zagrożona. Do tego typu przemyśleń prowadzą mnie wieloletnie obserwacje, z perspektywy aspirującego do trybu „slow-life” zgniłego intelektualisty. Moim zdaniem społeczeństwo jest przepracowane, w szczególności z ikonami zaradności, które obiecują ucieczkę z wyścigu szczurów. Niestety same często zachowują się jak szczury (inteligentne jak diabli – swoją drogą), ponieważ czekają ich dziesiątki różnych wykładów, podróży i przemów, żeby móc umiejętnie czarować ludzkość jakąś „niezależnością finansową” lub inną fantazją ekonomiczną. Znacznej części tych osób wielkie plany poskromienia kapitalistycznego demona nie wychodzi. Rzecz jasna, nie chwalą się tym, przykrywają uszy, po czym ładują się i wchodzą w nowy biznes. A zwycięzcy i ci, którym się udało? Cóż, oni prawdopodobnie starają się przekonać swoich słuchaczy, że doktryna „móc to chcieć” jest możliwa do wprowadzenia przez większość.

Ucieszyłem się niezwykle, gdy zetknąłem się z (dziękuję Agnieszce K. za linka) tekstem Pawła Droździaka o „Epidemii w Summerhill”. Przepiękny akapit [https://paweldrozdziak.wordpress.com/2020/03/11/epidemia-w-summerhill/], pozwolę sobie zacytować w całości:

„Niektórzy winią tu turbokapitalizm i jego łapczywość, tudzież zmuszanie każdego do ciągłej nadaktywności. Nie można zrobić kordonów, bo firmy międzynarodowe nie mogąc poruszać się swobodnie po całej planecie odnotują spadki i pękną finansowe bańki, od których nasze życie w całości przyssane do płatniczych naszych terminali zależy. Jak polecą akcje, to za chwilę karty kredytowe mogą przestać działać, a to jest o krok od tragedii. Coś w tym jest. Wydaje się, że ludzkość od dawna już marzyła o zbiorowym urlopie. O tym, by nadszedł jakiś czynnik który zatrzyma obłąkańczą nadaktywność korporacyją i turystyczną, sportową i rozrywkową, to maniakalne zbieranie doświadczeń bez chwili czasu na ich przetworzenie, klikanie po stronach raz po raz, scrollowanie turystycznych lotów w każde możliwe miejsce, gdzie zostało jeszcze coś do zadeptania, gorączkowe poszukiwanie „co by tu jeszcze można wyszukać” na AliExpressie – jakąż to jeszcze potrzebę można by zmyśleć, by ją następnie spełnić kosztem kolejnego jakiegoś kredytu i kolejnych nadgodzin i ruchu, ruchu, ruchu w nieskończoność. No tak. Ludzkość podświadomie od dawna mogła mieć ochotę na urlop. Pamiętamy jeszcze dyskusje o handlu w niedzielę? O wolnym wyborze, całe to „kupuję kiedy chcę” deklarowane przez faceta który pojechał do Niemiec udowodnić przed kamerami, że tam sklepy w niedziele pracują, a wyszło, że się wybrał po to tylko by przed kamerami pocałować klamkę?

Oczywiście, że takie postawienie sprawy jest mi bardzo bliskie, gdyż – nie ukrywając swoich anty-neo-liberalnych poglądów, zauważyłem duże wypaczenie w pierwotnie zakładanej, ale praktycznie „spieprzonej” idei wolności. Jest ona niestety w stanie niszczyć na swojej drodze wszystko: od ekologii począwszy, a na niemożności łapania oddechu, odpoczynku i autorefleksji skończywszy. Ból wewnętrzny związany z tym stanem powiększa się jeszcze w naszej „polskiej” rzeczywistości, która jeszcze ów kult produktywności celebruje jeszcze bardziej. Efektem wychowania na arenie drapieżnej konkurencji stają się młodsze pokolenia, które utraciły kontakt ze swoimi spracowanymi i próbującymi stawić czoła rzeczywistości rodzicami. Tak, szkoda mi współczesnej generacji X (1961-1983; próba zdefiniowania zjawiska społecznego → tutaj).

*

Jak do moich utyskiwań na turbokapitalizm ma się astrologia? No właśnie ma. Symbolika niektórych głównych bohaterów idealnie synchronizuje się ze współczesnością. Mamy Urana w Byku? Tak. Zmienia się paradygmat podejścia do natury, planety Ziemi i ekologii? Ależ oczywiście. Kto te przemiany wprowadza w życie? Nastolatka z podwójnym Koziorożcem (mowa oczywiście o Grecie Thunberg), która w Epoce Koziorożca (gdzie Jowisz, Saturn, Pluton były/są w Koziorożcu) otrzymuje laur Człowieka Roku Timesa. Co wspólnego ma Uran w Byku z Karolem Marksem, którego część osób prowokacyjnie myli z Leninem, tak jak niektórzy stawiają znak równości między Nietzschem a Hitlerem? Ano, Marks piszący o stosunkach pracy to Słońce i Księżyc w Byku, z dominującym Uranem w pobliżu zenitu horoskopu. Jest to ekwiwalent Urana w Byku, głos naszych czasów. Takich czasów, w których demoniczny socjalista Bernie Sanders, uznawany za skrajny odłam lewicy, o mało co nie został nominatem na prezydenta z ramienia Partii Demokratycznej (prawdopodobnie te szanse utracił, piszę to w dniu 11 marca 2020 r.).

Czy możliwa jest synteza uranicznego wywrócenia i odświeżenia jakości Byka (ziemskość, wartość pracy, wartość ziemi) z jakościami saturnicznego Koziorożca (odpowiedzialność, surowość, cierpliwość, pragmatyzm, organizacja)? Tak. Dokonuje się to poprzez stosunki struktur władzy lub konieczności wyższej (Saturn-Pluton-Koziorożec) względem warunków ziemsko – ekonomicznych (Byk). W tym przypadku surowe państwo – Saturn zachowuje się jak przesadnie odpowiedzialny tatuś, który nie pozwala dziecku skoczyć z dziesiątego piętra, chociaż atrakcyjny Spiderman i Batman w swoich produkcjach wyraźnie pokazywali, że gdyby chłopczyk chciał, to by sobie poradził.

Okazuje się, że – na przykładzie wspomnianych przez Pawła Droździaka Chin – tzw. „zamordyzm polityczny” okazuje się być najbardziej sensowną propozycją, by poradzić sobie z koszmarami pod postacią np. takich epidemii właśnie. Niewiarygodne, ale jednak! (do chwalenia Chińczyków zawsze mi było daleko)

I tu znowu wykorzystam dwa cytaty, poprzedzające uprzednio użyte:

”Koronawirus. Jedyne państwa, które podjęły jakiekolwiek skuteczne działania, to Chiny i Izrael. Chiny już obserwują dobre efekty swoich decyzji, Izrael odnotuje je za moment. Jakież to decyzje? Oczywiste. Ścisły kordon sanitarny i izolacja. Chcesz człowieku podróżować, ale nie możesz. Nie możesz nie dlatego, że ci odradzono, ale nie możesz gdyż zostało to zakazane. Rząd zakazał. Zabronił. Uniemożliwił niezależnie od tego co kto o tym sądzi prywatnie, gdyż tak właśnie rząd, jako rząd – zdecydował. I obowiązuje to także te osoby, które na to osobistej nie wyraziły zgody. Czy możemy wyobrazić sobie rzecz tak niebywałą?

(...) „Ale widzimy generalnie, że jeśli naprawdę zaczyna dziać się coś poważnego, lub zaczyna dziać się coś co choć trochę na poważne wygląda, to taki „demokratyczny” rząd – primadonna nie jest w stanie podjąć jakichkolwiek konstruktywnych działań. Bo każde z nich zawierałoby element przymusowości, to zaś od dawna jest tabu. Cóż to powoduje? Że publiczność zaczyna zachowywać się zarazem nadaktywnie i obsesyjnie, usiłując na własną rękę uzupełnić to, czego jest deficyt tak jak to robi dziecko rodzica, który pozycji rodzica obawia się zająć. Co staje się zatem problemem? Dotykanie twarzy, kichanie w łokieć, zbliżanie się. Obsesyjność i nadaktywność zarazem”.

*

Myślę sobie, że jesteśmy niedaleko (o ile to już się nie odbywa) deklaracji „wolnościowców”, którzy będą wściekli na te wszystkie obostrzenia „bijące w gospodarkę i wolność człowieka”. Dlatego będą źli, ponieważ jakakolwiek ingerencja (choćby była najmądrzejszą praktyką) niezgodna z ich stylem życia (nieważne jakim, ważne, że opartym na wolności) jest zbrodnią przeciwko ludzkości. Wyznacznikiem postępowania większości „wolnościowców” jest niezależność i zaradność, nie liczące się z takimi wartościami jak empatia, solidarność i odpowiedzialność za drugą osobę. Bardzo możliwe zatem, że bardziej religijnie nastawieni wyznawcy neoliberalizmu, czciciele wzrastających słupków i pogromcy giełdowych byczków byliby gotowi w ramach akceptacji spartańsko – darwinistycznych warunków sprzedać kostusze jakiś ułamek starszej części społeczeństwa.

Byłoby to zgodne z oficjalną wypowiedzią pewnego polityka z muszką, którego inicjałów wolałbym nie podawać. Rzucił on gryps tego rodzaju: „Wirus zabijający 10 proc. zarażonych to nie „broń biologiczna” lecz środek na polepszenie puli genetycznej narodu i ludzkości (bo umierają najsłabsi i najmniej przezorni)!”.

*

Okazuje się, że skrajne sytuacje związane z epidemią koronawirusa zaproponują nam zastanawianie się nad ciekawym dylematem filozoficznym: ile wolności należy od siebie (grupy, społeczeństwa) wymagać, żeby opłacało się nam wszystkim – jednostkom, rodzinom, wspólnotom i planecie. To bardzo ważne, długo ignorowane pytanie w kontekście zderzenia pomiędzy „wolnością gospodarczą”, a „dobrami wspólnymi” (zdrowiem społecznym, edukacją, ekologią, transportem) odżywa. I otwiera jeszcze jedną płaszczyznę do ciekawych rozważań.

Tak, dziwnym jest roztrząsanie dylematu, czy lepsze jest państwo, które stosuje restrykcyjne prawa, żeby uchronić swoich obywateli – nawet przed utratą życia i uratować część gospodarki, czy też lepsze jest państwo, które daje wszystkim wolną rękę, hołdujące zasadzie, że „mniej przezorni” (np. nie posiadający wielu środków prywatnych na służbę zdrowia), „mniej zaradni” (cykory bez prawka jazdy) lub „mniej odporni” zdrowotnie (zwłaszcza stare jednostki), nie zasługują na opiekę państwa (i w ogóle jakąkolwiek opiekę). A tutaj, zupełnie przez przypadek, neoliberalizmowi bliżej zaczyna być do faszyzmu, ze swoimi spartańskimi wartościami i „genetycznymi pulami”, niż nam się zdaje.

Podobnie z ekologią – czy „zakazy” dotyczące uchwał krajobrazowych, estetyki życia miejskiego, poziomu smogu lub hałasu, będące próbą przywrócenia równowagi między ekspansją przemysłu, a próbą ocalenia dóbr naturalnych, są dobre, czy złe? Czy potrzebujemy „koronawirusa” pod postacią czegoś gorszego, niż globalne ocieplenie, objawiającego się w pogodowych anomaliach lub klęskach związanych z plagami i epidemiami? Bardzo jestem rad, że coraz więcej osób będzie zadawać tak poważne pytania. Może powróci era ważnych pytań, bo mędrców mamy od groma i ciut ciut.


Uran w Byku i wojna o Ziemię: wstęp na końcu

Tekst ten jest po trosze kontynuacją mojego wpisu „uraniczni socjaliści z konstelacji Byka”. Inspiruje mnie to, co wydarza się z niesamowitą intensywnością, jeśli chodzi o sprawy związane z ekologią, klimatem i całą resztą. Inspirują mnie teksty pisane w „Tarace” przez Andrzeja Gąsiorowskiego czy Wojciecha Jóźwiaka. Zwłaszcza tekst „Temperatura mokrego termometru, czyli od czego wymrze homo sapiens” zrobił na mnie fenomenalne wrażenie.



« 2020: trzy starcia Saturna i Jowisza

komentarze

1. Takie stawianie sprawy... • autor: Calkiem.inny.mail2020-03-12 10:10:39

Takie stawianie sprawy jest na lewicy popularne i dość naiwne, żeby nie powiedzieć przez plutona - chołdujące swoim niskim instynktom. Jak czytam te kwiatki o konieczności zmiany kultury w stronę kultu nicnierobienia, to zaczynam przyznawać rację prawicy, która mówi, że na lewicy to jakaś banda leni. Dodatkowo z totalitarnymi zapędami, wynikającymi z indywidualnej indolencji i konformistycznego podejścia do tzw. społeczeństwa, jako bezpiecznego wyznacznika wszelkich standardów. Tymczasem ludzie zbiorowo zachowują się o wiele bardziej głupio niż samodzielnie. I gdyby nie te wszystkie jednostki, które wystawiały się na kolektywny lincz, to nie wyleźlibyśmy z jaskini. A praca, zdobywanie doświadczeń, realizowanie celów, skuteczność nie jest tylko neoliberalna, ale zwyczajnie służy zdrowiu psychicznemu, zapobiegając wypaleniu. Ludzie, którzy co roku robią Manify, na które przychodzi ta sama garść aktywistek i to pomimo sukcesu Czarnych Protestów, to właśnie przykład braku dbałości o efektywność działań, co prędzej lub później doprowadza tych aktywistów do wypelania i depresji. Ale oni nie wiedzą czemu, przecież zawsze robili wszystko nieneoliberalnie, z wartości, potrzeby serca, nie dla skuteczności działań. Otóż problem ograniczenia wolności przez społeczeństwo jest anarchistyczny. Jego namiastkę opisuje tu prof. Płatek - https://strajk.eu/bakcyl-dzumy/. c.d.n.

2. Konsumpcja jest tu... • autor: Calkiem.inny.mail2020-03-12 10:12:16

Konsumpcja jest tu moim zdaniem o tyle ważna, że wmówiła nam, że godność mamy dla władzy wrodzoną, że wszyscy liżą nam tyłki, żebyśmy na kaprysach płytkiej wenus wybrali właśnie ich i że tak zawsze będzie. Kapitalizm i demokracja przedstawicielska w obecnej formie odebrała ludziom instynkt samozachowawczy i wierzą jak Pan, że władze robią coś dla dobra, że są w sumie nami,że są jak tatuś i mamusia i możemy im ufać. Nie możemy i wkrótce się o tym przekonamy, a to co Pan nazywa społeczeństwem utożsamiając je z rządem, natychmiast, gdy będzie mogło wejdzie w sojusz z kapitałem lub inną oligarchią. 
[foto]

3. Liberalizm • autor: Piotr Gibaszewski2020-03-12 10:24:14

Najlepsze czasy dla liberalizmu dopiero nadchodzą. Era Wodnika będzie erą wolności. Alternatywą dla patologii, które zainstniały na wolnym rynku nie będzie idylla powrotu do natury w stylu Rousseau. Co więcej... Przyczyny obecnych patologii - bańki spekulacyjne, rozszalała konsumpcja mają swoje źródła w interwencjach banków centralnych, które zalały rynki strumieniem pieniądza po roku 2008. Gdyby rządy pozwoliły oczyścić się rynkom, mielbyśmy zdecydowanie inną sytuację. To czysto polityczna, interwencjonistyczna, a zatem socjalistyczna decyzja rządów i stojących za nimi bankó centralnych (EBC, FED, Ludowy Bank Chin, Japonii) doprowadziły do patologii, które się zmanifestowały w postaci puchnących baniek i szalonej kosnumpcji.
[foto]

4. Darwinizm społeczny • autor: Edward Kirejczyk2020-03-12 15:54:51

Cały XX w. to z ideologicznego punktu widzenia czasy darwinizmu społecznego. Aż dziw bierze, że niczego innego nie wymyślono. Komunizm to zwycięstwo najwartościowszej (czyli jedynej produktywnej) klasy społecznej. Nazizm to zwycięstwo najwartościowszej rasy. Nawet Hitler doszedł do tego, że rasa wychowana w głodzie i chłodzie wschodnioeuropejskich stepów musi być silniejsza od rasy wyhodowanej w zachodnioeuropejskich sadach i winnicach. Współczuć należy temu wielkiemu mężowi, że wpadł na to dopiero w kwietniu 1945 r. (datowanie za A. Speerem). Wreszcie stulecie zakończyło się ostatecznym tryumfem liberalnej i demokratycznej konkurencji (przynajmniej w interpretacji F. Fukuyamy :-)). 
Te logiczne rozwiązania podobały mi się kilkadziesiąt lat temu. Dziś, jako znużony staruch, bardziej byłbym skłonny szukać współpracy silnych i słabych, potrzebujących pomocy (puki co nie zaliczam się do nich) i wspierających. Nie jestem jedyny, który na stare lata dochodzi do takich wniosków. Najbardziej znanym był chyba książę anarchista P. Kropotkin, na stare lata zwolennik solidarności społecznej. Ale ciągle zajmuję w jego sprawie inne stanowisko niż Z. Herbert.
[foto]

5. Absurdy skrajnego indywidualizmu • autor: Mirosław Czylek2020-03-12 16:24:57

Dyskusja z Calkiem.inny.mail przypomina grę w karty (a dokładniej w wojnę), ale OK, przyjmę wyzwanie. W swoich artykułach często polecam i cytuję wypowiedzi dra Tomasza Markiewki. Więc, żeby wspomóc się cudzą myślą, użyję cytatu z jego profilu:

"Jeśli ktoś chce podjąć ryzyko i iść do Kościoła, to jego prywatna sprawa – przekonuje Stanisław Żerko, profesor. Jeśli ktoś się nie ubezpieczył, to jego problem, dlaczego mamy fundować komuś publiczną służbę zdrowia z naszych podatków – pisze kilku dogmatycznych wolnorynkowców a propos tego, że w USA jest 40 milionów nieubezpieczonych osób.

Jednym z ciekawych skutków ubocznych koronawirusa jest to, że obnaża absurdy skrajnego indywidualizmu i całkowitego prywatyzowania odpowiedzialności. Nie, jeśli ktoś idzie do Kościoła, to nie podejmuje ryzyka prywatnego, lecz ryzyko publiczne – każda osoba, która się z nią później zetknie, a ostatecznie całe społeczeństwo znajdują się na skutek takiej indywidualnej decyzji w odrobinie większym niebezpieczeństwie. Nie, brak ubezpieczenia 40 milionów ludzi nie jest tylko ich prywatnym problemem, ale problemem dla całego społeczeństwa, szczególnie w przypadku pandemii, gdy w takim Seattle koszt testu na koronawirusa dla osób nieubezpieczonych wynosi 1600 dolarów". 
[foto]

6. Absurdy skrajnego indywidualizmu2 • autor: Mirosław Czylek2020-03-12 16:26:54

cd. "Myśmy tę lekcję powinni odrobić już dawno. Na przykład przy okazji kryzysu finansowego z 2008 roku. Wszak u jego podstaw leżały długi prywatne i niemożność spłacenia kredytów mieszkaniowych. Jak się okazało, to nie był tylko indywidualny problem osób pogrążonych w długach, ale ogólny wstrząs, który mógł rozwalić całą światową gospodarkę. To, że instytucje finansowe urządziły sobie kasyno na bazie tych kredytów, także nie było ich prywatnym problemem – co uwidoczniło się szczególnie wtedy, gdy trzeba było ratować tych geniuszy biznesu za pomocą publicznych pieniędzy.


Kryzysy są skrajnymi przypadkami, ale ujawniają głębszą prawidłowość. Nikt tak naprawdę nie działa tylko na własny rachunek i na własną odpowiedzialność – indywidualne decyzje i indywidualne problemy mogą wpłynąć na całe społeczeństwo. Wbrew atrakcyjnej propagandzie „sam, sam, sam, ja, ja, ja” człowiek jest gatunkiem wspólnotowym i dlatego wszyscy powinniśmy troszczyć się o dobro wspólne: niezależnie od tego, czy mowa o służbie zdrowia, o regulacji rynków finansowych czy o dostosowywaniu swoich przyzwyczajeń do wyjątkowych sytuacji w rodzaju pandemii".
[foto]

7. Era Wodnika • autor: Mirosław Czylek2020-03-12 17:13:50

Piotr, do tej pory widziałem dwie wizje tzw Epoki Wodnika, nadmiernego optymizmu i strachu (np przed automatyzacją). Problem w tym, gdzie pójdą idee. Czyli - tak jakbyśmy znali oprogramowanie, inteligencję lub możliwości kogoś. Ale nie wiedzieli, czy będzie czynił "dobro" czy "zło". Dlatego najlepszy opis "Ery" pewnie powinien być zawartością zarówno czegoś Jasnego jak i jego Cienia. Tak jak z kapitalizmem, który ma swoje jasne strony i cienie. 

8. Wynaturzony kapitalizm • autor: Ylvaluiza2020-03-12 18:51:55

1.Gdy przez moment interesowałam się giełdą, zdążyłam się zorientować, że transakcje, które pozwalają grupce najbogatszych w każdej sekundzie zdobywać niewiarygodne ilości pieniędzy, kompletnie oderwane są od fundamentów, od produkcji. Niewielka liczba ludzi może dzięki swoim zasobom dowolnie sterować rynkiem, zwłaszcza, jeśli umieją się porozumieć. To musi prowadzić do problemów i rząd nie jest jedynym winowajcą. Gdzie tu miejsce na wolność dla wszystkich? Czego tu bronić? Ideałów liberalizmu? Idei nie istniejącej realnie? Zresztą z socjalizmem też nie wypaliło, ale człowiek żyjąc społecznie jest skazany na dostosowanie swojego ja do całości. 2. Mam wrażenie, że wodnik z koziorożcem (lub kimś, kto ma mocno obsadzony drugi dom albo saturna na ascendencie itp.) rozumieją się z trudem i jeden drugiego nie przekona w sprawie wyścigu szczurów. Obaj mają trochę racji i obaj coś do społeczeństwa wnoszą, choć każdy coś innego. Praca jednak nie może być bożkiem.
PS: Mirosławie, mam nadzieję, że nie latasz na zakupy do Niemiec samolotami produkując zbyt wiele CO2. 
[foto]

9. @Ylvaluiza • autor: Mirosław Czylek2020-03-12 21:56:31

Myślę, że moje "statystyki ekologiczne" są z dużym prawdopodobieństem niższe niż przeciętnego pod względem zamożności mieszkańca Europy. Samolotów się boję, leciałem cztery razy w życiu. Samochodu nie używam, tylko komunikacji miejskiej, jeśli jadę, to z kimś, najczęściej 3 - 4 osoby. Mięsa nie spożywam. Śmieci segreguję ponadprzeciętnie, bo jak zerkam na kontenery z odpadami zmieszanymi i selekcjonowanymi, to dziwnie wolno się one wypełniają, podczas gdy selekcjonowane stanowią 1/3 - przynajmniej - moich śmieci osobistych. Oprócz tego prysznic, wanna rzadko. Zmywarka oszczędzająca wodę. Jedzenie wegetariańskie. Nie chciałem się przesadnie chwalić i wyliczać bo styl życia to nie wybory miss, ale skoro zostałem wywołany do tablicy - bardzo proszę :-) 

10. Eko-Mirosław • autor: Ylvaluiza2020-03-13 08:42:41

Mirosławie, dziękuję za wyczerpującą odpowiedź - brawo za eko-postawę! Sądzę, że na czas epidemii możesz korzystać z dyspensy i jeździć autem (chyba że wolisz rower). 

Zaloguj się - aby napisać komentarz   Rejestracja - jeśli nie masz konta w Tarace

x

Szybki przegląd Taraki

[X] Logowanie:

- e-mail jako login
- hasło
Zaloguj
Pomiń   Zapomniałem/am hasła!

Zapisz się (załóż konto w Tarace)