Przejdź do Taraki mobilnej! - masz wąski ekran.
zdjęcie Autora

12 stycznia 2020

Mirosław Piróg

z cyklu: Inne Myśli, re (odcinków: 78)

O Robertach klimatu

Kategoria: Obserwacje obyczajowe
Tematy/tagi: kryzys klimatyczny

« O przewidywaniach filozofa O pesymizmie raz jeszcze »

Poznałem niegdyś mężczyznę imieniem Robert. Powiedział mi, że za młodu lubił wdawać się w gorące dyskusje. Intrygującą cechą tych dyskusji było to, że często oponował swojemu interlokutorowi nawet wtedy, gdy w skrytości swego umysłu przyznawał mu rację. Czynił tak, jak mniemam, z wielu różnych powodów: z młodzieńczej przekory, z chęci afirmacji swojego ego, z pragnienia męskiej rywalizacji – whatever. W tych dyskusjach nie interesowało go dotarcie do jakkolwiek pojmowanej prawdy, czy tym bardziej osiągnięcie porozumienia z przeciwnikiem. Nic poza samą adolescencyjną rywalizacją. Jak to trafnie powiedziała mi pewna mądra kobieta, o pięknym imieniu Alicja, tacy faceci są niczym podlotki. Ledwo to opierzone, nie ma skrzydeł, a chciałoby latać wysoko i dyskutować.

Gdy dziś czytam wypowiedzi niektórych osób negujących zmiany klimatyczne, przypomina mi się ów żałosny Robert. Zawsze mają oni na podorędziu wypowiedzi typu: „Już tak było” i tuziny innych mitów klimatycznych. Już kiedyś nie było zimy, już kiedyś były większe temperatury, już kiedyś było większe stężenie CO2 itd. itp. Na tym opiera się mentalność Robertów klimatu – przeczyć dla samego przeczenia. Oczywiście denializm klimatyczny, tak jak każde zjawisko, ma genezę wieloczynnikową. Ja tu tylko wskazuję na jedną z wielu możliwych przyczyn – niedojrzały umysł, spełniający się tylko w przeczeniu, pozbawiony wiedzy i doświadczenia, z lubością wykorzystujący najgłupszy chyba błąd myślowy, jakim jest argumentum ad ignorantiam.

Robertyzm cechuje moim zdaniem głównie młodych mężczyzn, którzy tak jak nie panują nad swoją fizjologią, zawracając nią w głowie głupim kobietom, tak samo nie panują nad intelektualną maszynką, którą mają w głowie. Większość Robertów zresztą nigdy nie dojrzewa, pozostają wiecznymi chłopcami, szukającymi ekscytujących przeżyć (co jest prawdą także w przypadku wspomnianego Roberta). A cóż może być bardziej ekscytującego niż infantylne trolowanie w internecie? Dobrym przykładem robertyzmu jest stwierdzenie, które ostatnio napotkałem w dyskusji pod jednym z blogów. Jego autor był zdania, że skoro naukowcy nie mają 100% pewności co do antropogenicznego pochodzenia globalnego ocieplenia to nie jest ono „udowodnione”. Typowy efekt działania maszynki intelektualnej, która wyprodukuje dowolne zdanie, byle tylko jej posiadacz zaspokoił swój robertyzm. Strzeżcie się Robertów klimatu i nie wciągajcie się w dyskusje z nimi. Szkoda czasu.


Inne Myśli, re: wstęp na końcu

Teksty oryginalnie zamieszczone w blogu Autora. W Tarace za uprzejmą zgodą.


« O przewidywaniach filozofa O pesymizmie raz jeszcze »

komentarze

[foto]

1. Słuszna rada • autor: Arkadiusz2020-01-12 19:35:14

Przez większą część swojego życia byłem przekonany, że trzeba rozmawiać, ale w ostatnich dniach coś we mnie pękło (czy to wina planet ;-)) i stwierdziłem, że nie daję już rady rozmawiać z denialistami klimatycznymi i z innej dziedziny z miłośnikami tzw. reform sądownictwa. Po prostu brakuje wspólnej płaszczyzny, na której można by się spotkać z Robertami klimatu i Zbigniewami praworządności. Trzeba się skupić na sobie, bo zawsze jest coś do zharmonizowania we własnym świecie.
ps. Uważajcie na Arkadiuszy ezoteryki ;-)
[foto]

2. Z myśliwymi też się nie da • autor: Wojciech Jóźwiak2020-01-13 13:14:13

W przypadku tych i innych grup trzeba szukać innych sposobów, które mogłyby okazać się skuteczne.
[foto]

3. To prawda • autor: Arkadiusz2020-01-13 14:15:36

Trzeba szukać innych sposobów. Napisałem w komentarzu, że trzeba skupić się na sobie, ale oczywiście to grozi poddaniem otaczającego świata ludziom, z którymi się nie zgadzamy. Trzeba głosić to, w co się wierzy i czekać aż szala się przechyli na nasza stronę. Podobno to ma być rok protestów, więc zobaczymy co jest możliwe do zrobienia. 
[foto]

4. Ano, zobaczymy co... • autor: Mirosław Piróg2020-01-13 16:49:21

Ano, zobaczymy co w tym roku da się zrobić. Ja jak zwykle jestem pesymistą, ale może dam się zaskoczyć.

Zaloguj się - aby napisać komentarz   Rejestracja - jeśli nie masz konta w Tarace

x

Szybki przegląd Taraki

[X] Logowanie:

- e-mail jako login
- hasło
Zaloguj
Pomiń   Zapomniałem/am hasła!

Zapisz się (załóż konto w Tarace)