zdjęcie Autora

24 marca 2020

Witold Wysmułek

z cyklu: Permakultura (odcinków: 8)

Tyle wart jesteś, ile Życia zostawisz...


« Koniec epoki wzrostu The Perfect Storm, czyli Burza wszystkich Burz »

Krach. Lament. Rozpacz. Często jest to zupełnie zrozumiałe - ktoś, kto traci pracę, ma kredyt, będzie cierpieć. Będzie musieć korzystać z pomocy żywnościowej, bo inaczej zajrzy w przepaść głodu. To wszystko są rzeczywiście bardzo trudne sprawy. Ale część rozpacza, bo - będzie biedniej. A więc koniec - z dogadzaniem sobie, z bezkresem konsumpcji, z fikuśnymi fotkami w mediach społecznościowych, patrzcie, patrzcie, jaki zajebisty jestem, tu byłem, to mam, tak się bawię, tak wóda leci.

Tak, to jest koniec.

Wmawiano nam - jesteś taki ważny. Osiągniesz sukces. Brzmisz dumnie. Człowiek - bogom równy, istota duchowa, nie zwierzęca, nie ziemska. To widać również i w rytuale śmierci. Gdy człowiek umiera, wkłada się go do trumny - i dobrze, jak ta jest kosztowna. Potem zaś, po zakopaniu trumny, stawia się pomnik, granitowy, marmurowy, w wyrytym imieniem i nazwiskiem. Niech widzą potomni, oto był, taki, owaki - i jest, wciąż oddzielony od świata, od korzeni, od pni, od traw, od cykania owadów, od błysku falującego jeziora, od podmuchu wiatru, bo jego świat gdzie indziej, nie tu.

Kiwają głowami ludzie, jaki ważny był, jaki ważny jest, znaczy, dużo znaczy, ma wielki dom, najlepiej starannie utrzymany, z przyrodą w ryzach, w liniach, w okowach, człowieczych kajdanach, sterylną, jak próżnia, pełna jedynie wirtualnych cząstek.

I zawala się to, coraz szybciej. Nie będzie - środków na te rzeczy, na oddzielanie, na kokon cywilizacyjny, na baśń, na ułudę w końcu, bo przecież miną pokolenia i nikt - NIKT - nie będzie już pamiętał, kto to był, ten, co tam gdzieś leży, chociaż litery na grobie wciąż można odczytać, to już puste brzmienie będzie, fala dźwiękowa bez żadnego znaczenia, bez żadnej emocji.

Przeminiemy - wbrew temu, co jeden ze starożytnych rzekł - zupełnie. Imiona nasze - rozpłyną się, jak kręgi na wodzie. Czyny, domy, majątki, wszystko - w proch się obróci, wezmą to, jak i nasze ciała, nawet w trumnie złożone - rozmaite istoty, czy to bakterie, czy to rośliny, czy to owady, czy grzyby.

Po co więc to wszystko, ta gra pozorów, ten taniec chocholi? Czy więc wszystko jest bez sensu? Bez żadnego znaczenia? Skoro przykryje każdego z nas kołdra zapomnienia, mgła czasu?

Uważam, że nie. A po co Życiu pamiętać, a po co wykuwać nieistnienie w granicie? To absurd! Dobre jest przemijanie, dobre zapomnienie, dobre rozpłynięcie się. Tak ma być właśnie, jako było od miliardleci, na tej planecie i zapewne na niezliczonych innych globach, dalekich. Ważne jest jednak, by po swojej podróży nie imię zostawić, nie pustkę - lecz Życie. Umrę przecież, ale zostanie gleba żyzna, nad jaką pracuję, drzewa dalej rosnąć będą, byliny rozkrzaczać, a jak one legną, to następne wyrosną, czerpiąc z bogactwa próchniczej ziemi. I owad będzie miał gdzie cykać, i ptak gdzie śpiewać, i wąż gdzie gniazdo zbudować, i potomek mój, albo czyjś inny, będzie mógł plon spory uzyskać. Nikt, NIKT, nie będzie pamiętał, kto to zaczął, ale Życie będzie kwitnąć, tysiącem sposobów, tysiącem liści, tysiącem traw!

Dlatego też mam nadzieję, że sam zostanę zakopany, bez tabliczki, bez niczego, a syn posadzi jakieś drzewo, Weźmie ono, nasyci swe korzenie, ciałem gnijącym, więc tym szybciej rosnąć będzie, pośród sadu dzikiego, pośród lip, sosen, powierzchni uprawnych, malin, całego tego skrawka, który teraz pielęgnuję, użyźniając. Nie oddzielenie, nie sterylność, lecz jedność, lecz stałe zwiększanie bogactwa Życia! Dlatego też upatruję wartość w upadku tej cywilizacji, która oddziela, która mami - fałszywą chwałą, fikcyjną nieśmiertelnością, złą, bo to potwarz, dla wszystkiego, co święte - co Żywe.


Degrowth - deep adaptation - permakultura!


Permakultura: wstęp na końcu

Teksty re-publikowane z publikacji Autora na Facebooku: witold.wysmulek. W Tarace za uprzejmą zgodą.


« Koniec epoki wzrostu The Perfect Storm, czyli Burza wszystkich Burz »

Komentowanie wyłączone wszędzie od 1 sierpnia 2020.

x

Szybki przegląd Taraki

[X] Logowanie:

- e-mail jako login
- hasło
Zaloguj
Pomiń   Zapomniałem/am hasła!

Zapisz się (załóż konto w Tarace)