Myślenie indukcyjne, od szczegółu do ogółu, wsparte ważną relacją(ważnymi relacjami) i biologią kultury przypomina mówienie do ściany tj. obserwowanie własnych projekcji na białej ścianie.

Mówienie do ściany – używam takiego  wyrażenia dla uchwycenia wrażenia z dyskusji z takimi osobami i symetrii zachowań wewnętrzne-zewnętrzne. Oni też mówią do ściany, z tym, że to niezależne od tego, czy uczestniczy w tym ktoś żywy i obecny.

Nie oni, my, Ja, jeśli trafił się ktoś wszechwiedzący z urodzenia i obraża go użycie „my”, bo myśleniem indukcyjnym posługujemy się naturalnie w sferze społecznej, tworząc uogólnienia na podstawie własnych i często ubogich doświadczeń. To nasza głupota wrodzona. Jeśli nie cała, to przynajmniej  jeden z podstawowych jej składników. 

A zasadnicza część tej głupoty  polega na niezdawaniu sobie sprawy z własnych ograniczeń, niezauważaniu ściany. W  zgadywaniu uogólnień o świecie dokoła i znajdywaniu potwierdzeń notorycznie nie widzi ściany, a tylko własne wyobrażenia.  I jeśli wydaje się, że przesadzam, możemy spojrzeć na bardzo konkretną manifestację tego stylu myślenia: Jednorękiego bandytę. I myślenie graczy szacujących, że skoro wrzucili już tyle i nie było 7 7 7 to jeśli wrzucą więcej to na pewno wygrają, bo rośnie prawdopodobieństwo wygranej . Podobnie w tej analogii wyraźnie widać aspekt centralnego skupienia, oraz pracy zmysłów – o zachowaniu i myśleniu gracza decydują intensywne wyświetlające się powtarzalnie wzorki i dźwięki, oraz powtarzalne odczucia i uczucia(napięcie-oczekiwanie-rozluźnienie-frustracja).  I rozmawiaj o prawdopodobieństwie z hazardzistą. Mówienie do ściany. Jest zbyt zajęty ucieczką przed zombie, by wysłuchać.

Obecny jest w tym cholerny, ponury paradoks. Nasza Głupota Wrodzona jest naszą zdolnością do uczenia się, rozpoznawania wzorów w otoczeniu, tworzenia schematów zachowań umożliwiających nam szybsze, precyzyjniejsze, klarowniejsze reagowanie na to, co się pojawia.

I jednocześnie głupota wrodzona zabija. I niestety nie jest czysta metafora np. w wypadkach drogowych tam gdzie potrąceni zostają rowerzyści, motorzyści, piesi możemy rozpoznać jej działanie jako narzędzia demona prędkości,  zdolność uczenia się powtarzalnych wzorców, poruszanie wśród samochodów i ciężarówek, ograniczyła czas reakcji i rozpoznawania rzadziej występujących wzorców.

I tu możemy przejść do drugiego trybu myślenia, dedukcyjnego , od ogółu do szczegółu. Dyskursu z przestrzenią, tak to można ująć  w dziedzinie dyskusji. Wrzucasz kamyk w jakąś przestrzeń, obrywasz głazem lub kwiatami w zależności od tego, co tam siedzi. Jeśli nie znasz natury owej przestrzeni tj. relacji pomiędzy obiektami tam się znajdującymi, można być wiecznie zaskoczonym ;) Zobrazować też można ów tryb myślowy przestrzenią. To uzupełnianie szczegółami przestrzeni  i tu widać gdzie są białe plamy. Posługując się tym trybem, wiesz co wiesz i nie czego nie wiesz. Widzisz, co widzisz, i widzisz, że czegoś nie widzisz eg nie widzisz co jest za ścianą.

To odniesienie do zmysłów jest tu jak najbardziej zasadne, nasze zmysły w dużej części są dedukcyjne. Zaczynają od ogólnego rozpoznania, które wypełniają szczegółami. I jeśli chcemy zbadać relację pomiędzy myśleniem indukcyjnym a dedukcyjnym, to mamy prostą metaforę, góra o  ostro wznoszących się ścianach w przestrzeni.

Masywną część naszej percepcji zajmuje chaotyczne myślenie indukcyjne, nie narusza to jednak natury przestrzeni i to tylko jakiś obiekt w niej obecny. Indukcja góry dostarcza podstawy la rozpoznania innych elementów, odróżniania kamieni.

Zasadniczo myślenie dedukcyjne, samo w sobie przetwarza to, co jest w owej przestrzeni. To dla przypomnienia dlaczego  szamani w wielu kulturach często traktują  twory wyobraźni (przodków, duchy, bogów i boginie, energie) jako realne.  One są w tej przestrzeni kulturowej.

Podobnie można spokojnie wydedukować że sami praktycy dla siebie, po dłuższym czasie doświadczenia z transem mają nastawienie: Ej, nie traktuj tego tak dosłownie, nie traktuj tego tak poważnie..  Interior różni się od Exterioru.

Ta dedukcja pochodzi pełnej humoru natury umysłu.  Niezależnie od tego, co jest w tej przestrzeni, świadomość tego, co jest zdaje się być czymś więcej niż to, co jest. Przestrzeń umysłu, zdaje się być czymś więcej niż formy w nim zawarte. Niezależnie od tego czy są chmury, czy słońce niebo jest takie same. To przestrzeń w której coś się pojawia…