Unikamy choroby, boimy się choroby. Dbamy o zdrowie, staramy się stale być zdrowi. Jesteśmy naprawdę sobą tylko wtedy, kiedy jesteśmy zdrowi. W chorobie nie widzimy niczego pozytywnego, niczego cennego, no bo zresztą jak i dlaczego? Choroba służy wyłącznie do tego, żeby ją wyleczyć. Choroba to coś nienormalnego. To stan nienormalny. Z chorobą się nie „rozmawia”, choroba nie bierze udziału w dyskursie. Choroba nie ma głosu, jak przysłowiowe dzieci i ryby. Poglądy, z którymi nie chcemy dyskutować, które z góry uznajemy za nieważne, nazywamy „chorobliwymi” albo, co znaczy to samo, „patologicznymi”. Dawniej wykluczano mówiąc: „idź do diabła”, teraz mówi się: „idź do lekarza”.Takie wykluczenie czegoś przez „odesłanie do lekarza” - „ty nie gadaj mi, ty się lecz!” - nazywa się fachowo medykalizacją. Oczywiście takie nastawienie, taki styl myślenia, obecnie obowiązujący, wymaga ostrego rozdzielenia co jest zdrowiem, co chorobą, żeby nigdy nie było wątpliwości, czy ktoś jest zdrowy i wtedy można z nim poważnie rozmawiać (i poważnie brać pod uwagę jego stan ducha, jego doświadczenie, poglądy, idee) – czy chory i wtedy ma nie gadać tylko się leczyć.

Zeszłoroczne warsztaty z Oswaldo Bola Silvą zmieniły mi pogląd na to, przestawiły postrzeganie choroby i zdrowia. Zobaczyłem, że wiele szamańskich działań polega na wejściu – umyślnym, celowym! - w chorobę. Podczas tych działań wchodzi się w stany ciała i umysłu, które - gdy patrzeć na nie poprzez nasze nawyki co do choroby i zdrowia – są właśnie chorobą, są chorobowe, chorobliwe. Wrażenia z ciała i z wewnętrznego poczucia są właśnie takie, jakie zazwyczaj sygnalizują chorobę. Nauczyliśmy się postrzegać te stany jako alarmowe dzwonki sygnalizujące chorobę!

Tymczasem w szamańskiej praktyce mówi się tym dzwonkom: „Cicho!, nie przejmujemy się. Właśnie, że wchodzimy w ten stan!”

To co tu piszę, dotarło do mnie parę dni temu podczas przygotowań do chodzenia po ogniu. Przygotowanie to ma na celu m.i. żeby zawiesić zwykłe nawykowe postrzeganie świata i siebie, własnego ciała. Można w tym celu zastosować wiele różnych sposobów. Wtedy przygotowywałem siebie i innych uczestników przez siedzącą medytację – w nocy, na dworze, bez oświetlenia i w przenikliwym zimnie. Pookrywaliśmy się kocami, ale i tak w pewnym momencie poczułem, że... Tu dygresja. Nie wiem jak Ty, ale ja odczuwam katar lub przeziębienie jako substancję obecną w powietrzu. Wchodzę do jakiegoś pomieszczenia lub wychodzę na dwór przy pewnej pogodzie i od razu czuję: o, tu jest wiele kataru (przeziębienia) w powietrzu. No więc wtedy podczas tej medytacji „ukłuło” mnie nagle, że ogarnia mnie i wnika we mnie właśnie to przeziębienie. Choroba. I co? Powiedziałem jej „tak”. Wchodź. Albo: ja wchodzę w ten stan. I to zimno czyli przeziębienie czyli rodzaj choroby, został wykorzystany jako materiał do wewnętrznej pracy. Okazał się bardzo pomocny i cenny. Wzmacniający!

Z Oswaldo Bola braliśmy wtedy ostrzejsze chorobopodobne czynniki niż poczciwe nocne zimno :)

Być może to co tu piszę na przykładzie nocnego zimna, stosuje się do wielu innych negatywności: także do zmęczenia, bólu, zdołowania. Na pewno stosuje się do stanu gorączki – mocno podwyższonej temperatury ciała, którą celowo przecież wywołujemy w szałasie potu. Choroba byłaby więc prawdziwym medicine, lekarstwem, takim z domieszką magii.