Onet doniósł, że kiedy ktoś w Paryżu jadł kanapkę z szynką, zaatakowali go muzułmanie:

Ta historia wydarzyła się w Paryżu. Jeden z pasażerów jadących w tramwaju spożywał kanapkę z szynką. Robił to na oczach dwóch muzułmanów, którzy z całą powagą poprosili go, żeby wyrzucił kanapkę, ponieważ obraża to ich uczucia religijne. Pasażer odmówił, więc mężczyźni go zaatakowali. Policja zastanawia się teraz, czy całe zajście traktować jak rozbój czy konflikt na tle religijnym. (22 czerwca 2013, 07:35)

Onet powołuje się na narodowokatolicką witrynę „Parezja.pl”, patrz tutaj: parezja.pl/francja-jedzenie-kanapki-z-szynka-obraza-uczucia-religijne, która powołuje się na witryny fdesouche.com i leparisien.fr – tam już nie szukałem z braku języka francuskiego. („Parezja” to z greckiego: „mówienie, co się chce”, nie mylić z „paruzją” czyli powtórnym przyjściem Jezusa. Na razie Parezja chce Jezusa intronizować na króla Polski.)

Problem jest piętrowy. Muzułmanie mają swoje tabu żywieniowe – nie wolno im jeść świni, i nie wolno jeść zwierząt wprawdzie dozwolonych, ale zabitych „nieprzepisowo”, w te szczegóły tu nie wchodźmy. My też mamy swoje żywieniowe tabu, na przykład nie jadamy konia, kota ani psa. Chociaż tolerujemy zabijanie koni na mięso, i chociaż konina nie jest popularna w sklepach, to jak ktoś chce, to ten rodzaj mięsa znajdzie. Ja sam „zaliczyłem” jedzenie koniny. Bardziej nas oburza jedzenie psa. (I kota, ale to pomińmy, żeby się nie rozdrabniać.) Dlaczego? Bo po części uważamy psy za ludzi, i obejmujemy je tabu absolutnym, jakim jest jedzenie ludzi. Ludożerstwo jako zabijanie ludzi, żeby jeść ich mięso, wydaje nam się najpotworniejszą zbrodnią i zboczeniem zarazem, zaprzeczeniem człowieczeństwu, moralnej wrażliwości i rozumowi; jest to coś, co sprawcę tego stawia jakby poza kręgiem ludzkiej solidarności i każe patrzeć nań jak na potwora. Dla tych, którzy jedli mięso zmarłych lub zabitych, np. podczas wojennego głodu lub katastrof (słynna katastrofa samolotu w Andach w 1972 r.), by się samemu ratować od śmierci, mamy uczucie współczucia jak dla nieszczęśników. Jedzenie psów też usprawiedliwia (chyba) tylko głód, nieusuwalny inaczej. (Mój ojciec jadł psa, wraz z kilkoma innymi Polakami zwolnionymi z łagru, w 1942 r. w Uzbekistanie.) Ale świnie i krowy jeść nam wolno i lubimy je jeść.

(Przy okazji kłania się relatywność ludzkich moralności: u Azteków cała ich cywilizacja była ufundowana na zabijaniu ludzi i jedzeniu ich mięsa. Btw., w ilu jeszcze indiańskich kulturach tak czyniono i co na to miłośnicy Indian?)

Gdybym jechał tramwajem i zobaczył, że ktoś je kanapkę z psem, czy zażądałbym od niego, żeby tę kanapkę wyrzucił? I dlaczego? - Czym bym to motywował? Że jedzenie psa mnie obraża? Obraża we mnie co? - Bo na pewno nie „uczucia religijne”, gdyż żadna z religii przyjętych w Polsce jedzenia psów nie zabrania. Pewne gałęzie hinduizmu i buddyzmu zabraniają jedzenia jakiegokolwiek mięsa, ale nie nakazują egzekwować tego zakazu u osób spoza tych religii.

Zabijanie psów na mięso, zwłaszcza hodowanie ich na mięso, czyli produkowanie istot z góry przeznaczonych na zabicie i zjedzenie (jak u nas świnie) oburza mnie. (Tak podobno robi się w Chinach i w Wietnamie; jeśli ktoś wie więcej o tym, niech mnie uświadomi.) Zapewne protestowałbym, gdyby u nas ktoś uruchomił biznes hodowli i tuczenia psów na ubój lub na ubojowy eksport gdzieś do Azji. Czy wyrwałbym z ręki jedzącemu kanapkę z psem?

Podobnie oburza mnie zabijanie zwierząt na polowaniach. Pochwalam akcje nękania myśliwych usiłujących odbyć polowanie, przeszkadzania im w zabijaniu zwierząt – chociaż sam nie brałem udziału w takich akcjach. Byłbym szczęśliwy, gdyby zabroniono polowań. Ale czy można zrównać siadanie myśliwemu pod amboną, żeby popsuć mu strzał, z uniemożliwianiem przez muzułmanów jedzenia kanapek ze świnią przez nie-muzułmanina?

Gdybym przyszedł w gości do muzułmanina i w jego domu wyjął kanapkę ze świnią, to tak, miałby prawo wyrzucić mnie za drzwi. Ale czy ma prawo czegoś podobnego żądać w przestrzeni publicznej? A czy mają prawo katolicy wywieszać wszędzie swój ulubiony obraz człowieka wiszącego na torturach? (Widziałem krucyfiks u prywatnego weterynarza! Także w społecznej przychodni ortopedycznej, co tam wyglądało jak wyrafinowany złośliwy dowcip.)

Zanim całkiem oburzymy się na antyświńskich muzułmanów, warto przyjrzeć się problemowi szerzej.