Kategoria: Sny i wizje

Hmmm, zdaje mi się, że najważniejszy w całym moim życiu. Był dla mnie bardziej realny aniżeli całe dotychczasowe moje życie.

Ale przyszła kryska na Matyska, gdy w jednym śnie – zobaczyłam Tą postać.

Szczęki mi opadły, bo przybrał postać....Ambrożego Kleksa.
Nie zdążyłam nawet uciec dalej w las, bo prof. Kleks mnie zauważył i przyjaźnie wyciągnął do mnie rękę. Nie sposób opisać wam tego, co poczułam. Przerażenie totalne. A ten się do mnie uśmiechnął, kolorowe piegi zabłysnęły mi na policzku. A ja wiedziałam, że On może przybrać każdą postać, jaką tylko będzie chciał. Wiedziałam kim naprawdę jest.
Z głupia frant spytałam się, co robią Ci ludzie na moście, którzy schyleni na moście puszczali jakieś łódeczki. „Aaa, puszczają łódeczki pokoju”. „To ja może do nich dołączę” – szybko dodałam i pobiegłam w ich stronę czym prędzej.

I tak puszczaliśmy te łódeczki, prof. Ambroży Kleks stał za nami i miło się uśmiechał. Po jakimś czasie odwróciłam się za siebie i zobaczyłam, że Jego już nie ma. Za to za sobą zobaczyłam procesję...mnichów buddyjskich.
Poczułam, że muszę iść z nimi. Przeciskając się dotarłam do jakieś dziwnej świątyni. Wyglądała jak buddyjska świątynia...
Weszłam do środka. To co mnie uderzyło, to skromny wystrój wnętrza i światło wpadające do środka przez specjalny świetlik na górze, jak w bazylice. Przede mną stał dziwny obraz, jakkolwiek trudno nazwać to obrazem. Trój, a może czworoprzestrzenny. W nim przenikały się wszystkie kolory świata. Najróżniejsze odcienie. Uświadomiłam sobie, że jestem sama. Sama w tej dziwnej świątyni. Jakaś siła wciągała mnie do wnętrza tego „obrazu”, który wydawał mi się macierzą Wszechświata. Ta siła była tak mocna, że nie mogłam się jej oprzeć. Otworzyłam oczy i zobaczyłam Go. Tylko czy można Go traktować jako Osobę? Zdaje mi się, że To jest poza stanem mojego umysłu i schematów, których zwykle używamy między sobą. Nigdy w życiu, nie miałam takiej pewności. Wiedziałam kim jest. To była tak potężna siła, którą sobie nawet trudno wyobrazić - przy niej byłam tylko małą iskierką. To dziw, że przeżyłam ten sen. Tą siłę czuło się każdym milimetrem ciała. Ta siła stwarzała świat, to z niej powstają galaktyki, planety, gwiazdy i niewielkie roślinki. To ona porusza życiem najmniejszego stworzenia, robaczka nawet. To Ona nim porusza. Ta siła to życie. Ale to życie jest pełniejsze aniżeli to sobie możemy wyobrazić. To nie mieści się w naszych wyobrażeniach. Nieopisane.
Wszystkie kolory świata przenikały się nawzajem. Tutaj wszystko się rodziło. To macierz świata. Ona przenika wszystko. Św. Paweł tak to kiedyś podsumował „w nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” . Sam Ojciec Święty zamieścił jego słowa w swym „Tryptyku rzymskim”. Dodał: „Komunia osób”. Ja od siebie nic nie dodam, bo to przechodzi ludzkie pojęcie. Przynajmniej moje.

Stojąc przed tym Zjawiskiem, a właściwie Siłą, która wszystko przenika, na całe szczęście miałam dość siły i odwagi, by się zapytać: „ Co jest w życiu najważniejsze?”. Oto odpowiedź, którą dotarła od Tej Kosmicznej Siły do mego malutkiego umysłu: „ZROZUMIENIE”.