Zaczynam nowe wydanie „Autopromo”. Na odcinku nr 133 skończyłem dotychczasowy ciąg blogowy. Ponieważ w tamtym ostatnim odcinku zajmowałem się sprawami nie-tarakowymi, to teraz warto wrócić do pytania: Czym Taraka jest i czym nie jest? Bo czasem tytułowe hasła: astrologia, szamanizm, Słowianie, nie wystarczają.

W odcinku 117. Iryjska mandala 5 kierunków pisałem, co Frank Henderson MacEowen przedstawił w książce „The Celtic Way of Seeing”. Dawni Irowie z każdym kierunkiem, stroną świata, powiązali pewną wartość: zachód był od wiedzy, północ od walki, wschód od prosperity, południe od muzyki - czyli piękna. Łączył to środek (uważany też za kierunek!), gdzie mieszkała suwerenność, czyli, właściwie, pewność.

Gdzie jest miejsce Taraki w tej mandali?

Na pewno nie zajmujemy się walką (północ). Na pewno nie zajmujemy się dobrobytem (prosperitą – wschód). Czy zajmujemy się wiedzą? Z pewnością tak, ale nie jest to najważniejsze, bo gdyby tak było, Taraka byłaby portalem naukowym, naukowców, od nauki, nauka byłaby naszym przewodnikiem. A nie jest. Wiedzą zajmujemy się jakby ubocznie. Pominę jako mało ważny ten wzgląd, że przedstawiana u nas wiedza jest w dużym stopniu alternatywna wobec naukowego mainstreamu, bo przecież ani astrologia, ani enneagram nie są w nauce uznanymi narzędziami poznania. Czy kultywujemy pewność-suwerenność? Nie jest nam niemiła... Ale też nie jest najważniejszym tematem ani motorem.

Przez eliminację została „muzyka”, przez MacEowena i jego Starożytnych Celtów (jeśli mu wierzyć) rozumiana nie (tylko) jako granie na instrumentach, ale jako najszerzej wszystko to, co nadaje życiu smak, barwę i sens. I czego nie można „uprawiać” w pojedynkę, bo z konieczności jest ekstrawertyczne.

I to jest to!

Przy okazji: w celtyckiej mandali nie ma religii! Nie ma jakiegoś specjalnego kierunku, który byłby związany z „poszukiwaniem boga”. (To à propos tekstu o Pistis.pl) Dlaczego? - Bo to jest światopogląd rdzennie pogański, gdzie bogowie są wszędzie; jak u Heraklita – nawet przy piecu.

Nasze duchowe poszukiwania, nasz rozwój wewnętrzny czy duchowy, idą na południe, w kierunku szukania i wzmagania smaku, barwy i sensu.

Właściwie nie wiadomo, co by tu można więcej dopowiedzieć. Ale jeśli Ktoś będzie mieć pytania, to chętnie rozwinę.