Meandry mediów

Zabawa ze złożonością świata zaczyna się gdzieś przy “atomowych - genetycznych” podstawach żyjącego aparatu komórkowego, a rozwija w zaawansowane adaptujące się systemy otaczającego nas świata. Ot proza, proste zjawiska i zasady, budują systemy złożonością przekraczające ludzkie pojmowanie. Dzięki owym matematycznym modelom alfabet rozwija się w miliony książek i miliardy historii.

Rozwijająca się złożoność świata i uproszczenia potrzebne do jej opisu szłyby sobie w jednej parze i jednym kierunku, gdyby nie dwa zasadnicze zaburzenia: “dopamina” i czynnik ludzki.  

Nie musimy pojmować wszystkiego precyzyjnie, wystarczy, że pobudzoną percepcję podlejemy “dopaminą” i już mamy radosne aha, uhm, wow i inne dreszcze wglądu w naturę kosmosu, przyglądającego się nam z drugiej strony monitora.

Nie musimy pojmować wszystkiego precyzyjnie, wystarczy, że owo pojmowanie da nam dostęp do płodnego przedstawiciela płci przeciwnej oraz pozwoli uciec przed postapokaliptycznym zombie. W ostateczności zapłodni mentalnie jakieś wzbraniające się przeciw temu okrucieństwu pokolenie, przekazując dalej własne szaleństwo plus minus trochę genów.

Obydwie te tendencje luzu poznawczego, niedokręconej śrubki rzucają nas na pastwę propagandy, kłamstwa, gazet, newsroomów, internetu w poszukiwaniu nie tylko taniej sensacji... Dużo chodliwszą i niebezpieczną używką jest tani sens.