Serial: Auto-promo Taraki 2
E-panel Taraki: praca z bogami i dalsze projekty

Kategoria: Projekt Taraka

Pomysł urządzenia e-Panelu Taraki przyszedł mi w niedzielę 25 lutego na spacerze z moimi sukami po polach, podczas tranzytu (astrologowie wiedzą, co to) Jowisza przez mojego urodzeniowego Merkurego. Jak to mi się często zdarza, do wykonania tego pomysłu przystąpiłem natychmiast. Następnego dnia rozesłałem zaproszenia do upatrzonych uczestników. Jednocześnie Marcin Hładki znalazł w Sieci multi-edytor EtherPad, idealnie nadający się do naszego zadania: pisania na żywo jednocześnie przez grupę ludzi. Dyskusja o pracy z bogami ruszyła (patrz: Dyskusyjny panel Taraki ruszył!) i jej plon od 1 marca jest w Tarace: „Praca z bogami”. To był początek, zaczęły się włączać następne osoby, temat się rozrósł – i dzisiaj zamieściłem następny obrót tej dyskusji: „Praca z bogami, obrót drugi”. Obroty trzeci i czwarty w drodze, to znaczy już wydyskutowane, wkrótce się ukażą.

A wydawałoby się, że w czasach wszechobecnych, rozdętych i natrętnych list dyskusyjnych, forów i fejzbuków już nic nowego się nie wymyśli, nikt na kolejną e-pogawędkę się nie namówi. A jednak! Działa siła personalizacji. Która pojawia się, gdy miejsce w internecie jest dostatecznie wyraziste i ogrodzone (ościankowane) od innych, a autor wypowiedzi chroniony przed mnożycielami info-śmiecia. Kiedy internetowa wypowiedź, ujęta w dostatecznie wyraźną formę – niby w opakowanie – może jawić się czytającym jako całość nadająca się do ujęcia. (Jak młotek z trzonkiem, a nie jak kłąb poplątanego sznurka. Jak książka, nie strzępy papierków.) Taraka daje ten luksus...

Wiem, jak powinny i jak będą wyglądać następne dyskusje. Zadbamy o jedność czasu (jedność miejsca zapewnia EtherPad) - tzn. będziemy umawiać się wszyscy na jeden wieczór na wspólną sesję. I zadbamy o jedność akcji, co oznacza, że będzie jedno „szybkie” pytanie, na które każdy z uczestników odpowie i dalej wokół tych odpowiedzi rozwinie się dyskusja. Proste!

Mam propozycje tematów na następne obroty:

1) Psychoterapia dla apostatów
Byłoby to rozwinięcie wątku dwóch tekstów Alheana (Pieczęć czyli jak ukraść człowiekowi duszę, Złodzieje dusz, 2004-5) ale temat potraktowany bardziej chłodno. Czyli: Jak leczyć katolickie wdruki pozostające i przeszkadzające/bolące w duszach ludzi, którzy wyszli spod "kryszy" Kościoła Katolickiego? "Leczyć", ale niekoniecznie odwołując się do magii, jak proponował kiedyś Alhean, tylko opierając się na dowolnych podstawach: psychologii, zwłaszcza POP, pracy z energią czy szamanizmu.

2) Co zostało z psychologii transpersonalnej?
W latach 1980-tych uroczyście proklamowano psychologię transpersonalną. Jej ojcami byli Stanisław Grof i Ken Wilber. Miała badać zjawiska psychiczne "pozaosobowe", czyli nie należące do ego i jego osobistej pamięci/historii. Miała być tym działem NAUKI, który wkroczy na obszar dotąd zajęty przez okultystów, spirytystów, jungowskich psychoanalityków, narkonautów, szamanów i innych nawiedzeńców.
Co z tego programu zostało po 30 latach?

I już bardzo hasłowo dwa dalsze tematy:

3) Nasza poszerzona ojczyzna Międzymorze
- czyli o tym, że w naszych transgranicznych czasach trzeba śpieszyć się z określeniem na nowo naszej ojczyzny, którą wcale nie musi być ani UE (wariant progres) ani Słowiańszczyzna (wariant retro).

4) Koniec świata neolitu
- o pozostałościach tej fatalnej epoki, która chociaż dawno nieaktualna w sensie technologii, wciąż straszy w naszych umysłach.

W/w suki.