Piotrze, czy mam przepraszać za niewłaściwe (według Ciebie) użycie pojęcia hipnozy?

Co chciałem nazwać w tamtym tekście? (I co nazwałem "hipnozą"?)

- Stan w którym człowiek daje się uwieść i ponieść, w którym wierzy bez sprawdzania i to często wbrew swoim dotychczasowym poglądom, kiedy wyłącza mu się krytyka i popada w regresję, czyli stan właściwy dziecku, które nie ma jasnej świadomości i jest w jakimś stopniu bezradne więc instynkt każe mu się podporządkować dominantowi?

Bo właśnie tych rzeczy staram w Twardej Ścieżce UNIKAĆ.

Samo regresja też pasuje.
Dlaczego ty masz przepraszać, że mi się włączył belfer hipnotyzerski ? :)

Masz rację i poprawnie użyłeś sformułowania hipnoza czy trans, tak jak to funkcjonuje w obiegowym (i nie tylko) znaczeniu. Kwestia tego, że to obiegowe znaczenie jest zbudowane wokół tego mitu "hipnoza=oszołomienie, ograniczenie".
Ja tego obiegowego mitu usiłuję uniknąć dzięki doprecyzowaniu. Określam to jako "trans patologiczny" - tylko to niewiele mówi osobom niezainteresowanym hipnozą.

Ale mit ten powoduje też, że "hipnotyczne oszołomienie" i "hipnotyczne oszałamianie" jest czymś, co przydarza się innym a nigdy nam :) No może jakiemuś dawnemu, przeszłemu ja, bo ten mit bazuje na zewnętrznej percepcji zjawiska. W hipnozie scenicznej zresztą buduje się ten mit, na tym polega zabawa: To oni, ci na scenie są zahipnotyzowani.

Od wewnątrz to najczęściej: zauroczenie, fascynacja. Właśnie stan "doładowania". Zmienia się perspektywa ;)
I dzięki tej zmianie perspektywy osoby nijak nie przyjmuje się tego, jako mającego źródło zewnętrzne. Zbudowanego na "syndromie sztokholmskim".

To zresztą ciężki temat, bo mówiąc i prowadząc zajęcia, które dla ciebie są ważne i znaczące - siłą rzeczy ową regresję się wywołuje i uczestniczy. Niezależnie od skupienia na działaniu a nie na słowach. To energetyczne doładowanie, ostre widzenie jest transem, regresją - z tym, że właśnie transem oswojonym, samoukierunkowanym, uzdrawiającym.