26.09.2016

;;;;;;

Jestem w pokoju z Krzysiem i jeszcze z młodą kobietką, nagą. Wygląda to tak, jakbyśmy doradzali jej w jej inicjacji seksualnej. Ja jej mówię, że jak wejdzie jej facet, to może tak zostać na środku pokoju - naga. W którymś momencie okazuje się, że to ja niby jestem tą kobietką. Siedzę w pozycji skulonej, w prawym rogu pokoju, patrząc od środka w kierunku drzwi. Za mną jest sedes. Na środku stoi stół. Krzyś jednak mnie poprawia (jak zwykle), że nie, lepiej żeby była w tym rogu.
- Chodzi Ci o to, że jakby weszli rodzice, to w rogu nie będzie widać? - pytam. - Jak uważasz - dodaję, bo dla mnie nie ma to znaczenia, to jej sprawa i nie ma nic do ukrycia.

;;;;

Jadę samochodem, po bokach jest ciemny las, wąska droga. Ale ta droga i ten las wyznacza kierunek. Jak gdyby w tunelu do światła, kolorów, radości. Na skraju lasu widzę w oddali mnóstwo kolorów, tak jak mandalowe barwy. Jadę do nich. Postanawiam jednak, że chcę je sfilmować - takie to piękne... i cofam się, żeby było lepiej widać! Później już muszę do przodu jechać po błocie, ale samochód  prze do przodu, nie zatrzymuje się. Daję radę. 

Starszy sen z września 2016 r.

Przy stole siedzą goście, na stole ciasto. Nie ma jednak talerzyków. Mówię, że zaraz podam. Są to moi goście i chcę, żeby byli zadowoleni. Gdzieś obok jest Beatka. 

W drzwiach staje M. i mówi, że przyjechał mnie zabrać od mamy. Chce mnie za żonę. Jest bardzo zdecydowany i pewny. Przyjechał jak gdyby ze "świtą". 

Ja odwracam się, stojąc przy stole przy swoich gościach, i mówię: "Nie jestem już zainteresowana" - i się odwracam. Nie interesuje mnie to. Zupełnie bez emocji, bez żalu. Jest mi obojętny. Nie chcę go. To już było i minęło. 

Widzę jeszcze, jak dosłownie wyjeżdża na plecach jakiejś kobiety. Silnej i mało kobiecej.