Rodzajem religii?

Dawno temu podczas lektury jednej z przełożonych na j.polski książek Paula Davies'a  pt. "Bóg i nowa fizyka" spotkałem się z ...no, nie wiem jak to nazwać, dajmy na to, że z koncepcją wg której "Bóg" wcale nie ingeruje, nie wtrąca się do naszego świata ale tylko, i aż tylko podtrzymuje jego istnienie w każdej chwili ...

A co, ...jeżeli nie zechce mu się dłużej go "podtrzymywać" ...? Znacznie gorzej jeżeli w ogóle nikt-NIC by go nie podtrzymywało ...

Tylko pola kwantowe. Ten tekst nie jest o bogach, na litość boską!

"Wprawdzie nie rozumiem i autorzy nie wyjaśniają, dlaczego stabilność pola Higgsa jest powiązana z masą kwarka prawdziwego (słówko „prawdziwy” w nazwie kwarka jest czysto umowne, tak go nazwano ku czci jednej z cnót), ale nie wchodźmy w szczegóły. "

Czemu nie wchodzić w szczegóły? Czy aż tak straszne? Jest człowiek na tej Ziemi, który mógłby na to pytanie w sposób wyczerpujący odpowiedzieć, a jest nim jeden z głównych teoretyków teorii superstrun - Edward Witten - pierwszy laureat jednocześnie nagrody Nobla w dziedzinie fizyki kwantowej, oraz (co do prestiżu) ekwiwalentu Nobla w matematyce - medalu Fieldsa, za wkład w budowę M-teorii superstrun.

Prócz tego (rzadki we współczesnej populacji) posiadacz genów gwarantujących wysoki poziom wydzielania selegiliny w mózgu do późnego wieku (czytaj: inteligentny Żyd :) ) To właśnie Wittenowi matematycy i fizycy kwantowi zawdzięczają pojęcie topologicznej teorii pola kwantowego. Liczne wykłady Witten'a z M-teorii są dostępne za darmo na youtube.

Nie oczekujmy od popularno-naukowych bajkopisarzy, że komukolwiek udzielą jakichkolwiek miarodajnych informacji, dających podstawę do wyrobienia sobie swojego poglądu i wglądu w świat współczesnej nauki.

Nie podejmuję się rozumieć teorii strun. Do tego trzeba mieć ASZKENAZYJSKIE geny. (Nawet Sefardyjczycy ich nie mają.)

...to chyba godne wyzwanie? :)

Czym się różni zniknięcie świata od śmierci?
Brakiem przerażającego uczucia umierania występującego przy "typowej" śmierci, gdy tylko my umieramy, a świat żyje dalej.

Wydaje mi się, że to raczej wieczne szukanie kolejnych etapów jest dla naukowców przerażające. Dochodzą do jakiejś bariery i wyjaśniają ją różnymi sposobami. Tu też jest coś do czego doszliśmy jako bariera, a to faktycznie tylko kolejna granica do przekroczenia.

Czy to będą struny czy inne rozwiązania, ale na pewno będą. Jeszcze długa droga przed nami w odgadywaniu Świata. Bojaźliwi będę szukać końców świata, naukowcy będą szukać kolejnych etapów.

Naukowcy są niezmordowani w szukaniu wszelkich króliczków odkąd muszą co dwa lata rozliczać się z ilości publikacji.

Mówiąc o stosunku pomiędzy nauką („prawdą”) a mitem: to prawdę, o wiedzy  sformulował już wieki wcześniej Pompejusz2. Ująl ją w prostym , zwięzłym powiedzeniu „Navigare necesse est, vivere non est necesse” , co w polskim przekładzie znaczy mniej więcej „żeglowanie jest rzeczą konieczną, życie – niekonieczną”. To zdanie, gdy potraktujemy jako przenośnie, a nie zdanie o znaczeniu dosłownym, w przelożeniu z poezji na prozę znaczy, ...., po prostu, że „mit, wierzenie, magia jest rzeczą konieczną, bez której nawigacja przez Życie jest niemożliwa, a prawda życia (wiedza naukowa) nie jest do życia niezbędna”.  Dosłownie ma zresztą znaczenie podobne, bo znaczy – „nawigujmy, płyńmy – to jest konieczne, bez względu czy narażamy życie”. Ponieważ „prawda” (wiedza) jest subiektywna i relatywna, a czasami nawet teoretyczna (wyłącznie wirtualna) można owo powiedzenie wylożyc też tak: „Urodziliśmy się więc musimy płynąć, musimy nawigować przy pomocy posiadanych narzędzi (wiedzy, wiary i magii), nie gwarantuje nam to przeżycia, bo nie znamy calej prawdy i możemy źle posterować łodzią żywota”.

"na litość boską" ... samo pole kwantowe niczego nie podtrzymuje,...

P.S.

prawda...ten tekst nie jest o "bogach", ale pozostawia otwartą a jednocześnie fundamentalną dla nas kwestię stabilności (naszego) Wszechświata i gwarancji tej stabilności.

od wieków ludzie instynktownie szukają (i pragną) tej gwarancji...to jak nazywają jej źródło jest odrębnym zagadnieniem....

Pozdrawiam

racja ...ale kiedy umieramy, to i tak "znika" cały nasz świat

Pozdrawiam

Filiżanka istnieje, bo na nią patrzę

Jednak w najnowszym "Nature" grupa fizyków z Austrii i współpracujący z nimi prof. Żukowski z Gdańska opisują eksperyment z parami splątanych fotonów, który wyklucza taką "nielokalność" świata. - A zatem klasyczny realizm chyba należy odrzucić - komentuje prof. Żukowski.

- Nie wszystko, co obserwujemy, istnieje niezależnie od naszych obserwacji - dodaje prof. Anton Zeilinger z Uniwersytetu w Wiedniu.

- A filiżanka z kawą na moim biurku istnieje wtedy, gdy na nią nie patrzę? - upewniam się.

- Żeby być w stanie kwantowym, nieokreślonym, trzeba być izolowanym od zewnętrznych zaburzeń, wpływów, m.in. światła, które pada na filiżankę.

- Gdyby więc udało się ją odizolować w jakimś pudełku, to...

- ...otwieramy pudełko i widzimy, że ona stoi z uszkiem skierowanym na północ. Fizyka klasyczna zapewnia, że mógłbym się założyć, że ona tak stała, zanim jeszcze tam zajrzeliśmy. Ale nasz eksperyment udowadnia, że to rozumowanie jest błędem. Wcześniej bowiem filiżanka "istniała" we wszystkich możliwych orientacjach, możliwych stanach. Kiedy patrzymy na nią, dostajemy tylko jedną z możliwych odpowiedzi. Założenie, że to, co widzimy, istniało przed obserwacją i niezależnie od niej, jest więc błędne.

- Co pan rozumie przez obserwację?

- Pewien przepływ informacji z obserwowanego obiektu na zewnątrz. Ta informacja może być wykorzystana (np. stworzyć obraz na siatkówce oka) lub też nie. Co ciekawe, kiedy niezależny obse

Co ciekawe, kiedy niezależny obserwator nie wykorzysta tej informacji, to można ją zniszczyć. Wtedy filiżanka wraca znowu do stanu kwantowego. Wciąż jeszcze w pełni tego nie rozumiemy. Wielu fizyków jednak nie dba o filozoficzne aspekty mechaniki kwantowej. Wystarcza im, że daje poprawne wyniki dla eksperymentów.

Nic dziwnego, że Niels Bohr mawiał: "Gdy ktoś powiada, że może rozmyślać o mechanice kwantowej bez zawrotów głowy, to znaczy, że jeszcze nic z niej nie zrozumiał".

„Świat wisi tylko na cienkiej nitce Higgsa”…

Tak samo jak wszystkie nasze życia (tu i teraz)…

I to byłoby (jest) jak najbardziej prawidłowe. „Stabilność” życia w wymiarze cząstkowym musi być(?) (powinna być) związana ze „stabilnością” świata, powinna z niej wynikać.

P.S.

Nie wiem jak sprawa ma się z rozpadem (tutaj najmocniej przypomina o sobie druga zasada termodynamiki)…ale „znikniecie” (?)…bo jeżeli coś może „zniknąć”…to może się też „pojawić” (oczywiście niekoniecznie w tym samym miejscu i czasie)