Jestem w lesie. Czuję się nieswojo. Wiem, że muszę coś zrobić, ale nie wiem co... Nazbierać? Zerwać? Znaleźć? Tylko co, konkretnie? Wciąż nie wiem, ale zrywam jakieś kwiaty i tworzę z nich bukiet. Oddalam się od głównej ścieżki, trafiam na polanę, ale nie czuję w powietrzu ani zieleni, ani trawy pod stopami. Są tylko jakieś wzgórki, pagórki i suche badyle. Idzie mi się źle; wiem, że muszę się spieszyć, bo zmrok zapada, więc zaciskam zęby i wciąż coś zrywam. Poganiam się w myślach. Na ułamek sekundy zastygam w przerażeniu, bo już w ogóle nie wiem, gdzie jestem. Próbuję wrócić do miejsca, od którego odbiłam... Błądzę i nagle odkrywam, że las nie jest lasem, lecz górą. Patrzę w dół i widzę ścieżkę, która jak pierścień okala tę górę. Spaceruje po niej jakiś mężczyzna z psem. To mnie trochę uspokaja, bo nie jestem już sama.
 
          Miejsce, gdzie stoję, to też ścieżka-pierścień, tyle że usytuowana wyżej. Mężczyzna z psem znikł, a moje zmysły rejestrują coraz bardziej gęstniejący mrok... Oblepia mnie, jakby chciał usidlić; nogi mam jak z ołowiu, ale strach je podrywa i zaczynam biec przed siebie na oślep. Przystaję na moment, by złapać oddech, i wtedy dostrzegam majaczącą w oddali postać. Okazuje się, że to dziewczynka na rowerze. Zbliża się. W tej samej chwili uświadamiam sobie, że zostawiłam gdzieś bukiet. Musi mieć dla mnie jakieś znaczenie(?), bo usilnie zaczynam prosić tę małą, by - skoro ma rower - pojechała tu i tam, i go odnalazła. Dziewczynka kręci głową przecząco, więc zawracam w nadziei, że go sama znajdę, byle tylko szybko, bo ta ciemność...
I nagle ta mała wyrasta przede mną, jak spod ziemi, a ja wyciągam kanapkę (nie wiadomo skąd, bo żadnej torby przy sobie nie mam) i rozważam, czy się nią podzielić z małą... Jakby nie było - odmówiła mi pomocy, więc...
Odrzucam jednak żal, który poczułam za tamto wspomnienie, bo co ma piernik do wiatraka, i przełamuję kromkę na dwie części. Kanapka jest z kiełbasą i czymś jeszcze, ale żadna z nas nie "zatapia" w niej zębów. Dziewczynka znika, a z nią i ciemność...

           Wychodzę z lasu bez bukietu, niestety, ale jakby na pocieszenie moją uwagę przykuwa niesamowite zjawisko: na granatowo-fioletowym niebie chmury przemieszczają się w różne strony. Co chwilę zmieniają swoją barwę i migoczą, jak światła na choince... Nie mogę od nich oderwać oczu.
Wolno schodzę w dół. Pod nogami czuję grudy ziemi. Gdzieś w oddali snują się jakieś sylwetki ludzi, jak cienie... Zbliżam się do przeogromnej budowli, którą - by znaleźć się po jej drugiej stronie - muszę sforsować. Nigdzie bowiem nie ma żadnej bramy, nawet szparki, przez którą można byłoby się przecisnąć. Kiedy jestem już tak blisko, jak  na wyciągnięcie ręki, spostrzegam na jej ścianie dwie gigantyczne płaskorzeźby przedstawiające postacie rodem iście ze starożytnego Egiptu.
Zaczynam się wdrapywać na pierwszą z nich. Po kilku dziwacznych ruchach uświadamiam sobie, że to już koniec i kolejnego ruchu za skarby świata nie zrobię, a co gorsza - zaraz odpadnę od tej ściany. I powraca żal, że zgubiłam kwiaty, jakby to miało jakieś znaczenie...
Gonitwa myśli i gorączkowe pytania do samej siebie: "Co robić?" A potem - to już nie wiem, czy były to wciąż moje myśli, czy wyartykułowane słowa przez kogoś lub coś (?), w każdym razie ten ktoś/coś powiedział/powiedziało, że mogę tę budowlę obejść. Zrobiłam wielkie oczy i poczułam ulgę. Ostrożnie "odczepiłam" się od tego Ramzesa (nie wiem którego - tylu ich było), skręciłam w lewo i obudziłam się.

                  B.

     02.01.2004 - godz. 22:50