Kategoria: Sny i wizje

Szłam do przodu, ale jak z „klubu dziwnych kroków” Monty Pythona, tyłem. Wokół było pełno sypkiego białego śniegu. Po kilku krokach śnieg stawał się coraz bardziej mokry. Chyba się poślizgłam a na pewno przewróciłam. Głowę miałam w lodowatej wodzie. Leżałam przygnieciona śniegiem i lodem. Nie mogłam krzyczeć o pomoc, nie mogłam oddychać, dusiłam i topiłam się. Czułam potworny ból i ciężar na klatce piersiowej. Myślałam wtedy, że to koniec, nie byłam w stanie nic. Jednak wstałam, robiąc ostatni krok do tyłu.