Z prawdziwą satysfakcją przedstawiam dzisiaj dwa rysunki Drzewa Taraki, które namalowała Anna Mackiewicz-Chojnacka. (Skocz w dół → )

Zastanawiam się, czy by nie zrobić tak, żeby konkurs na Logo lub Drzewo Taraki był nieustający, a logo lub inny emblemat Taraki byłby stale otwarty na zmiany?

Z drugiej strony Twórcy lóg byliby jakoś uhonorowani, np. przez umieszczenie na specjalnej liście.

A jeszcze co do projektów Anny: cieszę się, że Twórczyni poszła w wyobrażeniu Drzewa T. w kierunku, którego nikt dotąd nie próbował, a ja czuję, że właśnie tędy droga, w stronę psychedelicznego koloru. Logo Taraki nawiązuje do herbów, a szlacheckie herby, chociaż mogą być zredukowane do bezkolorowego glifu, to jednak całą swoją krasę i moc uzyskują dopiero z kolorem. Nie przypadkiem były nazywane klejnotami. Polecam jako kolorowy przykład stary wizerunek herbu Sas:

Herb wspólny Polsce, Węgrom i Mołdawii. Żeby było śmieszniej, słowo sas po węgiersku, czytane oczywiście [szasz], znaczy: orzeł.

Monochromatyczne logo to „papierowy przeżytek”, czyli przeżytek z fazy, kiedy teksty były drukowane i zszywane w gazety, a na papierze kolory druk kosztował pięć albo lepiej razy niż monochrom. W komputerze/internecie nie mamy powodu przy tym się upierać.

Kolorowe herby miały potężnego sojusznika w malarskiej technologii, mianowicie w emalii. Niżej kilka przykładów emaliowanych herbów, które na poczekaniu wyciągnąłem z Googli. (Aha, jeśli ktoś będzie szukać, to „emaliowany” po ang. jest enamel.) Spokojnie można emaliowe miniatury brać za wzór przy naszych projektach.

A tu już dzieła Anny Mackiewicz-Chojnackiej: