Kategoria: Techniki rozwoju

Kolejna z jóg Naropy przypomina praktyki świadomego śnienia. Przypomina, bo świadomość we śnie nie jest celem samym w sobie, a raczej sposobem na przeniesienie praktyki medytacyjnej w inny rejon doświadczeń, pojawiających się bardziej spontanicznie od rzeczywistości wizualizacyjnej.
W poszukiwaniu "energii mowy" jednak tu można dostrzec ciekawą rzecz: przygotowania do uzyskania świadomości we śnie dzieją się w "kole gardła". (uh! jak gryzę się w język, żeby nie pisać chakra i nie pomnażać  związanej z tą terminologią ezopapki!).
Z hipnozy tradycyjnej tu kojarzy mi się od razu metody pogłębiania transu/wywoływania somnabulicznego stanu przez zasugerowaną "niemożność" mówienia. Zwykle obok bezpośrednich sugestii towarzyszy im sprytny myk: rozluźnianie rejonu gardła.
Stanem ubocznym jest stan "czystego umysłu" związany z zaprzestaniem werbalizacji - formujemy zwerbalizowane myśli z użyciem strun głosowych - subwokalizujemy. Doświadczenie robi się jednocześnie senne tj. z normalnym stanem świadomości powiązana jest "normalna" narracja.
Tak streszczając ten hipnotyzerski wywód: Skupienie na wizualizacji "w gardle" umożliwia przejście w stan podobny do snu, po to by dalszej "jodze" wskoczyć w ten sen świadomie. Patrz WILD.
Wyciągając coś z tej praktyki dla "praktyk mówienia" otrzymujemy znane już skąd inąd a) glolosalia - tj tworzenie fantastycznego języka, wydawanie dźwięków i pilnowanie by były bez sensu ;)
b) "Mówienie z wizji" mówienie z byciem skupionym na wewnętrznej sennej rzeczywistości , w tym oczywiste opowiadanie snów.

C.D.N.