Hmmm...
A mnie się śniło, że byłem na jakimś zjeździe, "starych bywalców" czegoś, gdzie niewiele się działo, były piętrowe łóżka do spania i długie stoły jak w schroniskach. Było nudno, ale trudno było wyjść. W końcu wyszedłem i szedłem przez okolice trochę rolniczą lub małomiasteczkową, ale wypełnioną dziwnymi instalacjami, np. wzgórze całe wyłożone kamiennymi płytami, albo domy lub fabryki wpuszczone w ziemię, albo luźno stojące w polach wieżowce, za mgłą, bo daleko. Szedłem pieszo w stronę Warszawy, chociaż wiedziałem ze to daleko, kilkadziesiąt km,  i wiedziałem, że jestem po "tamtej", tzn. wschodniej stronie Wisły. Zauważyłem, że nie mam pieniędzy, kart bankomatowych, portfela, dokumentów ani komórki. Znalazłem się z powrotem na tamtym zjeździe (czyli: wróciłem), ludzie siedzieli jak poprzednio. Po tym, co tam robiłem, pozostały rozłożone karty tarota i palące się świece. Próbowałem karty złożyć, ale nie dawało się, ponieważ spomiędzy nich wysuwały się następne, jedne miniaturowe, takie że nie można było ich uchwycić palcami, inne wielkie i to były czyjeś prace plastyczna na jakąś wystawę. Obudziłem się z myślą, że mam coś do zrobienia, ale nie wiem co. Dixi.

Wojtku
zrobię zdjęcia okolicy która mi się śniła i która jednocześnie istnieje naprawdę... Wypisz wymaluj to co śniłeś. Jest wzgórze (tzw. "górka śmierci") pozostałość po wykopanych tonach ziemi pod fundamenty osiedla, są bloki, są "fabryki" (w postaci stacji transformatorowej) i budynki "luźno" w polu, bo w środku osiedla jest ogromna łąka ze wspomnianą "górką śmierci". Od razu zastrzegam, nie mam pojęcia skąd "górka śmierci" jako nazwa się wzięła. Ale od zawsze, wszyscy tak na to mówili. 

(2) Hmmm...