Kategoria: Sny i wizje

Jestem na comiesięcznych warsztatach. Sala jest duża, w okrąg stoją krzesła na których siedzimy my - uczestnicy. Nie widzę prowadzącej, ale wiem, że jest z nami, siedzę naprzeciwko niej. Część uczestników jest mi znana, ale nie wszyscy. Jednak nie czuję z nimi żadnej więzi, ani z grupą, ani z poszczególnymi osobami. Jest przerwa. Część osób wyszła, część została w sali. Na terenie posesji hodowane są niedźwiedzie. Właśnie obudziły się ze snu zimowego, widziałam je wchodząc do budynku. Gdy wstałam z krzesła, okazało się, że sala nie ma jednej ściany, tej za moimi plecami. Widać było park. Strażnicy, którzy byli Rosjanami, nie bacząc na niebezpieczeństwo, wypuścili niedźwiedzie do parku. Stali między drzewami a miśki łaziły gdzie chciały. Jeden z nich był ogromny. Położył się i tarzał, pokazując biały brzuch. Rozważałam w myślach - doszłam do wniosku, że to niebezpieczne. Jednak w czuciu - nie czułam niebezpieczeństwa. Mimo to bardziej zawierzyłam rozumowi i postanowiłam się bać. Zmieniłam miejsce w kręgu na takie, które pozwalało obserwować park i miśki.

Dziwne było to, że chociaż pokój nie miał ściany, to istniała jakaś niewidoczna bariera niepozwalająca przenikać się temu, co wewnątrz, z tym, co na zewnątrz. Czułam tą barierę, ale w nią nie wierzyłam i dlatego pozwoliłam sobie na obawę i działania obronne.