Serial: Auto-promo Taraki 2
Niedźwiedź i Pełnia, ale bardziej o Niedźwiedziu

Czym zasłużył się niedźwiedź dla ludzkości? Chociaż żywych niedźwiedzi w ludzkich miejscach przeważnie już nie ma (o nich niżej), to istnieją w opowieściach, legendach, filmach, baśniach i jako misie pluszowe, chyba najważniejsze ze zwierząt dla dzieci. Skojarzenie niedźwiedzia z dzieciństwem jest nieprzypadkowe. O czym dalej.

Doroczny tradycyjny Dzień Niedźwiedzia 2012 połączony z comiesięcznym tradycyjnym Szałasem Potu w Pełnię w Brodkach na Mazowszu, 4-8 lutego 2012 prowadzi Wojciech Jóźwiak

Żywe niedźwiedzie brunatne Ursus arctos (wg ang. Wikipedii – polska Wiki jest dziwnie tandetna w tym temacie) żyją w Rosji (jakoby 120 tys., w co nie wierzę!, gdyby się okazało, że jest ich tam 10 razy mniej, nie zdziwiłbym się), w Kanadzie 22 tys. na Alasce 32,5 tys. W głównej części USA przeważnie wytępione; tamtejszym głównym niedźwiedziem jest czarny i mniejszy baribal. W Europie prócz Rosji 14 tys. z czego: w Pirenejach 20 sztuk; ok. 100 w górach na północy Hiszpanii; w Karpatach w Rumunii, Ukrainie, Słowacji i Polsce jakoby 8 tysięcy (ale pewnie mniej, bo głównie są w Rumunii, gdzie ich „liczba alarmująco spada z powodu nadmiernych polowań”), w Bułgarii ok. 1 tysiąca, w Górach Dynarskich od północno-wschodnich Włoch przez Słowenię, Chorwację, Bośnię, Serbię aż do Grecji: od 2,5 do 3 tysięcy. Na północy 2.5 tys. w Szwecji, 1600 w Finlandii, 70 w Norwegii i 700 w Estonii. W zachodniej Europie wytępiony, także wytępiono podgatunki w górach Atlas w Afryce, w Meksyku i w Kalifornii. Jeszcze jakaś nieznana liczba żyje na Bliskim Wschodzie i w Chinach.

Niedźwiedzich wątków w kulturze jest mnóstwo, o jednym z nich, kalendarzu niedźwiedzich świąt traktuje rozprawa zmarłego 2006 prof. Ryszarda Kiersnowskiego „Niedźwiedzi kalendarz” - w Tarace; jest to fragment jego większej książki o stosunkach ludzko-niedźwiedzich faktycznych i fantastycznych.

Prócz innych, najważniejsze jest skojarzenie niedźwiedzia ze spaniem, relaksem i odnową. Niedźwiedzie poważniej niż ludzie traktują spoczynek: udają się nań nie na parę godzin tylko na niemal pół roku, i nie kładą się byle gdzie, tylko zagłębiają się we wnętrzu ziemi - schodzą do jej ciemnego, chłodnego i wilgotnego wnętrza; a czyniąc to pogłębiają jeszcze cały chłodnoporowy ruch przyrody w dół, by chronić się i uciekać po odnowę do Ciemnej-Macierzy-Ziemi. Wykonują ten ruch bardziej, głębiej i bardziej całym sobą.

Niedźwiedzie ze swej natury robią to, co my w szamańskiej praktyce zakopania do ziemi, i w drugiej praktyce możliwej zimą, inaczej niż tamta – szałasu potu. Szałas potu też jest zejściem w głąb Ziemi, odtwarza wyprawę nawet głębszą niż ta niedźwiedzia-jaskiniowa, bo do gorących ognistych wnętrzności Ziemi, do jej lawowego jądra. Cel jest ten sam: odnowa.

Na początku lutego (zaraz, 2012) zbiegają się dwa cykle: cykl zimowego Święta Niedźwiedzia i cykl pełni Księżyca, kiedy świętujemy odnowę-odrodzenie, urodzenie-na-nowo w szałasie potu. Do zobaczenia!