Jedną z osobliwości niepojętych dla fanów wszelkiej „alternatywności” a oczywistych dla samych twórców rzeczywistości alternatywnych jest np. to, że przytomni i inteligentni uzdrowiciele, kiedy sami zachorują, przeważnie nie szukają pomocy u innych uzdrowicieli, tylko potulnie udają się do renomowanych konwencjonalnych lekarzy. Albo ezoteryczni psycholodzy, gdy przeciążą swoje ezoteryczne umysły, o pomoc w przywróceniu tychże umysłów do jakiej-takiej choćby równowagi proszą nie innych ezoteryków, ale profesjonalnych, dobrze znających swój fach psychiatrów.

Wydawałoby się – zaprzaństwo i zdrada, kpina z wyznawców i hipokryzja, jak stąd na orbitę geostacjonarną co najmniej. W rzeczywistości – nic z tych rzeczy, ezoteryk u naukowego lekarza to dowód twardy, że ów ezoteryk naprawdę rozumie swoją specyfikę i wie, jak się w niej poruszać.

Dzieje się tak dlatego, że medycyna konwencjonalna, czy też akademicka, choć ma sporo powszechnie już znanych mankamentów, choć lecząc płuca, jednocześnie osłabia serce, choć jest we władzy interesów o miliardowych wartościach, ma jednak zaletę dla ezoteryka niezaprzeczalną: jest praktycznie niewrażliwa na zawirowania infoenergetyczne, które są istną zmorą medycyny „alternatywnej”. No, tak, bo konstruując psychotroniczną aparaturę do leczenia nowotworów, czyli robiąc rytuały, wizualizacje, afirmacje i co-tam-się-jeszcze-robi, nieuchronnie wystawiamy te kruche twory mentalne na wszelkie sztormy i inne pułapki infosfery. Między innymi dlatego, mimo często przeczystych intencji uzdrawiacza, efekt terapii jest zgoła odwrotny od zamierzonego, czyli nowotwór, zamiast się zmniejszać dopiero po niekonwencjonalnej terapii zaczyna się rozrastać i szybko zabija swego nosiciela.

Owa kruchość i zwiewność infoenergetycznych metod uzdrawiania, wydaje się tychże metod cechą konstytutywną. Można oczywiście coś z tym zrobić, np. proponując ograniczenie metod mentalnych i rozbudowę sprzętowych metod sterowania energiami subtelnymi. Wymagałoby to jednak innej świadomości uzdrawiaczy a także innego ich szkolenia. Musieliby zejść ze swoich piedestałów, przestać odgrywać bogów i nauczyć się obsługiwać maszyny psychotroniczne, jakich już trochę na rynku jest. Przykładem takiego systemu, ciekawie i trafnie pomyślanego, lecz fatalnie w praktyce zrealizowanego, jest Quantec i pochodny od niego TimeWaver.

Tak zatem, jeśli uzdrawiacz zachoruje – a to się zdarza, wszak uzdrawiacz też jest tylko człowiekiem – zazwyczaj więcej korzyści odniesie on z medycyny konwencjonalnej, ewentualnie delikatnie uzupełnionej własną świadomością, niźli z szamaństwa, które, wcale czasem skuteczne w odniesieniu do pacjentów uzdrawiacza, niekoniecznie będzie skuteczne w odniesieniu do niego samego...

Wydaje się, że naszkicowane powyżej rozważania staną się coraz bardziej celne w dobie rozkręcającej się w naszym świecie walki informacyjnej, która, wcześniej czy później (raczej wcześniej niż później) rozpleni się i na świat energii subtelnych – jeśli już tego nie zrobiła. W takiej sytuacji odwołanie się do „twardej” a przez to niepodatnej na sugestie rzeczywistości medycznej-materialnej, da nam w naszych cierpieniach – schronienie i pewność.

Przykład pierwszy z brzegu: leki psychoaktywne. Z punktu widzenia psychotroniki ograniczają one, lub wręcz rozcinają więź umysłu z polami morficznymi. Skazują nas na poleganie tylko na zasobach informacyjnych materialnego mózgu. Owszem, często podczas takiej terapii nie mamy wielkich natchnień, „stygniemy” – ale i żadne „byty”, nie mają do nas przystępu, co bywa nieraz i nie dwa zbawienne. Inteligentny psychiatra powinien umieć tak dobrać chemię, żeby dając mózgowi odetchnąć, nie spowodować w nim zniszczeń. A nawiedzeni „ezoterycy” robią histerię przeciw takim lekom, bo jak im się zabierze ich nawiedzenia, gdy muszą skonfrontować się z własną nędzą umysłową, niezasilaną już przez żadne „byty”, to winę za tę nędzę zwalają na przemysł farmaceutyczny... Tymczasem syntetyczne leki – jak wszelkie wytwory techniki – mają naturę mitologicznego Merkurego, mawiającego na okrągło „jestem dobry z dobrymi, zły ze złymi”.

Odpowiednie (i odpowiedzialne) korzystanie z możliwości medycyny tak konwencjonalnej, jaki niekonwencjonalnej, wymagałoby zatem najpierw odpowiedniej edukacji na poziomie mózgu (do tego służy kultura i jej wytwory) a dopiero potem otwarcia umysłu na doznania pozazmysłowe.

Chwilowo to głos wołającego na puszczy, ale może jeszcze dożyję tej pociechy, że zobaczę dopasowaną do Ery Informacji edukację – także zdrowotną.