Kategoria: Symbole

Od jakiegoś czasu jesteśmy bombardowani medialnie sprawą Madzi, czy też losem i komunikatami rodziców, a w szczególności Katarzyny. Jak znam sensacyjność newsowych mediów, to to nie dziwi. Ale dzisiaj zaczełem się zastanawiać, czy nie żyjemy mitem Polski, Matki Dzieciobójczej?
To dobrze tłumaczyłoby zamiłowanie do formy religii "rodzicielskiej", kultu maryjnego, rozbiorowej historii polski, całej naszej martyrologii "umieramy dla matki Ojczyzny". Takie samospełniające się mityczne proroctwo:
Ta ziemia nas zabija i wymaga ofiar z dzieci. Matka pożerająca czy składająca w ofierze swoje dzieci.
Dzieciobójstwo generalnie jest tabu, choć matka popełniająca samobójstwo razem z dziećmi czy zabijająca dzieci to nic nowego:zjawisko występujące w przyrodzie. Za to zwykle z tabu związana jest właśnie mitologiczna rzeczywistość. Taka mitologiczna rzeczywistość tłumaczyłaby zamiłowanie do niedojrzałości czy cierpienia, buty czy buntu skierowanego przeciw wszystkiemu, krytycyzmu do bliskiej rzeczywistości przy jednoczesnej tęsknocie za nią. Zamiłowanie do odległych autorytetów "Facetów mogących poskromić i zadowolić taką krytyczną, depresyjną matkę" i jednocześnie niechęć do ich bliskiej obecności jako tych "zabierających matkę".
Hm, ciekawe co byłoby dopełnieniem takiego mitu, uleczeniem rany zawartej w takim micie?