Trzy sceny. Pierwsza: jestem w górach, ale w dolinie, w miejscu na biwaki, pewnie przy schronisku. Wilgotno, ciemno, chmurno, pozarastane chaotyczną roślinnością, jak zwykle w Bieszczadach. Pora dnia jakby o zmierzchu. Ludzie się pozjeżdżali, dochodzą następni. Trwa ruch, przybywający się rozpoznają, jakieś rozmowy, odnawianie i zawieranie znajomości. W rozmowach słychać temat: wojna. Że gdzieś niedaleko, że się zaczyna, jakoś tak. Jakaś grupa, która niedawno przybyła, szybko i nie wiadomo kiedy, dobudowała kolejny budynek do tego schroniska! Z plandek i żerdzi zbudowali nowe pomieszczenie dla noclegu dla siebie i innych turystów. Jestem bardzo zdziwiony, zaskoczony, że tak można.

Druga: ta sama okolica, jestem na górze, tak jakbym tam wszedł w ramach wycieczki na wyżyny. Na przełęczy jest ujęcie wody, stoi pompa. Wielka, taka na długą dźwignię, którą jak się macha w górę i w dół, to leci woda. Miejsce jest wilgotne, stoi woda w kałużach, ale pompa, okazuje się, nie działa. Kilkoro ludzi, przechodniów-turystów stoi i się patrzy. Mężczyzna wyraźnie tutejszy, ubrany jak robotnik z lasu (a może ktoś ważniejszy, mundur ma?) mówi, że ta pompa jest zabytkowa, ale czegoś jej brakuje i zwraca się trochę jakby do mnie, czyniąc aluzję, że ja na pewno powinienem wiedzieć. (Zaczepia mnie!) Przyglądam się tej pompie i mówię, że to jest imponujący zabytek, godny podziwu, a szczególnie godne podziwu są odlewy z żeliwa. Sytuacja ta trwa, tak jakby zebrani oczekiwali, że napięcie między tamtym „stróżem” a mną da jakiś wynik, pompa zadziała, czy coś.

Trzecia scena. Ciąg dalszy tych samych gór. Jestem, właściwie jesteśmy, bo jestem w większej grupie turystów, dalej i wyżej w tych górach, podchodzimy pod kolejną przełęcz. Teren trochę jak między Szerokim Wierchem a Krzemieniem. Trochę niżej widać rzadkie i niskie laski, taki porost leśny. Wyżej łąki. Wygląda, że z tą wojną to naprawdę, ponieważ z zachodu lecą samoloty. Najpierw mam tylko jakieś abstrakcyjne wyobrażenie o tym, ale samoloty zbliżają się i zaczynam je naprawdę (w śnie) widzieć. Nie bardzo wiadomo, kto z kim walczy i czy ktoś w ogóle jest „z nami” lub „przeciw nam”. Ci lecący z zachodu pędzą przed sobą uciekające samoloty przeciwnika. Stojąc na stoku pod przełęczą widzę te samoloty całkiem blisko. Jest ich wiele, jak stado ptaków. Nadlatują z dołu i kierują się do przełęczy, przelatują na jej drugą stronę, gdzie znikają i tam lecą tak nisko, że prawie dotykają brzuchami trawy. Są kolorowe: pomalowane w kolorowe pasy i plamy. Wyglądają jak zabawki lub buty Nike'a. Wydają nie grzmot jak odrzutowce, tylko wyższy ostry szum lub świst. Poruszają się po kapryśnych liniach, jakby piloci bardzo się śpieszyli i przepychali jeden przez drugiego. Samoloty są małe, jednoosobowe. Jest ich sto lub więcej. Nie czuję dużego zagrożenia. Wiem, że ja i inni ludzie pod przełęczą nie jesteśmy dla nich celem. Nie mają zamiaru do nas strzelać. Obawiam się tylko, żeby któryś nie rozbił się o stok, bo wtedy będzie wybuch, kula ognia, i wtedy może być naprawdę niebezpiecznie.