No i się doigrałam! Według pewnego komentatora do poprzedniego odcinka jestem gender-propagandzistką — podobno — i choć, jak już pisałam wcześniej, utraciłam zdolność odróżniania ironii od wypowiedzi serio, mam jeszcze nadzieję, że komentator był ironistą.

         Przypisanie komuś określonego zespołu poglądów jest najprostszą w świecie rzeczą – wystarczy zebrać do kupy coś, co nam się nie podoba i z czym się nie identyfikujemy i... zawalczyć o coś wręcz przeciwnego.

         Nikt w Polsce o gender, a nawet jeszcze o feministkach nie słyszał, gdy żyła bohaterka poprzedniego odcinka, wiejska dziewczyna oddana do służby w początku lat sześćdziesiątych poprzedniego wieku. W Warszawie dopiero miano oddać Dworzec Centralny, na którym można było się zgubić, jak nigdzie indziej w kraju (z wyjątkiem Pałacu Kultury) i gdzie po raz pierwszy nad schodami zainstalowano zielone wyświetlacze z godzinami odjazdów, a nie poruszające się na osi, uderzające o siebie z trzaskiem, czarne klapki.

         Światlejsi od niej słyszeli coś o sufrażystkach, ale na ogół tylko to, że paliły staniki i były brzydkie i podstarzałe, a młodym dziewczynom sama myśl, że baba z obwisłym, starczym biustem miała by chodzić bez stanika była obmierzła. To były czasy niewyobrażalne dla młodych obecnie: wiktorianizm angielski w sferze obyczajowej pomieszany z praktyką maczystowską i ideologią komunistyczną – konglomerat mogący wywołać u wrażliwszych osób objawy psychicznego trądziku.

         W tamtych czasach nie było żadnych (poza szklanką wody i praktykami magicznymi w rodzaju numerologii antykoncepcyjnej) i badania organoleptycznego jakichś glutów (jeśli istniały w ogóle) oraz wpatrywania się w fazy Księżyca żadnych środków chroniących przed niechcianą ciążą. Filozofowie francuscy z Jeanem Paulem Sartrem na czele plus grono wyznawców egzystencjalizmu oraz przyporządkowanymi mu żoną Simone de Beauvoir i dość depresyjną przybraną córką opisywały dokładnie i propagowały w swoich książkach jakieś dziwne przedmioty służące zapobieganiu, co pozwalało im żyć prawie bez stresów i martwić się tylko o sprawy ducha i obowiązki humanisty wobec problemu algierskiego oraz stosunek do komunizmu; ale tam była Francja, a Polska tu.

         Iwona trafiła do kierownika budowy jako służąca jego kobiety, ale jeśli myślicie, że los pracodawczyni był lepszy i lżejszy niż pracownicy, to się mylicie.

         Nie na darmo matka Barbary w czasie wizyt u córki już od drzwi wołała: — wyglądasz jak własna służąca! Prawdziwa Barbara była żoną inżyniera stażysty, a nie kierownika budowy, co oczywiście kazało jej żyć według reguł ustalanych przez innych.

         Zacznijmy od strojów. Ciężarna Barbara nie mogła kupić dla siebie żadnej sukienki, bo takowych w sklepach nie było. Kobiety ubierały się wówczas w dopasowane spódniczki i bluzki. Jeśli nie miało się znajomej krawcowej, trzeba było samemu nauczyć się szyć, żeby sprokurować jakiś worek maskujący dla okrycia zniekształconej (jak mówiono) figury. Wyprawki dla dziecka nie było po co szykować – pieluch nie dało się kupić w sklepie, dostawało się je na przydział dopiero po zarejestrowaniu dziecka, gdy się już urodziło. Tuzin tetrowych, 6 flanelowych, także 6 kaftaników z cienkiego płócienka, 6 flanelowych, dwa kocyki, dwie pary śpioszków i flaszkę oliwki dla niemowląt za pokwitowaniem w Radzie Narodowej. Mleko w proszku było tylko na receptę dla dzieci chorych. To był największy kłopot, ponieważ trudno było niemowlęta karmić odciąganym mlekiem z bańki, sprzedawanym w sklepie do przyniesionych naczyń po uprzednim „ochrzczeniu” go wodą, a w mieście znaleźć krowę, to było jak trafić w totalizatora sportowego. W sklepach ani aptekach nie było waty, ligniny, podpasek, a gdy się pokazały, ustawiały się po nie długie kolejki. Matki małych dzieci oskarżały pozostałe kobiety, że zamiast używać jak drzewiej bywało starych szmat, wykupywały po znajomości pieluchową tetrę z metra. W małych miasteczkach wiedziano nawet, kto był taki bezczelny.

         Ciężarna nie miała żadnych praw, poza tym, że nie można było jej zwolnić z pracy, jeśli udało się ukryć ciążę do 6-go miesiąca, a okres próbny w każdej pracy wynosił 3 miesiące. Kiedy więc kobieta zachodziła w ciążę (a pewności nabywała w 3 miesiącu lub niewiele wcześniej i podejmowała nową pracę, ostatnie dni okresu próbnego przeżywały w strachu – pracodawcy i szefowie przecież sroce spod ogona nie wypadli i przyglądali się pilnie młodym pracownicom w przededniu podpisania cyrografu. Co sprytniejsi wysyłali przed zatrudnieniem kandydatki do ginekologa po stosowne zaświadczenie. Gdy po którejś widać było coś wcześniej, natychmiast dostawała wymówienie. Oczywiście nikt jej już z widocznym brzuchem nie zatrudnił. Urlop macierzyński, niezależnie od tego, czy matka spodziewała się jednego dziecka czy bliźniaków albo nawet trojaczków, trwał 3 miesiące minus dwa tygodnie, które należało wykorzystać przed porodem. Jeśli się nie wykorzystało – przepadały.

         Barbara pracowała na budowie jako kontystka – bo taki był wolny etat. Jej praca polegała na zapisywaniu stanu magazynu (w postaci kartotek) i wydawaniu kwitów. Magazynier był niepiśmienny, więc Barbara męczyła się usiłując przetłumaczyć jego polecenie wydania np. „1 szt rabcug od abcuga” na język polski i nazwę produktu, nie mając zresztą ku temu żadnych pomocnych  materiałów np. w postaci katalogów. Marzła, bo magazyny budowlane były zimą nieocieplane, ale jako pracownikowi umysłowemu nie przysługiwał wrzątek i zupa regeneracyjna (co przysługiwało magazynierowi). Musiała także zapłacić za gumofilce, niezbędne do pokonywania terenu, które sprzątaczka lub herbaciarka, jako pracownice fizyczne, otrzymywały z przydziału. To były czasy, gdy pracownik fizyczny teoretycznie wg prawa był lepszy od umysłowego (chyba że był szefem wszystkiego). Szefowie zaś, jak dziś, lubili pomiatać ludźmi, fizycznymi i umysłowymi, po równo. Pewnego staruszka, ciecia, zmuszano do regularnego mycia w kałuży butów dyrekcji, gdy ta zechciała nawiedzić budowę. 4 wołgi x 4 pasażerów x 2 buty x 2 (wejście i wyjście) = 64 sztuki x pochylenie się i wyprostowanie przy każdej. Niezależnie od bólu pleców było mu przykro, zwłaszcza gdy przywoływał wspomnienia z obozu koncentracyjnego, gdzie jako więzień musiał robić to samo.

         Barbara dojeżdżała do pracy ciężarówką z robotnikami i z każdym dniem z wielkim brzuchem coraz trudniej było wdrapywać się jej na skrzynię. Miejsce obok kierowcy zarezerwowane było dla kierownika. Potem robotnicy przytargali skądś krzesło, które zdejmowano z ciężarówki i na które wchodziła Barbara, a potem ją wciągano na górę. Któregoś dnia nie była w stanie wejść na krzesło i kierownik wydał polecenie, żeby odjechać bez niej. Wówczas kierowca odmówił dalszej jazdy i po raz pierwszy i ostatni mogła usiąść obok niego. Potem ciężarówka przestała już zajeżdżać po nią i Barbara czekała na pekaes, w związku z czym przychodziła do pracy później o półtorej godziny i później też z niej wychodziła.

         Robotnicy lubili sobie kpić z bab. Potrafili podjechać cichutko jakąś maszyną, na przykład koparką do samej Barbary (w błocie nie było nic słychać) i znienacka zatrąbić. Raz Barbara szarpnęła się i przewróciła, po czym odwieziono ją do szpitala. Dostała trzy dni zwolnienia i musiała wrócić do pracy. Nabijano się też z niej, że jadła kredę. Na szczęście pomysły dowcipnisiów, żeby wsypać jej do przydziałowego mleka wapna budowlanego (w magazynie przechowywano też chemikalia, mleko było traktowane jako odtrutka)  zostały w sferze niespełnionych projektów, jednak Barbara zawsze ulewała nieco swojego mleka na spodeczek kotu, zanim wzięła go do ust. Jeśli kot nie chciał pić – wylewała mleko.

         Nieszczelne okienko kanciapy, w której miała swoje biurko, przytykało w części do dystrybutora paliw i smród benzyny był dla Barbary chyba czymś najgorszym z codziennych dolegliwości. Aż do końca ciąży wymiotowała po kilka razy dziennie. Jej żołądek niczego nie utrzymywał poza mlekiem i odrobiną białego sera. W ciągu całej ciąży chudła – po porodzie ważyła zaledwie 40 kg

         Urodziła wcześniaka w siódmym miesiącu. Po trzymiesięcznym urlopie macierzyńskim wróciła do pracy, ale pracowała na stojąco, bo z powodu bólu źle założonych szwów nie mogła usiąść na krześle. Z pracy musiała zrezygnować i wrócić do swojej rodziny w innym mieście.

         Barbara, choć buntownicza z natury nie wiedziała oczywiście, że była feministką. Jeszcze wiele lat później uważała, że świat jest tak urządzony na stałe i ubolewała nad swoją niepokornym charakterem, który nie pozwalał jej gładko przyjmować upokorzeń, jak robiły to inne kobiety.

         Kiedy to zrozumiała? Miała już dobrze po czterdziestce i pracowała na o wiele poważniejszym stanowisku głównego specjalisty, gdy zmuszona do zmycia stosu filiżanek po kawie w przerwie jakiejś konferencji, uświadamiana przez stojącego nad jej głową prezesa, że niestety, w firmie chwilowo nie ma innych kobiet i że nie może takiego zadania zlecić jej podwładnemu, mężczyźnie, bo jakby to wyglądało, niech sama powie? — cisnęła tacą o ziemię. Ale to już całkiem inna historia.

         Kiedy mówimy jednak o „ideologii gender” wszystko się sprowadza do jednego odczucia niektórych samców, wywołującego ich paniczne przerażenie: Jakby to wyglądało, gdyby one były takie same jak my!