Chciałabym się z Wami podzielić kolejnym fragmentem mojej bardzo kamienistej, twardej ścieżki poprzez słowa. Klasyczne haiku (w odróżnieniu od nowoczesnego) - rygor ilości sylab, ukryte lub słabo obecne "ja", zderzenie obrazów, prostota, minimum przymiotników i czasowników, no i obecność kigo, czyli nawiązanie do pory roku - wprost lub poprzez charakterystyczny motyw.

Puszczone w świat dwa z poniższych haiku (łatwo rozpoznać które) wróciły do mnie poprawione przez moją mistrzynię oraz jej mistrzynię z wydawnictwa w Japonii, i przybrały następującą formę:

w środku zawiei
schylona nad komórką
maila czyta

zgiełk trzepotanie
- i kraczą zachrypnięte
gawron z gawronem

**********************************************************************

odjazd pociągu
mroźnym świtem siada mgła
na okularach

zasypany most
tam gdzie tory prowadzą
śnieg i śnieg

sama na ławce
płatki śniegu padają
na jej telefon

kwiat ścięty mrozem
w zakratowanym oknie
postać chłopca

przemarzłe krzewy
pająk w skrzynce na listy
uwija kokon

wróbelek
towarzyszą mu w drodze
okruszki i lód

powrót do domu
opuszki palców drżące
na zimnej klamce

lodowaty wiatr
gawron na parapecie
zachrypnięty

tup tup tup
pierwszy śnieg pod butami
roztopiony

ptasie gniazdo?
kot patrzy na jemiołę
nad lodowiskiem

nowy rok
na jego włosach szklą się
pierwsze śnieżynki

zaczyna się rok
petardy pocałunków
telefonicznie

więcej światła
w ogrodowym karmniku
sylwester wróbli

sople kap kap kap?
zięba na parapecie
dziobie słonecznik

świąteczne uszka
lepią się ciastem palce
całej rodziny

wigilia z babcią
przy szpitalnym łóżku
krople glukozy

podróż zimowa
między żałobnikami
trębacz gra „Ciszę”

blaski cienie
na śniegu skrzy się słońce
sterczący badyl

fart dla kaloszy
roztop zamiast ślizgawki
plask plask plask