Kategoria: Sny i wizje

Idę z ś.p.Wujkiem i wiem,że Go prowadzę do szpitala,ponieważ żle się czuje.Wzdłuz drogi płynie woda,jakby rzeka,ale nie taka rzeka którą widuje się za miastem,gdzie jawi się ona jako wstęga wśród pól i pięknej przyrody,ale taka, mogłabym powiedzieć miastowa,obetonowana.Zatrzymujemy się przed budynkiem,dotarliśmy już na miejsce i pora się pożegnać.Patrzymy na siebie,a w moich myślach przewija się historia,która jest prawdziwą historią z życia Wujka(Wujek,jako młody chłopak,a było to po Wojnie przywędrował do wsi mojego ś.p.Dziadka szukając pracy,a pewnie i domu,bo został z nami.Dziadek opiekował się Nim do końca i był przy Wujku gdy "Odchodził")Zbliżamy się do siebie,by się uściskać na pożegnanie i w tym momencie Wujek popycha mnie do wody.W tym śnie,pamiętam,że jestem tym faktem zdruzgotana i wstrząśnieta,jest przecież moim ulubionym Wujkiem,to niemożliwe,że to zrobił.Nie próbuję nawet za bardzo siebie ratować i pewno bym utonęła gdyby nie plecak,który unosił mnie na wodzie.Szukałam telefonu,by powiadomić o wszystkim osobę,która była ważną osobą w moim życiu,opowiedzieć Jemu co się wydarzyło i w tym momencie uzmysłowiłam sobie,że oczy Wujka,gdy popychał mnie do wody,były Jego oczami.