Przy okazji (dzisiejszego, 28 maja 2013) wykładu Ralpha Metznera w Muzeum Etnograficznym (Warszawa, Kredytowa 1) zajrzałem na odpowiednią stronę Muzeum. A tam, co widać? Obraz przedstawiający drzewo. Nie byle jakie, bo Yggdrasil, nordyckie Drzewo Świata. (Nie wiem, kto namalował.) Pozwolę sobie zacytować tę ilustrację z tamtej strony:

Uderza podobieństwo do Drzewa Taraki! I możliwe, że Drzewo-logo Taraki jest starsze i posłużyło za wzór. Więc jest Drzewo. Nad jego koroną, jak w Tarace (u nas, w aktualnym logo, w koronie, ale dawniej było też nad), Słońce, Księżyc i gwiazdy, różnica taka, że u nas Słońce pośrodku, gwiazda z prawej, a w Yggdrasilu Słońce z prawej, gwiazd wiele i wszystkie razem z Księżycem z lewej, bo Księżyc z lewej i u nas i u nich. W Yggdrasilu w szczycie nie Słońce, tylko... kogut, ale to jakby zastępnik Słońca, bo ptak odwiecznie słoneczny. (Też wariant graficznego archetypu, gdzie w szczycie drzewa jasność zaznaczona jest właśnie przez ptaka.)

Pod Drzewem, gdzie u nas po prawej Szaman Bębniący, tam po tejże prawej stronie też postać człowiecza; gdzie naszemu Szamanowi nad głową wieniec z iskier świadczący o jego oświeceniu, tutaj rogi, które mogą mieć podobny sens, zaznaczając i rozbudowując w górę aurę, która u oświeconych okazała. Nasz Szaman trzyma instrument (bęben) i kij czyli pałkę do grania, tutaj ludzka postać (byłby nią może sam Odin?) też ma w prawej dłoni coś co może wydawać dźwięki – ale jako trąba, a może też być rogiem obfitości do picia; podobieństwo takie, że jedno i drugie, tu róg-puchar, u nas bęben, służą odmiennym wyższym stanom umysłu. Kij-pałka i kij-włócznia – jeden kij.

Pod Drzewem u nas po lewej szamański Zwierz mocy, zewnętrzny przyjaciel i emanacja umysłu Szamana; pod Yggdrasilem (czy kiedyś się w końcu nauczę na pamięć tego najzgrzytliwszego słowa...?!) zwierzów wiele, jelenie aż cztery, nie patrząc na kozy w gałęziach.

Widać też korzenie drzewa, w obecnej tarakowej wersji w nich nic, ale dawniej były rysowane węże; pod Yggdrasilem węże są właśnie aż trzy i czwarty oberwąż-smok. Jeszcze trzy Norny siedzą z kądzielami, tych w Tarace nie było.

U stóp Yggdrasila nadto źródła biją, zaludniają go wiewiórki i białe ptaki niby gołębie albo sowy, za małe by poznać, kto. W środku drzewa korony za to zalega orzeł dwugłowiec, nie wiadomo skąd i po co, bo to symbol ułomny (o czym pisałem kiedyś: Czy Rosja da sobie radę z takim herbem?, 2012-03-30), więc i z lekka satański.

Logo Taraki skromniejsze i zwartsze, mniej rozgadane, ale i tak czekam, aż Ktoś zręczny je jeszcze bardziej ścieśni do znaku.