Drewniany Koń PłoniePełnia10-08-2014 Drewno: sosna (papierówka) i brzoza 0,3mKamienie: 14 (6-4-4)Woda: k. 12lCzas rozpalania: 1 godzinaCzas w Łaźni: 1 godz

„Drewniany Koń Płonie”

Pełnia

10-08-2014

1. Drewno: sosna (papierówka) i brzoza 0,3m
2. Kamienie: 14 (6-4-4)
3. Woda: k. 12l
4. Czas rozpalania: 1 godzina
5. Czas w Łaźni: 1 godz i 20 min
6. Uczestnicy: 1 + strażnik ognia
7. Narzędzia: łopata, rogi jelenie, kubek i słój, kociołek, miotełka wierzbowa, rękawice
8. Pogoda: pochmurna, deszczowa
9. Pora: wieczór, do Łaźni wszedłem ok. godz. 21-ej

W trakcie regularnej rocznej praktyki, która właśnie się skończyła, wypracowałem sobie kilka zwyczajów, rytuałów.

W Kruczyborze mam o tyle komfortową sytuację, że nie muszę kupować drewna. Jak dotąd. Wiąże się z tym kilka ważnych kwestii. Finansowa jest najmniej istotna, choć też znamienna - nie muszę kupować drewna, kamieni, więc składka jest niepotrzebna. Tym samym ceremonia jest niezależna od finansów, pieniędzy itd. Oczywiście jeśli ktoś chce coś dorzucić od siebie, to chętnie przyjmuję dobrowolne datki na rzecz rozwoju tego miejsca. Za to pojawia się nowy element, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłem - pozyskanie energii. Przed ceremonią spędzam kilka godzin w lesie, jeśli jestem sam. Pozyskanie drewna jest bardzo przyjemnym elementem całej ceremonii i zawsze uczestników namawiam do tej aktywności. Czasem zbieram z nimi drewno, czasem też pokazuję im co i jak by zostawić ich samych w lesie.

Biorę skórzany pasek, parę rękawic, zakładam kalosze i idę do lasu. Zbieram suche spady i gałęzie po wycince. Zazwyczaj gałęzie są już w stadium rozkładu, więc gatunkowo jest to kiepskie drewno. Dlatego nikt go nie zbiera. Gałęzie zbieram powoli, nie śpiesząc się. Odłamuję mniejsze gałązki i układam większe spinając paskiem tworząc wiązkę, którą później zanoszę na miejsce.

Czasem ludzie pytają, dlaczego nie nazbieram sobie więcej i nie przywiozę tego samochodem. No właśnie. To niesamowite uczucie, gdy niosę gałęzie na ramieniu, idę czując ciężar, przekraczając rzekę. Cały proces, gdy do niego odpowiednio podejść, potrafi wprowadzić w odmienny stan świadomości.

Do jednej ceremonii potrzebuję od 4 do 6 wiązek. Gałęzi nie muszę rąbać. Łamię je uderzając o kant pieńka.

Cały proces pozyskania jednej wiązki trwa ok 30 min. W trakcie tej pracy często po prostu siedzę w lesie.

Przy ogniu. Palenie takimi gałęziami też wygląda inaczej. Na stosie kamieni tworzę niewielkie gniazdo, zarzewie ognia - suche patyki, kora drzew (brzoza).

Następnie obkładam kamienie gałęziami, ale też nie wszystkimi, tylko taką ilością, by kamienie były w ogniu i by ten ogień wzrósł odpowiednio.

Ognisko nie musi być duże. Chodzi tylko o utrzymanie temperatury przez okres ok. 1,5 godz. Kto palił drewnem w piecu kaflowym ten wie, że nie ilość drewna jest ważna, ale czas nagrzewania pieca. Kamienie to nic innego jak wcześniejsza forma pieca i zasada jest podobna. Ogień muszę karmić, chodzić wokół niego. Wymaga uwagi i troski. Trzeba sprawdzać gdzie trzeba dołożyć gałęzi, gdzie wzmocnić ogień itd. Już samo to "zmusza" człowieka, by przy ogniu był. W ten sposób jestem w stanie rozgrzać kamienie mokrymi gałęziami, które suszą się jednocześnie wokół ogniska, jeśli jest taka potrzeba.

Zauważyłem, że często (czasami?) bagatelizuje się element Ognia, koncentrując się wyłącznie na tym, co będzie się działo wewnątrz szałasu. Po tym też poznaję, czy mam do czynienia ze współtowarzyszem podróży czy z turystą ciekawym nowych wrażeń. Idealnie jest dla mnie, gdy przed rozpaleniem ognia mam już wszystko przygotowane i nie muszę odchodzić od ognia. Gdy wspólnie siedzimy przy ogniu, karmiąc go, mamy czas na zwolnienie tempa, na rozmowy, milczenie, muzykowanie. W ten sposób spędzam czas ze współtowarzyszami podroży przed wejściem do Ziemi.

W przygotowaniach do lipcowej i sierpniowej ceremonii pomagał mi 13-letni Alan. Spędził u nas prawie całe wakacje. Alan należy do pokolenia nastolatków totalnie uzależnionych od komputera i internetu. Choć na początku trudno mu było odnaleźć się w naszej przestrzeni i główną radością były dla niego (dla mnie zresztą też) mecze w HOMM3, to jednak po okresie odrywania się od miasta udało mu się zaaklimatyzować i odnaleźć w Kruczyborze. Pokazałem mu las z innej strony niż znał do tej pory. Choć w domu nie garnie się do pracy, to tutaj z chęcią chodził do mnie do lasu po drzewo. W samej ceremonii wewnątrz ziemianki nie brał udziału, ale z to przypadła mu rola Strażnika Ognia. Jako Strażnik Ognia w zasadzie pełnił podobną rolę co Mistrz Ognia, z tym że nie wybierał kamieni, które już były gotowe i nie wnosił ich do łaźni. Był dobrym Strażnikiem Ognia. Nauczył się pozyskiwać drewno i pilnować ognia. Być może w przyszłym roku zacznie rozmawiać z kamieniami.