Możliwe, że po jakimś kataklizmie, ludzie w kombinezonach, zatruta woda w dolinie.

Wielkie góry otaczają dolinę, góry bardzo wysokie i ciężkie, ale bez strasznych stromizn i nagich skał, porośnięte w niektórych miejscach mchem, niską trawą, zielskiem, góry o wyglądzie trochę pirenejskim, patrzę z jednej strony doliny na drugą. Nie wiem, kto stoi obok mnie. Domyślam się, że może nie ma już innych ludzi na świecie, jednak patrzę w tę pustkę, wypatruję. Widzę życie roślinne, piękne, żadnych zwierząt, żadnego ruchu, nawet wiatru, wszystko jest żywe, ale nieme. Stoję w białym kombinezonie księżycowym, także  ten ktoś obok mnie ma taki kombinezon, całkowicie szczelny, patrzymy przez szybki prostokątnych hełmów. Szukamy czegoś w tym krajobrazie, czasem nawet szukamy sami siebie, gdy schodzimy trochę niżej, między badyle i dziwne, wysokie trawy, gubimy się w nich i znajdujemy. W pewnej chwili widzę dno doliny. Bardzo nisko, bardzo daleko, płaski kawałek ziemi zupełnie czarnej, jakby pokrytej żużlem, stoi tam kałuża wody.  Nagle widzę zbliżające się do tej wody dwie postacie w białych kombinezonach: w tej samej chwili, kiedy cieszę się, że jednak są jeszcze jacyś ludzie na świecie rozumiem, że woda w kałuży jest zatruta, oni idą do tej wody, możliwe, że innej wody nie ma, wiem, że z takiej odległości nie usłyszą ostrzeżenia, nie podnoszą głów, nie zobaczą nas, biegniemy.