Czyli skrajności weneryczne. Faktycznie, Wenus, a raczej związany z nią charakter trudno jest uchwycić. Wenus działa w horoskopach jako czynnik łagodzący, harmonizujący, łączący, a nie dzielący -- więc jakby z definicji usuwający skrajności. Nawet Stary Mistrz Gauquelin w swoich empirycznych badaniach nad charakterem planet dla Wenus znalazł głównie cechy negatywne: że Wenusowcy (Wenerycy?!) nie są ani porywczy, ani niegrzeczni, ani stanowczy. Skoro nie wiadomo, jak się dobrać do Wenus bezpośrednio, zróbmy to poprzez typy (lub energie) łudząco podobne do Wenus, a takimi są enneagramowa Dwójka Dawca i tarotowe (a jakże) Dwójki w czterech kolorach.

Skrajna Dwójka Dawca to przylepa, która zrobi wszystko: wejdzie na kolana, da łapówkę, złapie za guzik i nie puści... żeby tylko ją pokochać, żeby tylko się z nią jakoś „pobratać” (jak pisał Gombrowicz) lub wyróżnić i poprzeć, udzielić jej swojego wpływu. To ostatnie znakomicie odegrał Jerzy Stuhr w filmie Falka, 1978, „Wodzirej” – ten zawód też skądinąd wybitnie dwójkowy.

Z kolei karty Dwójki: Dwójka Kijów (albo punkt siedmiokrotny 22 Byka) przedstawia entuzjastyczne pójście za silniejszym i mającym autorytet, czyli entuzjastyczne bycie uwiedzionym. Dwójka Pucharów (22 Lwa) to równie chętne rozpuszczenie się w kolektywie, w kupie. Dwójka Mieczy (22 Skorpiona) to oddzielenie tego, co własne od innych na zasadzie wspólnych granic, więc i tak przynależność do większej całości. Dwójka Monet (22 Wodnika) to bycie częścią, śrubką zorganizowanej hierarchicznej machiny.

Skrajność wszystkich tych Dwójek, a więc zapewne i samej Wenus, to totalny mimetyzm (naśladowanie kogoś, czegoś) i kolektywizm. Jak w nadciekłym helu (cieczy Bosego) lub w stadzie szpaków wykonujących w locie te same ruchy, czyli w sytuacjach, kiedy wszystkie właściwości jednostki są wyznaczone przez właściwości całości, do której należy i która przez niego się wyświetla.