Na ogół tak bywa, że żadna kobieta nie jest w pełni czarownicą. Przynajmniej takiej nie znam. Dlatego też żadna nie dostąpiłaby zaszczytu napisania Kodeksu Czarownicy – należnego zdaniem Przemysława (komentarz do odcinka 34) – jedynie czarownicy koncesjonowanej, czyli takiej, która udowodniła bycie czarownicą (Przed kim? W jaki sposób? Ile to by kosztowało?)

            Zazwyczaj czarownicą się raczej bywa, niż jest. Pewna moja koleżanka powiedziała mi kiedyś tak: — „ Dla mnie o wiele łatwiej jest nie pokazać, chociaż wymaga to dodatkowej gimnastyki, niż się pokazać”. Później co prawda spróbowała to skomplikować twierdząc, że: „skoro widać, że przebrałam się za wiedźmę, to nikt nie uwierzy, że naprawdę jestem wiedźmą”.

            Dlaczego była czarownicą? W jej przedpokoju stała stara szafka na buty, w której hodowała demona. Trzymanie demonów na uwięzi chyba świadczy o zdolnościach do czarowania? Hodowała go na przekór otoczeniu i dlatego nie zauważyła, że we własnym mieszkaniu, w pełnym świetle dnia wyhodowała sobie inne dwa straszliwe, ogromne, potworne geniusze — czarty. Demoniska te pod jej nieobecność wyrzuciły z domu niepotrzebne graty, a przede wszystkim szafkę z demonem i stuletni durszlak z podstawką, przez który lubił przecedzać swoje myśli. Do odcedzonych zawsze można było wrócić, więc sprzęt ten posiadał nieocenioną wartość.

Koleżanka jest pisarką, więc bez demona jej wena twórcza zamarła, zresztą musiała zarabiać na nowe meble. Nic dziwnego, że sceptyczne rozbawienie, z jakim spoglądała na świat jako wiedźma, jej dystans do rzeczywistości, oglądanie świata na raz z kilku innych punktów widzenia było oczywiście maską, która do tej pory przylegała do jej twarzy dość szczelnie. Pozbawiona demona zaczęła trochę pękać, czy już na tyle, żeby polała się krew, nie wiem. Jeżeli byłaby autentyczną czarownicą w życiu rzeczywistym, dlaczego czary miałyby nie działać w twórczości, gdzie przecież nie trzeba pokonywać oporu materii? Przemysław uważałby zapewne, że jej kandydaturę należy odrzucić.

Następna kandydatka. Seksowna, owijająca sobie mężczyzn wokół małego palca, żyjąca burzliwie na miarę swoich możliwości. Otrzymywała Znaki. Coś lub ktoś przemawiając z jej głębi, używając jej ciała, dawało znak, że ma szansę i nie wolno jej zmarnować. Jeśli o takich wydarzeniach wiemy cośkolwiek, to zazwyczaj to, że podporządkowanie się tym znakom oznacza spełnienie woli sił wyższych i przynosi oczekiwany rezultat.

Niestety, tym razem ja odrzucam jej kandydaturę. Szatana zamieniła na białą kanapę plus dwa fotele z prawdziwej skóry skutkiem czego straciła swoją moc. W dodatku przykryła je narzutami, co spowodowało, że nawet zły duch stojąc wobec konieczności ustawicznego poprawiania ześlizgującej się materii, wolałby goły tyłek Lucyfera.

            I trzecia kandydatka. Jasnowidząca. Z certyfikatem i zdolnościami. Wykształcona, z praktyką także w tradycyjnych zawodach artystycznych. Bezrobotna, poszukująca pracy, ostatnio jakiejkolwiek. Mimo, że ma Moc, bezowocnie pisuje CV, aplikując do stanowiska czarownicy na telefon. Nie jest w stanie zrozumieć, że ewentualny przyszły pracodawca nie jest zainteresowany tym, co może sensownego powiedzieć klientowi, jej zdolnościami, umiejętnościami, opiniami znawców ezoteryki i innymi rzeczami, które nierozsądne czarownice lubią zamieszczać w swoim CV, a tym, ile godzin wytrzyma w dusznej kanciapie nawijając głupoty napalonym ciemniakom i czy jej oczekiwania finansowe mieszczą się poniżej tysiąca. Poza tym czarownica ta pracowała nad swoim CV tyle czasu, że zazwyczaj sprawa przestawała być już aktualna. Niestety, internet redukował jej zdolności wpływu na przyszłych pracodawców i nie stwarzał jej możliwości osobistego spotkania się z nimi celem za- czy o- czarowania.

Przedostatnia, czwarta, do której pragnę zawołać:

— Jeszcze się nie spiesz, jeszcze wytrzymaj trochę, jeszcze poczekaj trochę, ile tylko dasz radę, jeszcze odrobinkę, ociupinkę, trzymam za ciebie kciuki... Jesteś przecież czarownicą, widziałam jak sprowadziłaś burzę, a one zawsze, wcześniej czy później sprowadzą deszcz lub burzę, jeśli to będzie potrzebne. Często wtedy, gdy utraciły już nadzieję, że to potrafią...

I piąta, to prawdziwa wredna wiedźma. Jeździ na trzykołowym inwalidzkim rowerze a poprzedzają ją trzy równie wredne, czarne psy bez smyczy i kagańców. Zawsze się z nią o te zabezpieczenia awanturuję, ponieważ jestem słaba w psiej psychologii i trudno mi zaspanym rankiem odgadnąć, który z jej diabłów ma ochotę na śniadanie z mojej nogi. Tej bym nie pytała o certyfikaty, a raczej omijała z daleka. Czasami śnią mi się jej psy i co gorsza, we śnie umieją fruwać.