Gdy przeczytałem ten artykuł przypomniał mi się pewien eksperyment (Ponad rok temu o nim słyszałem):
Jeżeli przepuścimy wiązkę lasera przez szklaną szybę, część wiązki odbija się od niej a część przez nią przechodzi. To dziwne skoro światło jest strumieniem cząstek fotonów bo niby skąd fotony miały by wiedzieć, że powinny się odbić od powierzchni szkła lub nie. Zgodnie z równaniem Schrodingera nawet pojedyńczy foton danej wiązki JEDNOCZEŚNIE odbije się i przejdzie. Nie wyjaśniono tego doświadczenia a ściślej nie poparto dowodami ale ma to być skutecznym wskazaniem, że tak samo może się dziać z materią stałą.

Jak ktoś to napisał (chyba w 'Niezwykle szczególnej teorii względności", Andrzej Dragan): świat jest zupełnie inny niż się nam wydaje. Gdyby zaś był taki, jaki się nam wydaje, to byłby zupełnie inny od tego, który jest.

Jakoś tak się okazało, że świat na poziomie kwantowym jest kompletnie inny od tego, co możemy sobie wyobrazić. Możemy to jakoś liczyć, ale wyobraźni nie wystarczy. Tam jest dziwność! (tak jak i przy dużych prędkościach i efektach relatywistycznych). W końcu można dojść do przekonania, że tak jak żyjemy na cienkiej warstewce lądu, w małym zakresie temperatur (-50 do +50), w odpowiedniej mieszance gazów... tak samo żyjemy w cienkim zakresie normalności, poza którą jest dziwnie i strasznie. Wystarczy nos wychylić poza naszą codzienną zwyczajność, a tam koszmary jak z Lovecrafta, cząstki wędrujące w przeszłość, antymateria i odkształcona czasoprzestrzeń. Nauka nas trochę uspokaja, daje jakieś pomysły na opis tej Dziwności, ale i tak żyjemy jak pleśń na skórce od jabłka, a poza ta skórką całe światy Dziwnego.

Świat jest dziwniejszy niż nam się wydaje i ta "warstewka (naszej) normalności" jest straszliwie cienka!

(Odp. Weiderowi: Do takiego doświadczenia o którym piszesz nie jest konieczny laser. Gdy patrzysz w odbicie w szybie lub w wodzie, to widzisz (odbierasz) fotony które właśnie CZĘŚCIOWO przeszły na drugą stronę zwierciadła.)