Działania idą nieustannie. Gdy jedni odchodzą z kręgów, dołączają inni. Dzień nie ma sztywnego rozkładu, ignorujemy, że robi się późno lub, odwrotnie, że już ósma rano. Nie ma stałych posiłków, a jadalnia działa jak na szalonej herbatce odwiedzonej przez Alicję w Krainie Czarów: wciąż jest tam 5 po południu. Nie śpimy 8 godzin, ale dwie lub trzy, za to częściej. Równolegle w bliskich miejscach działa kilka praktyk w kręgach. Jest krąg pytających się „kim jestem”. Jest krąg siedzących w zazen i obok krąg tych, którzy z zazen wstali i robią kinhin. Jest krąg okrążających cały teren i śpiewających w marszu pieśni. Krąg tańczących w kręgu. Krąg podróżujących przy bębnie, przy czym rola prowadzącego-bębniącego krąży w tym kręgu. Szałas potu działa też jako krąg: nowy uczestnik wchodzi, siedzący w środku przesuwają się, by zrobić mu miejsce, a jeśli temu, kto jest najbliżej wyjścia, robi się ciasno, wychodzi. Role prowadzących nie są sztywno przydzielone osobom – zależą od sytuacji i każdy, kto czuje się w danym momencie „powołany”, może przejąć prowadzenie danego kręgu. Wszystko to dzieje się naraz, równocześnie, a ludzie krążą między poszczególnymi kręgami praktyk.

Muszę jeszcze wyliczyć, jaka minimalna liczba ludzi jest potrzebna do takiego przedsięwzięcia.