Zwykle, w zwykłym stanie świadomości siebie nie widzisz.... Jeśli nie patrzysz akurat w lustro, ale wtedy też widzisz pewien zewnętrzny kształt nie będący tobą, a tylko wiesz, że ten kształt to twoje ciało, które widzisz z zewnątrz dzięki obcemu narzędziu-lustru. Prócz banalnego percypowania siebie przez wzrok, słuch i dotyk, jest jeszcze subtelniejsza percepcja siebie jako właśnie siebie. William Blake powiedział, że widzimy nie oczami ale PRZEZ oczy, więc „ja” jest nie w oczach, tylko gdzieś poza nimi, z ich tyłu. Gdzie właściwie? I kim to jest, jak wygląda to „ja”? Na razie nie odpowiem, przyjmę tylko, z czym Czytelniku pewnie się zgodzisz, że poczucie jakiegoś „ja” mamy, chociaż to „ja” trudno jest dokładnie i przekonująco opisać; zresztą nie do tego celu powstał nasz język, żeby opisywać „ja” - to do zadań języka raczej nie należy.

Zwykle jest tak, ze swoje „ja” jakoś czuję i pozostają z nim w kontakcie, czyli że „subtelny obraz” siebie, jaki mam, zgadza się ze stanem faktycznym. Gdy potrzebuję ruszyć ręką, głową lub językiem, zwykle nie mam wątpliwości, że to zrobię i że zrobię tak jak trzeba. Moje poczucie „ja” przeważnie mnie nie zawodzi.

Nawet jeśli to „ja” jest jakoś nie całkiem określone (- może się wydawać mi np. punktem schowanym gdzieś w dole brzucha – miałem kiedyś takie odczucie), to jednak to co jest z tym „ja” w najbliższym kontakcie, czyli, upraszczając, moje ciało, przeważnie zachowuje się tak jak się spodziewam.

To co po angielsku nazwano shape-shifting, czyli dosłownie „przesunięcie kształtu”, polega na tym, że poczucie „ja” - „mojego ja” - zgodnie z tym terminem „nasuwa się” na inny odczuwany kształt. Albo, że wchodzi w coś innego niż zwykle, w jakiś inny „kompleks odczuć cielesnych”. Źle się o tym mówi-pisze, bo jak powiedziałem nasz język nie do takiego komunikowania został „zrobiony”. To przesunięcie kształtu lub zmiana postrzegania siebie było pewnie podstawą baśni o przemienianiu się czarowników w zwierzęta i potwory i zaklinaniu przez nich księżniczek w żaby. Shape-shifting bywa praktykowany przez szamanów, tych „prawdziwych”-etnicznych – czy przy pomocy bębna czy za sprawą ayahuaski lub psilocybe.

Zmiany samo-postrzegania zdarzyło mi się doświadczać przy ćwiczeniach „kim jesteś”. Z dawniejszych lat także mam takie „przebłyski” z ćwiczeń bębnowych i z szałasu potów. Inni współpraktykujący mieli zapewne też, ale ponieważ kiedy się to doświadczenie pojawia, bywa tak dziwne i trudne do rozpoznania, że nieuprzedzony doświadczający może nie wiedzieć, że to jest właśnie to. (Podobnie jak z wizjami: wielu osobom łatwiej jest mieć wizję niż zauważyć, że to czego doświadcza, jest wizją.)

Szczególnym przypadkiem przesunięcia kształtu jest przesunięcie świadomości... w nic, czyli w postrzegający punkt. Wtedy stajesz się obserwatorem, który nie należy do obserwowanej sceny, jakbyś widział ją jak w kinie, chociaż jesteś wewnątrz niej.

Przesunięcie kształtu na postać zwierzęcia bywa rozumiane jako nawiązanie szczególnie intymnego kontaktu ze Zwierzęciem Mocy lub „totemem”, lub duchem-formą w postaci zwierzęcej. I chyba nie jest tak, że jedna osoba jest jakoś „przypisana” do jednej zwierzęciej formy postrzeganiowej (chociaż i tak może być). Ja najsilniej mam w pamięci (lub wręcz „w kościach”) takie „przesunięciowe spotkanie” z dzikiem, a kiedy indziej z ptakiem-derkaczem i z żurawiem.

Na pewnych warsztatach prowadzonych w Polsce David Thomson kazał wszystkim po praktyce z podróżami bębnowymi odtańczyć znalezione podczas tej podróży zwierzę.