Serial: Okiem Hipnotyzera
Nierozsądny Rozsądek - Emocje a myślenie

Kategoria: Techniki rozwoju

Rozsądek, ze względu na zaangażowanie w jego budowę sensus communis ma paradoksalną naturę. Główną przyczyną są zniekształcenia językowe i stereotypowość postrzegania społecznego zorientowanego na przetrwanie grupy i jej status quo. To daje całe spektrum EMOCJONALNIE przesyconych idei. Od idei będących wyrazem różnych izmów, seksizmu, rasizmu przez idee "narzędziowe" będące próbą podtrzymania ładu, do naprawdę trafnych spostrzeżeń "mądrości ludowych", których mechanizmy dopiero są potwierdzane przez badania biologiczne, neurologiczne czy psychologii społecznej  (Przepraszam za ten ogólnik, o weryfikacji naukowej, to tak w imię idei i zdrowego rozsądku:)). Orientowanie się na rozsądek, wydaje się nierozsądne..
Dodatkowo dochodzą zniekształcenia poznawcze niejako wpisane w naszą neurologię i sposób poznania świata. To przyswajamy w obrębie dorastania, narracja na tym bazująca wpisuje się w naszą neurologię, kształtuje wyższe partie mózgu i KSZTAŁTUJE owe reakcje niższego rzędu. One są dynamicznie zmieniane, powstają w sprzężeniu zwrotnym. Polecam "Jak działa mózg".
Zmieniając trochę klimat, ostatnio miałem szansę poprzyglądać się zachowaniu dzieci w przedziale 0-3. Od tego najbardziej instrynktownego do pierwszych odruchów świadomości społecznej...
To, co jest najbardziej zadziwiające to zerojedynkowość i "pozorność" czy przeciwnie "adekwatność" reakcji niemowlęcych czy nieuwarunkowanych. W jednej chwili "syrena alarmowa", w drugiej "ciepłe gaworzenie".  Równie porażającą obserwacją było odruchowe ignorowanie tych przejść przez matki i osoby dorosłe, za to nadawanie temu właśnie emocjonalnej narracji POMIMO wyrazistej zmiany sygnałów, którą ciężko(!relatywnie) interpretować jako bardziej płynną sferę nastrojowo-emocjonalną, a dużo prościej jak zero-jedynkowy kod sygnalizacyjny. Tu dodam: Wiem, że naturalne, ale też równie irracjonalne co emocjonalne interpretowanie szczerzenia zębów przez właścicieli psów jako uśmiechu.
To, co jest fascynujące, to ów kontrast pomiędzy niemowlęcym zachowaniem "reakcji na wyraźny sygnał", a czekaniem czy reagowaniem na "ulotne" acz  dostrzegalne społeczne sygnały emocjonalne 2-3 latka. REWELACJA.
Fascynujący jest ten widok krótkiego czasu, w którym uwewnętrzniamy dużą dawkę formy wyrażania i odczytywania emocji, a później uznajemy jako własne..
Głodny-niegłodny, mokro-źle-sucho-dobrze, obecność rodzica- nieobecność I PSTRYK Nagle wyrażanie emocji staje się elementem "pola grupowego", sygnałów płynących z otoczenia..

A w tym otoczeniu paradoks współistnienia emocji i myślenia.
Myślimy tam, gdzie przydałoby się użyć emocji.
Emocjonujemy się tam, gdzie przydałoby się użyć myślenia.

C.D.N.