Wyfejzbukować się? Odfejzbukować? Coraz bardziej podoba mi się ten pomysł. „Jestem na Facebooku” lub może raczej „należę do Facebooka” cztery lata i bilans jest ujemny! Co mi dał Facebook? Odnowiłem kontakt – bardzo bardzo luźny – z kilkoma osobami z dawnych czasów, które gdzieś w tym czasie poznikały. Dowiedziałem się o istnieniu kilku portali – ale być może gdybym nie czytał Facebooka, znalazłbym je i tak, inaczej.

Największy plus, to obserwowanie w działaniu niewątpliwie wyższej technologii internetowo-komunikatorowej niż ta, do której byłem przyzwyczajony przed Facebookiem. Trzy facebook'owe wynalazki tu wymienię: (1) „pisanie na wierzchu”, czyli natychmiastowa i widoczna gotowość strony do pisania na niej; (2) „żywy suwak”, czyli samoczynne ładowanie się strony w miarę jej przewijania w dół: suwakiem lub page-down'em; (3) „jedzenie stron”, czyli automatyczne przetwarzanie tekstu i (ważniejsze!) zdjęć-grafik strony, której adres się wkleja, tak aby uczynić na jej podstawie zgrabny cytat-zajawkę.

Minusy: ponawiające się napady wk...enia na „filozofię” FB, której nie pojmowałem, nie domyślałem się, nie chwytałem. Coś chcę zrobić – i od razu się dzieje nie tak, jak moja sieciowa intuicja podpowiada. (Bez FB na pewno będę mieć spokojniejszą głowę.)

FB nie dał mi, chociaż obiecywał, poznania ciekawych ludzi, a właściwie, nie ich samych, tylko mówiąc technicznie, nadawanych przez nich treści. No, nazwijmy to: osobowości medialnych. Dzięki FB poznałem – przez te 4 lata i na tle 958 (obecnie) FB-znajomych – dwóch, słownie dwóch ludzi mających coś ciekawego do powiedzenia – podkreślam: których zapewne nie poznałabym inaczej; nie poznałbym gdyby nie FB. Oczywiście, uhonoruję ich tu wymieniając ich z imienia, są to Radek Oryszczyszyn i Igor Czajka. Oczywiście osób, których opinie są warte czytania i śledzenia jest wiele, wiele więcej – tyle, że poznałem ich poza FB.

FB jest – gdyby zaklasyfikować go z grubsza do któregoś z internetowych gatunków – lista dyskusyjną (bardzo rozbudowaną). Ale ja na tej liście nie znalazłem prawie żadnej sensownej i kształcącej dyskusji! Prawie żadnej wymiany myśli, która byłaby warta tego, by się w nią włączyć. Prawie żadnej, bo wyjątków bywało może dwa na rok.

Facebook ściśle należy do „lewej Ameryki”. (Lewej nie od lewicy tylko od lewizny). Należy do tej samej serii, co kreskówki i disneylandy Disneya i show'y Michaela Jacksona. Jest to technologiczna perfekcja spleciona z infantylnością treści i ducha. I ten infantylizm jest moją z FB kością niezgody.

Kiedy kilka lat temu wprowadzałem częściową płatność Taraki, wyżej wspomniany Radek Oryszczyszyn zaoponował, że to nie przejdzie, że płacenie za otwieranie stron jest przeciwne wolnościowemu duchowi Internetu. (Częściowa płatność Taraki „przeszła”...) Tymczasem Facebook oferuje inny rygor niż myto: ogradza się nieprzezroczystą ścianą, przez którą przejdziesz, PŁACĄC – tyle, że inną walutą: płacąc intymnymi informacjami o sobie. I to jest mój drugi zarzut, większy od tamtego. Kiedy otwierasz stronę, FB cię wita: napisz, „co teraz myślisz”? A co jakiś czas bezczelnie zachęca: dopisz, którą szkołę kończyłeś?... Gdzie pracujesz?... Z kim jesteś legalnie, albo na kocią? Do tego zdjęcia, zdjęcia żon i dzieci, rozpoznawanie cię i znakowanie na zdjęciach innych, przyuczanie cię do tego, żebyś sam siebie szpiclował, gdzie ostatnio byłeś, na jakiej imprezie, z kim, w którym miejscu, ulubione położenie w gps'ie... Oj, ma cię ten matrix, oj ma.

Jeśli ktoś mi poda kontrargumenty na rzecz pozostania w FB, chętnie się z nimi zapoznam.