Mnie to coś mówi, u mnie osobiście wyjałowienie - zgadza się, ale że ogólnie posucha? Hm. A może coś w tym jest? Coś na nas działa, ale nie myślę, że to Taraka, czy Wojciech Jóźwiak i powody podane wyżej są przyczyną. To gdzieś głębiej leży. Powiedziałabym, że w Polsce, w ludziach? Ktoś lub coś nam to robi, że nie mamy weny, chęci, wiary? Według mnie, jeśli jednak spojrzymy blisko, przyczyną może być ostatni argument, jeśli chodzi o inteligentnych ludzi, którzy nie podadzą papki, nie finanse. Ja nie jestem taka mądra, by pisać w temacie Taraki, ale czytam to, co mnie interesuje :-) Fakt, jednym okiem i uchem się nie da. Trzeba się skupić i to mocno, a z tym to u nas ostatnio, ludzie, nie za dobrze.

Publikowanie w Tarace trudne technicznie? Ja tam trudności technicznych nie widzę żadnych (fakt, że bloga nie prowadzę i nie wiem). To, że trzeba trzymać się porządku edytorskiego, to nie jest trudność tylko oczywisty wymóg portalu, który trzyma poziom. 

Tak samo nie mam uczucia, że publikując pracuję na czyjąś markę. To na tej samej zasadzie, co publikując w gazecie (jakiejkolwiek) pracuję równocześnie na markę swoją i gazety. To wcale nie jest rozdzielne.

A progi muszą być wysokie, tak samo jak ryzyko, że odrzucenie czegoś okaże się pomyłką.

Ja bym raczej postawił taki problem, że ostatnio za dużo jest blogów, a za mało artykułów. Na to nie wiem co poradzić.

Też tak uważam. Może trochę inaczej: za mało artykułów w proporcji do blogów. Z tym się zgodzę!
Ale to też pokazuje, że działa przeszkoda w postaci konieczności przesłania wydawcy gotowego i dopracowanego tekstu. Przy blogu tej przeszkody nie ma, bo odcinek bloga można napisać i wkleić "od ręki", wymyślając go w trakcie. I nie ma momentu konfrontowania się z wydawcą. Wg mnie te wszystkie opory jednak działają.

Docelowo, mam inną wizję - chcę tak ustawić mechanizmy, że:
-- nie ma formalnej różnicy między odcinkiem bloga a artykułem. Jest taka opcja, że opublikowany tekst można połączyć z innymi w ciąg, a temu ciągowi można nadać osobny tytuł - i wtedy to jest blog. I o tym może zadecydować sam autor, kiedy edytuje ten tekst.
Główna różnica przeniosłaby się wtedy w inne miejsce: do uprawnień autorów. Jedni autorzy mieliby prawo do samodzielnej edycji i publikacji tekstów, a inni nie.

Moim skromnym zdaniem minusem i to nadrzędnym taraki jest jej wygląd. Książki nie ocenia się po okładce tylko kto tak robi. Np. Czy ktoś kupi drogą kawę w różowym opakowaniu? A gdyby ją przełożyć do ciemnego z ozdobnymi złoceniami nie będzie smakowała lepiej? Nie będzie bardziej exclusive? 

Witaj, Weider!
Bardzo cenna wypowiedź.
W jakich kolorach wolałbyś widzieć Tarakę?
Najchętniej od razu podaj inne strony jako wzór do naśladowania.
~Wydawca

według mojej córeczki :-) A ja uważam, że brąz z różem to super połączenie, chętnie bym piła z różowej filiżanki. To wszystko rzecz gustu. A o gustach się nie dyskutuje. Fakt, Taraka ma antyczny wystrój, ale czy wszystko musi być nowoczesne??? Raczej wystrój jest nieuporządkowany trochę i to może podświadomie przeszkadzać. Ale tu się pisze o magii, szamanizmie, snach, anomaliach, rezonansie itd. Można uporządkować szatę graficzną, wybrać lekko inny zestaw barw, ale za mocno zmieniać? To już nie będzie Taraka. Brak ruchu, to naprawdę nie kwestia szaty. To jest COŚ innego wszędzie wokół nas. Ja podrzucę zestaw kolorów dobry według mnie, ale czy Weider nie skrytykuje? :-)

Z tym kolorem jest problem. Taki, że ja od lat używam ekranu, który ma nie całkiem typową skalę kolorów. Na moim ekranie barwy są przesunięte w kierunku chłodnym, niebieskim.
U mnie tło Taraki jest PIASKOWE, nie "różowe".
Od lat chcę to zmienić, ale wtedy bym musiał zrezygnować z tego piasku, który jako ekranowy kolor jest niestabilny - zmienia się z ekranu na ekran.
Najbezpieczniejsze byłoby tło BIAŁE, które używa 99% stron (pomijając czarne lub ciemne). Ale to byłaby rewolucja. Może już czas ją zrobić?

Prawda jest, że nie potrafię udzielić odpowiedzi:)

Pozwoliłem sobie (admin wszystko może...) wkleić fotkę Niko Puhakki, który niestety ma Słońce w Strzelcu, nie w Skorpionie...
Pozdrawiam, Wojciech Jóźwiak, 30 maja 2013.

Będę myślał.
I czekam na Wasze rady & wskazówki.

Ja często przychodzę, sporo czytam i z przyjemnością wracam do starszych artykułów. Niektóre z nich odkrywam, bo jeszcze do nich nie dotarłem. Treści są wartościowe i od razu na wstępie mówię, że jestem całym sercem po stronie strony, jeśli wolno tak powiedzieć :)

Różowy??? U mnie zawsze piaskowy, a od czasu mojej pierwszej wizyty w tej witrynie upłynęły już ze cztery komputery.

Innych może zrażać to, że pisze tu się o astrologii i tarocie, więc gdyby tu się opublikowali, to się skiepszczą, obciach będzie, na doktoracie przed promotorem będą się gęsto tłumaczyć...

Niewątpliwie pisanie na Tarace (i podpisanie się prawdziwym imieniem i nazwiskiem) jest zadeklarowaniem pewnej odwagi światopoglądowej, ale jeśli chodzi o ilość autorów na takim portalu, to z uwagi na oryginalne tematy tu poruszane ta ilość nigdy nie będzie zbyt duża, a sama strona zawsze będzie trochę niszowa (underground'owa) i tak być powinno! Jakość nie może przechodzić w ilość.

Innych może zrażać to, że pisze tu się o astrologii i tarocie, więc gdyby tu się opublikowali, to się skiepszczą, obciach będzie, na doktoracie przed promotorem będą się gęsto tłumaczyć...

Niewątpliwie pisanie na Tarace (i podpisanie się prawdziwym imieniem i nazwiskiem) jest zadeklarowaniem pewnej odwagi światopoglądowej, ale jeśli chodzi o ilość autorów na takim portalu, to z uwagi na oryginalne tematy tu poruszane ta ilość nigdy nie będzie zbyt duża, a sama strona zawsze będzie trochę niszowa (underground'owa) i tak być powinno! Jakość nie może przechodzić w ilość.

Tribesmanie,
zauważ, że to zajmowanie się sobą przez Tarakę odbywa się TYLKO w tym blogu, który ma tytuł "Autopromo Taraki". To należy do autopromocji! Tutaj zajmujemy się "kuchnią".
Zwykle w bardziej profesjonalnych witrynach robią to fachowcy, niewidoczni na zewnątrz, a dyskusje takie jak ta odbywają się w realu lub na wewnętrznych kanałach.
W Tarace próbowałem to robić na zamkniętym forum, ale fora w Tarace jakoś się nie przyjęły. Więc dyskusja n.t. "kuchenne" co jakiś czas idzie jawnie w tym blogu.

Terravisie,
zgadzam się że Taraka jest niszowa.
Ale nieustannie szukam sposobów, żeby tę niszę powiększyć np. 10 razy. I tak pozostanie niszą. Ale gdyby (wtedy) Taraka miała nie 3 tys. czytań dziennie tylko 30 tys., i nie 3 regularnych autorów tylko 30 - o, to przyznasz, że to byłoby coś! Prawda?

U mnie kolor jest w rodzaju "łososiowy przydymiony" - za ciermny, żeby określić go jako piaskowy, za mało jaskrawy żeby był łososiowy. Mam kolory ustawione na monitorze przez fotografa profesjonalnym programem do kolorów. Muszę powiedzieć, że cały wystrój Taraki łącznie z kolorystyką bardzo mi odpowiada. Nie lubię jaskrawości, której pełno w intenecie. Nie znoszę też różowego. Jednocześnie zauważyłam, że interesujące strony całkiem celowo są bardzo neutralne kolorystycznie i oprawą.

Pamiętam mój pierwszy kontakt z "Taraką". Szukałam czegoś dotyczącego karty Tarota "Umiarkowanie" i była to jedna z kilku witryn, którą wyświetliły Google. Potem dopisałam ją do "ulubionych". Zazwyczaj witryny goszczą tam tylko jakiś czas, potem mi się nudzą i wyrzucam je. Taraka jest na szczycie listy jako jedna z kilku która przetrwała lata. Przyznam się szczerze, że jest jak stary, ulubiony sweter, z którym nigdy bym się nie rozstała, bo zawsze pasuje do nowo zakupionych spódnic czy spodni. Wolałabym, żeby się nie zmieniał, ani nie rozciągał ani nie kurczył, najwyżej można mu przypiąć nową broszkę i nowe logo, a może i doczepić kolczyki w rodzaju wyroczni. Ciekawa jestem czy można by było jako nowe kolczyki zastosować I`Cing?

Myślę, że zrównywanie blogów z artykułami to jest działanie odwrotne do tego, co trzeba. Jeśli jest zachwiana proporcja między artykułami a blogami, będzie to tylko wmawianie sobie, że jest wszystko cacy.

A poza tym lepsze blogi niż nic. Co do tego chyba wszyscy się zgodzimy.

Wiadomo, że im bardziej wyśrubowany poziom, tym mniej czytelników i autorów. Niechby redaktor (WJ) odrobinkę obniżył loty, to i czytelników by przybyło i być może autorów, co by się przyczyniło do spełnienia życzeń szanownego redaktora.

Zwłaszcza, że obecnie niektóre teksty zniechęcają. Celuje w tym szczególnie ceniony przez redaktora Piotr Śpiący Niedźwiedź Jaczewski, publikujący z całkowitym lekceważeniem gramatyki, pisowni, słownictwa i interpunkcji. A skróty myślowe są takie, że nie wiadomo czym je wypełnić. Zwykle omijam jego wypowiedzi, choć nieraz chętnie bym się dowiedział, co autor ma do przekazania, gdyby choć trochę zadbał o przejrzystość tekstu. Tak jak to niezmiennie czyni redaktor.

A kolor piaskowy (plażowy) bardzo ułatwia czytanie. I niech taki pozostanie.

 

Pozdrawiam

jak to mawia moja teściowa o wzroście 152 centymetry. Taraka nie może być komercyjnym, wielkim portalem, bo nie jest na to pora - ludzie "przeciętni" wciąż wstydzą się lub boją zagłebiać w takie tematy, albo po prostu z nimi nie rezonują. I tego się nie zmieni nową szatą graficzną czy wyrzuceniem autopromo, które swoją drogą nie jest złe - jest to jakiś update, że witryna żyje. Taraka jest witryną bardzo wartościową i jedyną w swoim rodzaju, perełką w sieci. Więcej czytelników zapewne miałaby ta w wersji angielskiej, wciąż czytałby ją mały procent odbiorców internetowych ale mały procent większej spoełeczności niż tylko Polska na pewno podbiłby statystyki. Problem polega na tym, że musiałaby Taraka być napisana albo przez nativea alo kogoś z genialnym wyczuciem językowym, bo przy tym poziomie tematów topornie poskładane zdania przez początkującego tłumacza zrobią z tego kompletna masakrę. Ja bym się, Wojtku, nie katowała numerami, bo ci co mają tu trafić tu trafiają i czerpią stąd naprawde wartościowe treści. Ja wracam tu regularnie, i nawet jeśli kompletnie się z niektórymi artykułami nie zgadzam, z chęcią czytam. A pudelkowcy i tak tu nie zawitają.

Tlo jest nienasyconym pomaranczowym ale moze faktycznie troche przypomina rozowy. Czarne byloby nieczytelne i meczace. Ewentualnie mozna nieco urozmaicic kolorystyke zmieniajac kolor bocznych kolumn. Uwazam, ze stylizowanie serwisu, dobieranie kolorystyki aby byla ciekawa i jednoczesnie czytelna i praktyczna jest zajeciem bardzo pracochlonnym i zmudnym dlatego najlepiej jest korzystac z gotowych szablonow opracowywanych przez doswiadczonych webmasterow.

"Zawyżony" (jak twierdzi Norwag) poziom nie jest "zawyżony" tylko po prostu wysoki. Staram się od początku Taraki, żeby była ona miejscem, gdzie autorzy mogą publikować teksty z (niejako) frontu robót, a nie poddane popularyzującej obróbce. Ani wysoki poziom ani oryginalność nie musi pociągać nieczytelności! Te dwie rzeczy daje się znakomicie pogodzić. Taki np. (mój ulubiony) Fryderyk Nietzsche generował myśli rewolucyjnie oryginalne, a przy tym językiem nie tylko prostym, ale w dodatku porywającym i uwodzącym. Na Tarakowym podwórku mamy rewolucyjnie oryginalny poemat "Raróg" Jacka Dobrowolskiego i zarazem jest to coś, co "się" czyta. Albo oba anty-religijne teksty Alheana: zarazem wybitnie oryginalne i napisane tak, że chciałoby się jeszcze i jeszcze. Więc nie chodzi tu o trudność czytania wynikającą z rzekomego "zawyżenia poziomu".

Ale zgadzam się, że przydałoby się więcej tekstów popularnych, popularyzujących "nasze" tematy, encyklopedycznych.

Sygnalizujesz ważne problemy, Norwagu, ale trochę w bok od celu :)

Co do angielskiej wersji Taraki, to - Alicjo Liv, jak zauważyłaś - po starcie zimą, popadła w zastój. Przyznam, ze na razie czekam, że może coś wydarzy takiego, co tę inicjatywę popchnie. Jak kiedyś Tarakę popchnął Marek Rau przysyłając materiały o neopoganach.

O judaizmie i Żydach: zamieszczę, jeśli Ktoś napisze i przyśle, a tekst będzie TARAKOWY. Sam za mało znam przedmiot. Najbardziej z tamtego podwórka mnie intrygują Żydzi-poganie, jest taka grupa Żydów-prejahwistów-politeistów, albo może pre-deuteuteronomistów, ale jak powiedziałem, za mało znam temat.

Napisałem, że coś jest lub nie jest TARAKOWE. Chyba powinienem napisać, co to jest :)
Dzięki, drodzy Komentatorzy, za inspiracje.