Mnie i jakąś grupę ludzi - wśród których nie wiem, jak się znalazłam - osaczyła banda wariatów. Czy w rzeczywistości nimi byli - nie wiem, ale takie sprawiali wrażenie. Byłam przerażona i do końca nie wiedziałam, o co tu chodzi. Robiłam wszystko, by zejść im z oczu. Próbowałam się wycofać z kręgu, który zatoczyli wokół nas, lecz oni nie dawali za wygraną. Zamknęłam więc oczy, licząc na to (jak dziecko), że tym razem mnie nie zauważą. W tej samej chwili olśniło mnie, że to właśnie oni kiedyś napadli na mojego najmłodszego syna. Wściekłam się i to sprawiło, że w sekundzie przestałam się bać. Jak furiatka rzuciłam się na pierwszego z brzegu, wrzeszcząc, jak śmieli go tknąć i narazić na wstrząśnienie mózgu...! Obudziłam się spocona jak mysz.