Śniły mi się jakieś robale. Ni to pająki, ni to gąsienice... Jakieś takie chude to było i szybkie. Cała ich chmara pojawiła się póżniej. Na początku był jeden: dużo większy, czarny i dziwnie nieruchomy, ale ja wiedziałam, że tylko tak się czai. Wczepiony w mój podkoszulek tylko czekał na mój ruch, by zaatakować. Dlatego trwałam w bezruchu i umierałam ze strachu. Słyszałam tylko swoje myśli, które "kombinowały", co tu zrobić, by pozbyć się tego świństwa i nie narazić na ukąszenie. Chyba się udało, bo siłą myśli znalazłam się w innej przestrzeni - z odkurzaczem w ręku, który miał za zadanie pochłonąć wyłażącą z każdego kąta gromadę tego czegoś... Nawet byłam zdziwiona, że choć od miesiąca był zepsuty, tak świetnie zasysa to paskudztwo rozbiegane po podłodze i stole.

Wśród uciekających "potworków" dostrzegłam tego, który wcześniej okupował mój podkoszulek. Przez moment strach mnie sparaliżował, bo myślałam, że mnie poznał... Tymczasem ON ten mój bezruch sprytnie wykorzystał, mianowicie wykonał manewr okrążający "buczący sprzęt" i znikł z pola widzenia. 

       Po przebudzeniu długo nie mogłam zasnąć, bo sen był tak sugestywny, że miałam wrażenie, że toto jest gdzieś obok i...

11.02.2004 - godz. 03:00