A ściślej, następny dzień po niej. Szałas potu przełożyliśmy jednomyślnie o jeden dzień z powodu pogody. Faktycznie, dzień po pełni było lepiej (bez deszczu) niż w dniu pełni (kiedy sporo padało). Tradycyjny szałas pełniowy gościła Ania Litwin w swoim Zaczarowanym Miejscu nad magiczną rzeką Rawką. Szałas był bardzo sprawny, bardzo gorący i bardzo udany. Po imprezie jedliśmy tradycyjne szamańskie potrawy: topinambur i placki dębowe (czyli z mąki z żołędzi).

Gwiazdy były ostre! – Na niebie widać było, licząc od wschodu: Saturna, Księżyc, Marsa i Jowisza. Czyli: „widać było ekliptykę!” – bo łatwo było w wyobraźni poprowadzić linię przez te planety, czyli właśnie ekliptykę. Świeciła najjaśniejsza gwiazda północnego nieba – Arktur, a gdyby las nie zasłaniał, byłoby widać najjaśniejszą gwiazdę nieba południowego, czyli Syriusza.

Podziwiamy dzieło. Roman, Wanda i po prawej ja, WJ

W dymie od lewej: Ewa, Rafał, Giovana, Darek, Roman, ja (WJ), Wanda, Marcin

Wszyscy obecni: Marcin, Roman, Ania, Ewa, Rafał, Giovana, Darek, Wanda. Dalej: szałas, wiadro z ceremonialną wodą, kopiec-ołtarz, na nim kryształy i twarz Słońca, po prawej stos, gdzie już grzeją się ceremonialne kamienie

Twarz Słońca i kryształy na kopcu-ołtarzu przed wejściem do szałasu

(Zobacz też w Historii: Historia warsztatów i zjazdów Taraki)