Dzień Niedźwiedzia 1/2 lutego 2014 w Oklinach na Wyżynie Suwalskiej.

Było zimno i wietrznie. Temperatura -12 stopni, ale przy wietrze, który „głowy urywał”, było ostro. Normalnie szałas ociepla się kocami tak, że główny koc kładzie się na szczycie i okłada następnymi kocami, które spływają po szkielecie szałasu w dół. Ten szałas ocieplaliśmy inaczej: pierwszy główny koc był położony pionowo na nawietrznej ściance szałasu i następne przyczepialiśmy do niego poziomo – agrafkami. Bo inaczej wszystko by pofrunęło. Niestety na zdjęciach tego nie widać.

Wiążemy szałas. Od lewej: Rafał, Ewa, Berenika.

Gospodarze, Jacek i Berenika, wynajdują suche gałęzie do pozyskania. Szczęśliwie większość drewna czekała na wycięcie kilka metrów od szałasu.

Szałas gotowy. Ocieplony, prócz koców, jeszcze kołdrami od Bereniki, uszczelniony plandeką od tipi, umocowany kamieniami. Wygląda dostojnie, prawda?

Postawiliśmy go pod koroną starej i wielkiej jabłoni, miała na oko 200 lat i 15 metrów wzrostu. Prawdziwe ochronne Drzewo Mocy.

Ogień. Żeby go zapalić, od kory brzozowej, trzeba było stos osłonić plandeką, którą trzymały trzy osoby, a czwarta zapalała. Płomienie nie unosiły się w górę, tylko wkłuwały się do od zawietrznej do wnętrza stosu. Na zawietrznej kawałki drewna paliły się bez płomienia, samym żarem, bardzo jasnym, bo wiatr działał jak miech w kuźni. Jednak to poziome ognisko bardzo skutecznie rozgrzewało kamienie, które gdy Rafał wnosił do szałasu, świeciły na żółto.

A co działo się w trakcie szałasowej niedźwiedziej ceremonii? Niech wystarczy, że wyszliśmy poprzemieniani – w dużym stopniu – w niedźwiedzie!

A tak tam jest. W Oklinach, gmina Wiżajny, na polsko-litewsko-rosyjsko-kiedyś pruskim pograniczu:

I tak:

Udział wzięli: Ania, Berenika, Elżbieta, Ewa, Rafał i niżej podpisany. Kto nie był, niech żałuje.