Taką relacje znalazłem w Sieci:

Byłem ostatnio [tj. zapewne w maju br., 2012 - WJ] tydzień /.../ w aszramie pewnej organizacji jogicznej, w Polsce. /.../ Dwa pierwsze dni po prostu zdychałem energetycznie. Wychodziły mi ogromne emocje, jeszcze z poprzednich wcieleń, w których byłem w Indiach. Miałem /.../ poczucie, że mistrz rezydujący w aszramie jest mało mądry, by nie rzec głupi, że nie prowadzi dobrze uczniów, że oszukuje, że powinienem zająć jego miejsce. Że powinienem pokazać stan mojego oświecenia poprzez rywalizację z guru /.../ i powinienem z nim wygrać. W ten sposób udowodnię swoje oświecenie i dostanę się na odpowiednie dla mnie miejsce. Oczywiście to wszystko to były nieprawdziwe przekonania, które ciężko oddychając i ledwie widząc na oczy puszczałem w pierwszych dwóch dniach.

(Całość tu: Jogiczne odrzucenie Duszy, autor: „Świat Ducha”.)

Znakomicie opisane zjawisko rywalizacji z guru! No ale tak dzieje się automatycznie, kiedy instytucja guru, w Indiach obliczona na całe życie (całe życie masz jednego guru, guru wybierasz na całe życie, które poza tym jest krótkie i typowe) przenoszona jest – też automatycznie – do naszych warunków, kiedy tego oto guru masz na tydzień, podczas warsztatów! Nic dziwnego, że z szacownego przekazu wyższych stanów ducha robi się cyrk.

Strata taka, że wielu ludzi, i to jest dość częste i typowe, łapie się najpierw na kult guru (co bywa, że przybiera postać podobną do zakochania), a potem równie gwałtownie odkochuje się, rozczarowuje i stwierdza, że to wszystko szajs, udawanie, nabijanie kasy i nadymanie ego guru albo (to też dzieje się z wielką siłą) eg jego przybocznych „urzędników”. To rozczarowanie przenosi się i jest uogólniane (zwykły wniosek ludzkiego rozsądku) na całą jogę, cały buddyzm, cały szamanizm itd.

Co z tym zrobić? Przede wszystkim, z niektórymi przypadkami nie zrobisz nic. Są gurowie zadowoleni ze swojego urzędu i ci gurami pozostaną. Są uczniowie-followers podgurowcy, którzy będą wprawdzie popłakiwać w poduszkę, że guru ich nie kocha lub że surowo karci, ale ich masochistyczna psychowarstwa będzie dopieszczona. Jest też siła nawyku, ta sama, która każe milionom ludzi pozostawać w religiach, chociaż te organizacje i ich przywódcy ich jawnie uzależniają, nadużywają, dołują i wyzyskują.

Oczywiście, praca rozwojowa nie musi odbywać się w stylu guru. Mnie najbardziej odpowiada model brygady lub drużyny: ktoś kieruje, ponieważ coś umie trochę lepiej, ale tym, co trzyma grupę jest wspólny cel, zadanie czy projekt, a nie hipnoza na pouczenia i osobę „ober-szefa”.