Serial: Auto-promo Taraki
Polskie zwierzęta mocy

Kategoria: Nowy szamanizm

Łukasz Łuczaj znakomicie napisał o żubrze jako polskim zwierzęciu mocy, zaktywowanym przez Browar Dojlidy. Ja sam chętnie utożsamiam się z tym masywnym i lekceważącym sobie wszystko zwierzem, z którym czuję enneagramową wspólnotę: obaj-śmy z pogranicza nieruchawego Mediatora-Dziewiątki i warkliwej Ósemki-Szefa.

Orzeł faktycznie polatuje na Polakami od ich zarania, ale związek nasz z nim jest skrajnie abstrakcyjny. Polacy wzywają Orła jako jakiegoś heraldycznego ducha, ale żywych ptaków nie znają, nie cenią, nie wiedzą jak wyglądają ani gdzie żyją i ile ich gatunków; w terenie nie odróżnią. Na obrazkach nie używają: dużo częściej widzimy na zdjęciach amerykańskiego orła białogłowego, zwanego też łysym, który dał pierwowzór godłu USA. Prawda, że ich orzeł jest bardzo fotogeniczny, no ale nie nasz i nie powinno się naszego ptaka zastępować cudzym choćby ładniejszym - tak samo jak nie powinno się obcych dębów wyobrażać na monetach. Z narodowymi symbolami trzeba ostrożnie, bo czasami przychodzi pod nimi umierać, a głupio tak umierać za dąb lub orła obcego mocarstwa.

Sokoły w naszej mitologii słownej i ikonicznej są nieobecne; dziwne, bo sąsiedzi Kozacy ukraińscy namiętnie się do nich porównywali. Łabędzie, które u nas dobrze się czują i podobnie jak bociany stanowią chyba największą część światowej populacji gatunku Cygnus olor - też czekają w kolejce, podobnie jak bociany.

Z wielkich ssaków nieeksploatowane, calizną leżą łosie - tym większa chwała dla pewnej Czytelniczki Taraki, której właśnie łoś objawił się jako szamański zwierz mocy, z rogów którego widziała uplecioną drabinę sięgającą nieba, prawdziwą wieżę anty-Babel. Łoś, zwierzę arcyszmańskie, wynurzające się z żelazistych błot wnętrzności Matki Ziemi.

Sosnom też należy się szacunek (prócz olch), bo nasza Pinus silvestris, gdyby był konkurs na miss sosen, miałaby szanse na wygraną: nie ma w świecie innych sosen z czerwoną korą.