W filmie „Avatar” Jamesa Camerona główny bohater jest inwalidą z niewładem nóg. Jego awatar, mający ciało z tamtejszej inteligentnej rasy Na'vi i „duszę” zdalnie połaczoną z mózgiem ludzkiego oryginału – jest pełnosprawny – i widzimy, jak bohater, Jake Sully (Sam Worthington), szaleje ze szczęścia, mogąc wreszcie biec! Ale rozwój akcji przynosi więcej: oto Sully wrasta w plemię Na’vich i staje się ich herosem-wyzwolicielem spod opresji ponurej bezdusznej ludzkiej korporacji eksploatującej i niszczącej ich planetę: dosiada czerwonego latającego smoka, zbiera pod swoje rozkazy rozproszone ludy Na’vich, zwycięża i zmusza podłych górników do ewakuacji.

Przypomnienie tego filmu jest dobrym wstępem do pracy z awatarem i tego, jak w tym kontekście rozumiem słowo „awatar”.

Żyjemy nie wykorzystując swoich potencjalnych możliwości, uzdolnień czy sił. Często-zwykle nawet ich nie znamy. (Jesteśmy jak pół-sparaliżowany Sully.) Jednak – wierzę – te niewykorzystywane i nieznane możliwości jakoś istnieją w nas, są podświadome, uśpione i stłumione, zamaskowane jawnym (oficjalnym...): „ja jestem taki/taka jaki jestem”.

Zadaniem pracy z awatarem jest pozwolić, by te nieaktywne możliwości (zdolności, siły) doszły do głosu. Trzeba im dać głos. Pozwolić przemówić. Jak to zrobić? Nasuwa mi się metoda diad, opisywana w Tarace wiele razy przez Krzysztofa Wirpszę, np. w tekstach: Diady - szamanizm, satori i medytacja w cyberprzestrzeni; Diady komunikacyjne: siła ciszy; Diady komunikacyjne - podróż do wnętrza; Aha! Trening Iluminacji i doświadczenie satori; Polecenia do pracy w diadach; Oświecenie w weekend?!; Powiedz mi, kim jesteś?; Enlightenment Intensive; Diady komunikacyjne. Metoda ta polega najogólniej na intensywnym zadawaniu jednego pytania, najczęściej jest to fundamentalne zenowskie „kim jesteś?” – i równie intensywnym odpowiadaniu, bez szansy na odmowę i odpowiedzi – bo w tym ćwiczeniu umawiamy się, że będziemy odpowiadać, mimo wszystko.

W pracy z awatarem zmienimy to ćwiczenie. Działać będziemy nie w dwójkach ja-ty (czyli nie w diadach – to już nie będą diady), tylko w kręgu. Szczegóły niech zostaną na razie w tajemnicy. Pytanie będzie nie o „ciebie”, tylko o twojego awatara. Celem jest przekroczenie progu, za którym już nie ty-ego będziesz mówić, tylko twój awatar.

Działanie to wymaga wyciszenia i odpowiedniego nastawienia, dlatego wypróbujemy je na retricie, który będę prowadzić 5-11 listopada br. (2011).

Co będzie kiedy awatary przemówią? – Nie wiem, i to jest to wyzwanie!

PS. Amerykanie już coś wynaleźli pod podobną nazwą. Wrzuciłem w Google „avatarwork”, przekierowały mnie (Google) do „avatar works”, gdzie na top-pozycji figuruje http://www.avatarepc.com/html/howdoes.html, jakaś można firma to firmuje, słowo avatar jak zwykle w Ameryce opieczętowane ®’em, muszę przebadać ich stronę. Pewnie takich pomysłów było/jest więcej.

Mój przyszedł mi niedawno, tej jesieni, podczas sesji zen-bez-zen pod przewodem Jacka Dobrowolskiego.