Według pewnej formuły buddyjsko-tybetańskiej człowiek, albo „byt ludzki”, składa się z trojga: ciała, mowy i umysłu. Mowy czyli języka. Wśród „sztuk psycho-poprawczych” mamy pracę z ciałem i pracę z umysłem, ale brakuje pracy z językiem! Z mową. (Jeśli jest, to nie słyszałem o niej.)

Jeśli się pojawi, ktoś ją wymyśli, to pewnie będzie z nią podobnie jak z tantrą czyli pracą z seksem. Tantra ma dwa poziomy. Pierwszy polega na tym, żeby używając zręcznych magicznych, jogicznych i szamańskich sposobów ulepszyć swój seks. Zyskać większą potęgę i skalę doznań, zacieśnić jedność z partnerem. Drugi poziom polega na tym, żeby korzystając z energii seksu pójść dalej ku wyższym stanom umysłu, właśnie tym magicznym, jogicznym i szamańskim.

W pracy z mową-językiem byłoby podobnie: poziom pierwszy służyłby do tego, żeby używając zręcznych sposobów magicznych, jogicznych i szamańskich ulepszyć swoją sprawność w języku. Może tu zadaniem być umiejętność takiego mówienia, żeby rozmówca się otwierał i szedł za mówiącym, może być sztuka przemawiania, nauczania, mówienia wierszem – albo po prostu biegłość w języku nauczonym czyli jak się pospolicie mówi, obcym. Lub skromne poprawienie mówienia w języku własnym.

Drugi poziom polegałby na tym, żeby korzystając z energii słów, mowy, pójść dalej ku wyższym stanom umysłu.

Być może jest tak, że aby zaistniał i zaczął być praktykowany ten pierwszy, „techniczny” lub „usługowy” poziom pracy z językiem, ktoś musi najpierw wynaleźć ten poziom drugi, oświecający czy wyzwalający. Podobnie jak tantra ulepszająca seks mogła powstać dopiero jako odprysk tantry oświecającej.

Zobaczymy – może ktoś wynajdzie.