Serial: Sny i wizje
Przodkowie

Kategoria: Sny i wizje

Krzątam się wraz z innymi kobietami wokół stołu. Szykuję nakrycia, przynoszę półmiski. Początkowo niezauważam, iż każda z nas ma strój z nieco innej epoki - ot, scena jak w każdym domu w porze obiadowej, z tym że jest to całkiem liczna rodzina. Zadowolone z efektu przysiadamy i wówczas rzuca mi się w oczy różnorodność sukienek, fryzur i dodatków zgromadzonych pań. Wszystkie jesteśmy w jednym wieku, dlatego tak dziwne wydaje mi się to wymieszanie stylów. Dostrzegam też twarze, wśród których rozpoznaję swoją prababkę w białej koszuli z rozłożystym kołnierzem i spódnicy rodem z ludowej kultury. Jest też moja babcia w eleganckim czerwonym kostiumie. Innych kobiet nie znam, a ich stroje umiejscawiają je we wcześniejszych czasach: krynoliny, suknie ze stójka zamiast kołnierzyka, jak u doktor Queen, zapaski i inne mniej mi znane ubiory. Zauważam, że nie ma wśród nas mężczyzn - to dla nich ten obiad. Panowie remontują właśnie mieszkanie prababki, więc za pewne trochę to potrwa. Zwracam się do prababki słowami, jakimi mówiłam do niej gdy jeszcze żyła" babciu Natalko i w ten sposób skupiam na sobie wszystkie oczy. Jedna z kobiet wzburzona moim niewłaściwym zachowaniem, mówi mi, że babcia nie mogłaby być nawet moją matką, co najwyżej siostrą, oraz iż w tym towarzystwie wszyscy mówią sobie po imieniu. Tutaj następuje przedstawienie mnie wszystkim paniom, z których zapamiętuję tylko cioteczną pra- pra- pra- babcię Kalinę. Wreszcie przychodzi mój narzeczony Adam i dosiada się do nas, jednak nie zdąża podnieść łyżki do ust, gdy wchodzi mój dziadziuś - także około trzydziestoletni - wołając go, do pomocy. Zwraca się do niego zdrobniale, tak jak czynił to za życia by wyróżnić osoby przez siebie lubiane (nie zdążył poznać mojego narzeczonego). Czuję, że w jakiś sposób Adam zdobył jego zaufanie, a nawet, iż dziadziuś widzi w nim autorytet. W tym momencie się budzę. Dodam tylko, że w tym śnie nie było moich rodziców, a oboje nie żyją - mama 20 lat, ojciec 2.