Tej nocy śniło mi się, że miałem zacząć nową pracę: pracę w kopalni węgla. Pod ziemią, ręcznie, kilofem. W Grecji. Byłem w jakimś nieprzyjemnie wyglądającym pomieszczeniu w grupie znudzonych mężczyzn i to była poczekalnia przez zejściem czy zjechaniem do tej kopalni. Nie wszystko rozumiałem, co między sobą mówią, czego ode mnie wymagają i w ogóle jakie tam panują stosunki. Miałem wrażenie, że jestem nie do końca z tamtej bajki i jeśli tylko zechcę, to stamtąd wyjdę. Ale nie wychodziłem, ponieważ w tym przedsięwzięciu, przed którym stałem, było coś przyciągającego. Dalszego ciągu nie było lub nie pamiętam. Węgiel w snach symbolizuje zasoby energii, do której trzeba się jakimś wysiłkiem „dokopać”: energia ta jest więc ukryta, nie ujawnia się – jakby to było w przypadku ognia, galopujących koni czy obracających się turbin. Węgiel jest czarny, co odsyła do motywu nigredo, ciemnej fazy rozwoju, przejścia przez mrok. Podobny sens ma podziemie, trud, wysiłek – atrybuty kopalni, zwłaszcza gdy tam się pracuje kilofem. Grecja, na której kawałku byłem niedawno w realu, podobnie jak kopalnia, ma sens symbolicznego początku, źródła, praojczyzny, no bo to proto-Europa, stamtąd cywilizacja i nasze pojęcia. Sen przypomniał mi się, gdy przymierzałem się do napisania niniejszego wstępu, więc być może nie był przeznaczony czy wysłany przez Moce Umysłu tylko do mnie, ale i do wszystkich, którym zależy na „Tarace”. Dlatego go tu zamieszczam...